John Hiatt - Riding with the King (1983)

De mooiste LP van John Hiatt. Samen gemaakt met Nick Lowe aan de knoppen (vanaf Riding with the King - kant2 LP). Wat was dit een verademing in de jaren 80. Hij heeft het niveau nooit meer gehaald. Mooiste nummers "Lovers will", "Riding with the king (gecovered door Eric Clapton en BB King veel later)" en "Love like blood". Top, top, top.

need i say more

no need , dit is zijn beste , een schitterende plaat , het loopt allemaal mooi in elkaar en de rekening klpot op het einde , een meesterwerk , kwasi pop rock liedjes

Potdorie, zijn beste ? Laat ik dit nu net niet in huis hebben, ga er zeker naar op zoek!

Zijn beste wil ik niet zeggen, dat vind ik nog altijd Bring the family maar toch een zeer degelijk album. Er staan een aantal hele goede nummers op zoals Lovers will, She loves a jerk en You may already be a winner. Dit album is goed voor 4 sterren.

Slug Line is mijn favoriet, maar deze komt daar vlak achter. Hoe zou kant 1 hebben geklonken met Nick Lowe achter de knoppen?

Zo te zien tappen wij uit hetzelfde vaatje Pintje.....




Waarschijnlijk ongeveer zoals ze met de Hiatt/Carrack/Lowe Band klonken op Rockpalast destijds.

Het geluid op kant 1 is inderdaad een beetje ondoorzichtig geworden doordat multi-instrumentalist Scott Mathews bijna alle instrumenten inspeelde, maar de songs zijn zo overweldigend goed dat me dat nooit een seconde gestoord heeft. Wereldplaat !

Dat concert heb ik ook nog ergens.

Wat een heerlijk onbedorven werkstuk is dit toch. Mijn favoriete Hiatt-plaat. Twaalf topsongs in twee helften verdeeld kort en bondig op een rij. Vooral stemtechnisch klinkt hij op dit album heel volwassen en ontspannen.

Met deze plaat begon voor mij de liefde voor Hiatt's muziek, eerst het cassettebandje stukgedraaid in de auto, vervolgens het vinyl volledig aan gort gedraaid en wederom een nieuwe vinylschijf aangeschaft, deze draai ik nog regelmatig en laat me terugvoeren naar 1983 naar het Tehuis in Groningen, John met een piano en een akoestische gitaar, een bar waar ze nog in echte glazen schonken ,vervolgens werden deze glazen keer op keer omgegooid met een eerst verstoord kijkende en later de humor ervan inziende Hiatt tot gevolg, staat in mijn geheugen gegrift.

Elke song vertelt hier zijn eigen verhaal en ze zijn allemaal even sterk, vandaag maar weer eens op de draaitafel leggen.

Geweldige LP. Maar alles van John is goed. Singer songwriter van het niveau Springsteen Petty Dylan.

Een kwartier lang recent opgedoken songs van promotieconcert in 1983 voor dit album. Welke muzikanten, behalve Cooder, hier mee spelen kan Droombolus misschien ontwaren.

John Hiatt with Ry Cooder - YouTube

En beste buizen, ook nog iets te melden over deze plaat of over John Hiatt? Je reactie is nogal summier...

Dit album ken ik niet goed genoeg (volledig) kistenkuif. Maar vond het geschetste geweld zo frappant, zeker het feit dat er vinyl 'volledig aan gort' wordt gedraaid. Hoe doe je dat, hoe is het dan met de naald afgelopen?
En nu staat er dus een tweede summiere reactie. Mijn excuses.

Zo te zien de 1986 USA Tour Band ( Epstein, Verdusco).
The John Hiatt Archives – Bands - thejohnhiattarchives.com

Merci Rudi S. Op Hiatt's site had ik nog niet gekeken...volgens mij klopt het wat je schrijft. Dan heeft ie in Europa voor dit album rondgetoerd met Nick Lowe en kameraden (zie archief Rockpalast). Waarschijnlijk heb ik hem dan destijds met die laatsten in Vredenburg gezien want daar was Cooder niet van de partij. Allebei fijne bands overigens.

Fantastische plaat uit mijn jeugd, heb ooit nog een biertje met 'em gedronken in een kroeg tegenover de Patronaat. Vind dit album nog steeds niet gedateerd klinken, pakt me nog steeds van begin tot eind.

Ben om één of andere reden na Slow Turning afgehaakt en kan hij mij daarna minder boeien.

Wij hebben ook nog in Nijmegen (als ik goed herinner) een solo optreden van hem gezien, met
de meeste nummers van deze plaat. Solo vond ik hem niet zo geweldig.
Ook een keer gezien met Ray Cooder, wat een stem: geweldig.

Van de week las ik over het album Bring the Family als zijn grote doorbraak. Voor mij was dit echter Riding with the King, daar werd voor mij de basis gelegd voor het werk wat daarop volgde. Echter na Slow Turning werd het voor mij een herhaling van zetten en kon hij mij minder boeien met een heel album. Blijft voor mij een fantastische muzikant.

Nu Riding with the King draaiende denk ik dat ik de hoes straks weer iets uit moet laten steken in de rij zodat je hem weer wat eerder pakt.

De Amerikaanse singer-songwriter John Hiatt bereikte afgelopen augustus de mooie leeftijd van 69 jaar. Hij werd als John Robert Hiatt geboren in Indianapolis, Indiana USA en bracht in 1974 zijn debuutalbum “HANGIN’ AROUND THE OBSERVATORY” uit, maar het duurde tot eind jaren tachtig dat hij bij het grote publiek bekend werd. Dit gebeurde door het beklemmende en zeer emotionele “HAVE A LITTLE FAITH IN ME” van het klassieke album “BRING THE FAMILY” uit 1987.

Hiatt had in zijn leeftijd al met veel tegenslag te maken, voordat hij echt succesvol werd. Zo kampte hij jarenlang met een alcoholverslaving en pleegde zijn tweede vrouw in de eerste helft van de jaren tachtig zelfmoord. Het uitblijven van succes zorgde ervoor dat platenmaatschappijen zijn contracten na tegenvallende verkoopcijfers ontbonden, zodat zijn zesde album, “RIDING WITH THE KING” zijn tweede was dat op het Geffen label, zijn derde label al. Dit album was de opvolger van “ALL OF A SUDDEN” dat een jaar eerder uitgebracht was. In Nederland scoorde hij een tipsingle in 1979 met het aanstekelijke “RADIO GIRL” van zijn derde album “SLUG LINE”, maar verder single succes zat er dus niet in. Onder critici scoorde hij overigens wel goed, want menig album werd positief gerecenseerd, maar verkoopsucces bleef dus uit.

Dat zou ook niet gaan gebeuren met “RIDING WITH THE KING” dat dus in 1983 uitgebracht werd. Het album kon opnieuw op positieve reacties rekenen en het mag tot één van zijn klassieker gerekend worden. “I DON’T EVEN TRY” opent het ruim 42 minuten durende feest. Lekker uptempo, pakkende melodie en rauw gezongen. “DEATH BY MIDADVENTURE” is het tweede nummer van de oorspronkelijk kant A van het vinyl exemplaar. Die kant 1 werd compleet ingespeeld door Scott Mathews, behalve de gitaarpartijen, die door Hiatt zelf werden ingespeeld. Overigens speelt Mathews ook de slide gitaar die af en toe te horen is. “DEATH BY MISADVENTURE” heeft opnieuw een pakkend ritme, heerlijke zanglijn en mooi refrein. “GIRL ON A STRING” is de derde track, de drums vind ik hier wat dun klinken, de aanstekelijke melodie en het mooie refrein maken dat volledig goed, prachtig nummer. Heerlijke toetsenpartijen vormen de basis van “LOVERS WILL”, dat ook weer een fijn ritme heeft . De stem van Hiatt, die af en toe wat onvast klinkt, rauw en dan weer scherp klinkt, weet dit nummer vocaal precies datgene mee te geven waardoor het één van mijn persoonlijke favoriete liedjes op het album is geworden. Uptempo geldt ook weer voor “SHE LOVES THE JERK”, een lekker liedje, het wordt iets rauwer en het tempo gaat een fractie ophoog in “SAY IT WITH FLOWERS”, prima afsluiter van kant A.

De muzikanten die kant B inspelen geven die kant een iets ander geluid dan de "de andere kant". De basgitaar wordt door Nick Lowe bespeeld, Martin Belmont de gitaar, Paul Carrack de toetsen en de drummer is Bobby Irwin, die onder andere ook met Van Morrison én Nick Lowe werkte. Diezelfde Lowe zorgt samen met Carrack voor de achtergrondvocalen en daarmee zit het kwalitatief wel goed.

“RIDING WITH THE KING” trapt kant B af en het is genieten van de eerste tot de laatste seconde met dit langste nummer van het album. Toetsen, subtiele gitaartjes, heerlijke melodie, wat een geweldig nummer. “YOU MAY ALREADY BE A WINNER” heeft een zelfde soort vibe, zo ongelofelijk aanstekelijk en vooral het drumwerk vind ik top in dit nummer. In “LOVE LIKE BLOOD” klinkt het orgel van Paul Carrack weer heerlijk, wat is dat toch een geweldig mooi instrument. Lekker nummer trouwens, mooi ritme, lekker gezongen, top. In het kortste nummer “THE LOVE THAT HARMS” gaat het tempo weer omhoog, aanstekelijk liedje. “BOOK LOVERS” duurt iets meer dan 3 minuten, maar er zit van alles in. Uptempo begin, dan even rustig, waarna het tempo weer omhoog gaat. Fantastisch! “FALLING UP” doet mij qua stijl wel denken aan “RADIO GIRL”, reggae-achtig, ongelofelijk catchy en met een heerlijke melodie. Al met al een geweldig album van een briljante artiest.

Na dit album verscheen er nog één op het Geffen label, waarna ook dat contract ontbonden werd. Op A&M bracht hij zijn absolute topper “BRING THE FAMILY” uit, waarna zowel “SLOW TURNING” uit 1988 en “STOLEN MOMENTS” uit 1989 geweldige platen zijn en op hetzelfde label zijn uitgebracht. Persoonlijk vind ik ook “PERFECTLY GOOD GUITAR” en “WALK ON” prachtige albums, pakkende rhythm & blues, vermengd met country, pop, rock en pop. Ook het album van Little Village, een gelegenheidsband met gitarist Ry Cooder, Nick Lowe en drummer Jim Keltner is meer dan de moeite waard.

John Hiatt heeft dan misschien niet een super succesvolle carrière achter de rug qua commercie, hij heeft het wel voor elkaar gekregen een aantal klassieke albums te maken en een reeks songs te schrijven, die door andere artiesten gecoverd zijn.
Overigens bracht hij dit jaar een album uit met de Jerry Douglas Band, “LEFTOVER FEELINGS”. Hij blijft bezig en dat is goed nieuws!