Amaranthe - Helix (2018)

Verrassend plat, dit album. Het klinkt allemaal als onmiskenbaar Amaranthe. Pop, metal, electronic, alles is aanwezig. De krachtige vocalen van Elize Ryd, de dikke grunts van Hendrik Englund Wilhelmsson, en de krachtige stem van nieuwkomer Nils Molin, die de ondankbare taak heeft Jake E te vervangen, wat hij overigens erg goed doet. Alle ingrediënten die voorgaande Amaranthe-platen hadden lijken aanwezig te zijn, maar de songs zijn enorm plat dit keer. Een enkele hook gaat zich in je hoofd nestelen, zoals op de single "365" of "Inferno", en dat is op zich niet onplezant, maar daar blijft het voor mij een beetje bij. Elk nummer is inwisselbaar, mist identiteit, en weet niet op positieve wijze een nieuwe klassieker te worden binnen het oeuvre van de band. Op Maximalism was de band ook al heel erg poppy, en dat vond ik leuk, maar op Helix valt alles een beetje als los zand uit elkaar; hebben we allemaal al eerder gehoord.

In januari spelen ze live in Doornroosje. Wie weet valt de boel dan op de juiste plek voor mij.

Maar 365... Wat een nummer. Amaranthe kende ik enkel van (ietwat guilty pleasure-aandoende) naam. Door Helix heb ik er eindelijk een poging mee gewaagd. Als ik het vergelijk met The Nexus, het enige andere dat ik ervan ken, vind ik dit net de betere. Het bevat meer toppen in de vorm van aalgladde popmetalhits, maar ook meer dalen in de vorm van slechte aalgladde popmetalhits. Af en toe trekt het fel van leer en dan ben ik blijkbaar het meest fan. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Bijblijven zal het ook niet doen, maar als ik ze ergens op een festival kan meepikken zal ik er waarschijnlijk wel rondhangen.

Dit album kan mij helaas totaal niet bekoren. The Nexus was best te pruimen, alhoewel de verveling snel toeslaat. Het is bombastisch om de bombast. Nul creativiteit voor mij in deze plaat. En dat terwijl ze nu een frontman hebben die de pannen van het dak af zingt bij Dynazty, een band die ik wel even 5 keer hoger aansla dan Amaranthe in deze dagen. Nils, waarom kies je voor het snelle platte geld, in plaats van de creativiteit, de lol, en composities en het vakmanschap bij Dynazty, en zeker bij de plaat Firesign uit 2018. Hopelijk kan de beste man beide bands aanhouden. En Elize. Tsja, veruit het best nummer van Elize van 2018 (at the break of dawn) staat niet op dit album maar op de laatste van Arion. Deze band mist totaal het maken van echt goeie composities. Ik heb gelezen dat ze in het volgende album Nils meer naar de voorgrond willen halen. Ik probeer het dan nog een laatste keer met deze band.

Vanavond hadden ze er anders goed lol in hoor. Zeer nette show. Deed de nummers van dit album ook wel een beetje opleven, vond ik. De nieuwe mannelijke zanger kon goed tegen Elize Ryd op live, waardoor het plaatje weer compleet is. Blijft een fantastische band. Misschien je genre niet, dat kan. En ja, Helix is verre van hun beste album.