Amaranthe - Helix (2018)

Verrassend plat, dit album. Het klinkt allemaal als onmiskenbaar Amaranthe. Pop, metal, electronic, alles is aanwezig. De krachtige vocalen van Elize Ryd, de dikke grunts van Hendrik Englund Wilhelmsson, en de krachtige stem van nieuwkomer Nils Molin, die de ondankbare taak heeft Jake E te vervangen, wat hij overigens erg goed doet. Alle ingrediënten die voorgaande Amaranthe-platen hadden lijken aanwezig te zijn, maar de songs zijn enorm plat dit keer. Een enkele hook gaat zich in je hoofd nestelen, zoals op de single "365" of "Inferno", en dat is op zich niet onplezant, maar daar blijft het voor mij een beetje bij. Elk nummer is inwisselbaar, mist identiteit, en weet niet op positieve wijze een nieuwe klassieker te worden binnen het oeuvre van de band. Op Maximalism was de band ook al heel erg poppy, en dat vond ik leuk, maar op Helix valt alles een beetje als los zand uit elkaar; hebben we allemaal al eerder gehoord.

In januari spelen ze live in Doornroosje. Wie weet valt de boel dan op de juiste plek voor mij.