Ben Harper - Welcome to the Cruel World (1994)

goeie plaat , niet meer niet minder , vooral ok omdat het 's mans debuut is , ik vind de slide gitaar zeer goed , teksten zijn ok en de nummers zijn in orde , uitschieters : the 3 of us , like a king en i'll rise

luister naar Mama's got a Girlfriend, dan raak je dat nummer voorlopig niet kwijt
het wijsje blijft wel een tijdje hangen

na het beluisteren van dit album moet ik beamen dat deze plaat idd wel goed is, maar niet één die je perse gehoord moet hebben
behoorlijk vlak, allemaal

De muziek is niet behoorlijk, maar zelfs overdreven vlak. Ben Harper geeft ons soms meer de indruk van een straatartiest met gitaar dan van een echte muzikant. Ik kan er niet omheen, maar de armoedige gitaarriedeltjes klinken wél ongelofelijk rustig. *

Hmmm indertijd werd deze plaat nogal gehypet in mijn contreien, je moest dit horen en het zou erg goed zijn, ja daar vond ik dus niets van aan, vooral de eerste twee nummers zijn aardig, daarna vervalt het nogal snel in eenheidsworst naar mijn goesting

bij verschijnen werd het al beschouwd als een klassieker. Maar als ik nu later na een paar jaar nog eens luister ben ik het deels met de bovenstaande schrijver eens. Cd wat vlak maar live boeit die van minuut 1 tot het de laatste toegift . Latere cd's stukken beter.

Door het zonnetje van de laatste dagen, maar vooral ook omdat deze bij de gelijkaardige artiesten staat van Xavier Rudd, eens op zoek gegaan naar wat meer zomerse muziek en zo bij deze cd beland. Nu één keer beluisterd dus te vroeg om conclusies te trekken over de cd, al klinkt het na de eerste luisterbeurt niet slecht. Bij momenten klinkt Xavier Rudd zelfs hetzelfde als deze Ben Harper (zelfs qua stem op sommige liedjes!), al schat ik de eerste hoger in. Ik mis voorlopig nog wat magie, het mag misschien net iets energieker zijn.

Ach, we zien wel waar we uitkomen, voorlopig beginnen we met een drie.

Meer dan bovengemiddelde singer/songwriter-plaat....zijn latere werk ken ik niet.

Ben Harper rules
Zijn eerste plaat blijft de beste
alle andere zijn minimum 4.5 waard
vooral ook live from Mars, maar komt hier niet voor.
Ook de laatste cd's met Relentless-7

Kllinkt als Xavier Rudd....voor mij vooral omgekeerd hoor.

Wat een onzin lees ik boven.
1) een plaat moet je beoordelen op zichzelf, niet vergeleken met later werk
2) vlak, zelden zo'n onzin gehoord, het is geen Dire Straits of zo.
Zag hem in het voorprogramma met dEUS en Morphine in de Melkweg, was geweldig optreden
ergens rond 1993. Gitaar op de knieen, was heel indrukwekkend.

Tijdje niet gehoord, tijdloze plaat

Ik vind het moeilijk met Ben Harper... ik ken vooral zijn eerste twee albums, uit de tijd dat ze uitkwamen. Ik wil heel graag van die man gaan houden. Sommige nummers (voor mij zijn dat bijvoorbeeld Oppression, Burn one down, I'll rise en The three of us) vind ik echt geweldig.
Maar zijn albums als geheel pakken me net niet. Ik denk dat veel van zijn nummers net te zwaar op de hand en zeurderig voor me zijn. Ik heb het idee dat hij ook niet echt een definitieve plaat heeft gemaakt, een die van begin tot eind echt goed is. Maar misschien ga ik het nog een keer met hem proberen.

Ik weet wel dat Ben Harper door critici en 'kenners' veel serieuzer wordt genomen dan zijn vriend Jack Johnson, maar toch maakt die laatste wel platen die ik van begin tot eind met plezier luister, en naar mijn mening heeft de heer Johnson met 'In between dreams' wel zo'n topplaat gemaakt die van begin tot eind heerlijk wegluistert.

Sommigen zullen het wel volledig met mij oneens zijn, ben benieuwd.

Voor het eerste kennis gemaakt met deze man. Ik dacht een Jack Johnson te horen die alleen wat zwaarder op de hand is. Naast een paar aardige melodietjes en het verdienstelijke gitaarspel is er weinig dat echt beklijft. Vooral de langzame nummers hebben weinig om het lijf, waar de wat meer ritmische nummers nog een lekker bas en drumgroove hebben.
Zijn de andere Harper cd's meer van hetzelfde of heeft hij ook nog iets meer wezenlijks gemaakt?

Blijft een schitterend debuut van een man die met elk volgend album bewees een getalenteerde muzikant te zijn.

Heb alles in huis van hem tot diamonds on the inside maar bij een beginnend lentezonnetje grijp ik graag terug naar deze. Whipping boy, don't take that attitude to your grave, like a king & i'll rise zijn wel de beste songs op deze welcome to the cruel world maar de hele plaat straalt een heerlijke lome groove uit.

De opvolgers bevatten iets meer rock wat zeker geen slechte evolutie is maar dit debuut in al zijn minimalisme zal ik altijd blijven koesteren

Aardig debuut , waarbij de eenvormigheid wel wat op de loer ligt. De variatie op de volgende albums is een goede ontwikkeling voor hem geweest .Prima album om bij te lezen of werken. Het stoort niet en het draait kalm mee op de achtergrond. 3 en halve ster .

Harper heeft een fan-tas-ti-sche stem, maar de man is ook een begenadigd liedjesschrijver. Breekbare ballads, statige, protestmars-achtige songs, maar ook lichtvoetiger werk zoals 'Mama...' lijkt hij z'n hand niet voor om te draaien. Tel daarbij zijn uiterst smakelijke gitaarwerk en een prima begeleidingsband, en het kan eigenlijk niet misgaan.

Toch lees ik hier genoeg kritiek over 'zwaar op de hand' (klopt wel, ik heb deze plaat jaren gemeden wegens vrees om in een moeras van melancholie getrokken te worden - waar ik dat vroeger juist zou opzoeken - , maar dat valt me nu dik mee), 'eenvormigheid' (de drie soorten songs die ik noemde, zijn wel het stramien waarbinnen hij werkt, ja, vind ik geen probleem - en 'I'll Rise' gaat trouwens nog meer richting gospel) en 'vlak' (ik denk dat dat 'm eerder zit in de tamelijk nette en niet zo spannende productie, maar mogelijk ook met de vrij sobere instrumentatie)... Zou het dan kunnen zijn dat je hier gewoon een beetje van moet houden...?

Indertijd hield ik het meest van de sobere, melancholische songs ('Walk Away' doet me deze keer ineens denken aan Tracy Chapman), echt zwelgspul, maar nu is alles even goed. En sterke teksten, last but not least.

Dikke 8 blijft staan.

Inderdaad aardige muziek maar m.i. zeer matige zang. Irritatie ligt op de loer.

Op het muzikale vlak is er weinig op aan te merken, het is gewoon goeje muziek maar de plaat wil maar niet op gang komen. Ik krijg de indruk dat Harper veel te druk bezig was met integer over te komen en het vooral niet mag gaan swingen omdat de boodschap dan misschien wel niet serieus genomen wordt.

Mama's Got A Girlfriend Now is het enige nummer met humor en dat swingt dan opeens de pan uit, dus krijgt hij op zijn rapport bij de opmerkingen : "Bennie kan het wel maar hij moet wel wat minder zijn best gaan doen en wat meer lol gaan trappen"