Ben Harper - Welcome to the Cruel World (1994)

Harper heeft een fan-tas-ti-sche stem, maar de man is ook een begenadigd liedjesschrijver. Breekbare ballads, statige, protestmars-achtige songs, maar ook lichtvoetiger werk zoals 'Mama...' lijkt hij z'n hand niet voor om te draaien. Tel daarbij zijn uiterst smakelijke gitaarwerk en een prima begeleidingsband, en het kan eigenlijk niet misgaan.

Toch lees ik hier genoeg kritiek over 'zwaar op de hand' (klopt wel, ik heb deze plaat jaren gemeden wegens vrees om in een moeras van melancholie getrokken te worden - waar ik dat vroeger juist zou opzoeken - , maar dat valt me nu dik mee), 'eenvormigheid' (de drie soorten songs die ik noemde, zijn wel het stramien waarbinnen hij werkt, ja, vind ik geen probleem - en 'I'll Rise' gaat trouwens nog meer richting gospel) en 'vlak' (ik denk dat dat 'm eerder zit in de tamelijk nette en niet zo spannende productie, maar mogelijk ook met de vrij sobere instrumentatie)... Zou het dan kunnen zijn dat je hier gewoon een beetje van moet houden...?

Indertijd hield ik het meest van de sobere, melancholische songs ('Walk Away' doet me deze keer ineens denken aan Tracy Chapman), echt zwelgspul, maar nu is alles even goed. En sterke teksten, last but not least.

Dikke 8 blijft staan.