Yorick van Norden - The Jester (2018)

In juli werd ik door muziekliefhebbers Margot en John uitgenodigd voor een huiskamerconcert van singer-songwriter Yorick van Norden, een naam die toen bij mij geen enkel belletje deed rinkelen. Kort erop las ik het artikel met Yorick in Popmagazine Heaven.

Het maakte me erg nieuwsgierig, vooral omdat hij zichzelf als liedjesschrijver probeert uit te dagen. Zo schreef hij voor zijn eerste, positief ontvangen album Happy Hunting Ground, het nummer Gonna Try for the Sun door gebruik te maken van zo weinig mogelijk akkoorden. Op het nieuwe werkstuk The Jester was in More Than Words de uitdaging het tegenovergestelde. Het liedje klinkt bedrieglijk eenvoudig, maar is het dus niet.

Wat ook mijn belangstelling vergrootte, was het feit dat hij koos voor een popkant en een georkestreerde kant en dat hij op die georkestreerde kant tweemaal gebruik maakt van de beginjaren zeventig populaire kunstvorm de suite.

De jaren zestig en zeventig waren en zijn een grote inspiratiebron voor hem. Op de leeftijd van een jaar of acht ontdekte hij in de platencollectie van zijn ouders Rubber Soul en Revolver, een ervaring, die zijn leven blijvend zou veranderen. Niet alleen werd daardoor Paul McCartney een grote held voor hem, bovendien zou het hem aanzetten om in zijn vroege tienerjaren zelf te gaan componeren.

Het is dan niet vreemd dat op The Jester, invloeden van The Beatles te horen zijn. In de opener The Forest of the Mind horen we oosterse invloeden, zoals The Beatles en The Stones die rond 1967 ook al integreerden. Ook maakt Yorick gebruik van die heerlijke koortjes als waar de The Beatles en The Beach Boys patent op hadden. In Winter zingt hij op een gegeven moment zelfs twaalf stemmen tegelijkertijd!

De eerste kant bevatten dus de popliedjes, maar je zou ze ook kunnen omschrijven als de meer feelgood nummers. Nummers, die ook erg uitnodigen tot meezingen.

Kant twee opent met Suite No 1. Oudere luisteraars zullen direct bij de eerste maten denken aan De Clown van Ben Cramer. Het was geen bewuste toevoeging, want Yorick bleek De Clown niet te kennen. Schitterend gearrangeerd is het tweede deel ervan, The Girl in the Window. De kers op de taart zijn hier de violen en fluit.

A Song for You associeer ik een beetje met Bent van Looy, een artiest waarbij Yorick in de begeleidingsband speelt. Een van mijn persoonlijke favorieten is het erg aanstekelijke Love’s Taking Over. Zelfs de grootste stijve hark begint erbij te heupwiegen en de ergste zuurpruim wordt er vrolijk van. Geheid een grote hit.

Een andere favoriet is Light Up Love, vanwege de fraaie combinatie van inventief gitaarspel, hemelse violen en zang. Het buitengewone slotakkoord wordt gevormd door Suite No. 2, waarin naar een geweldige climax wordt toegewerkt. De naam Yorick komt voor in Hamlet van William Shakespeare. Hij is de overleden hofnar, vandaar de titel The Jester.

Binnenkort gaat Yorick, in samenwerking met Popmagazine Heaven, op toer met Maarten Kooiman, Danny van Tiggele (Mister and Mississippi) Paul Bond en Wouter Tol (beiden Dandelion) om de release te ondersteunen. In korte tijd ben ik totaal verslaafd geraakt aan The Jester en het zal zeker niet gaan ontbreken in mijn top tien van dit jaar.

Heaven Presents… Yorick van Norden:

15-09 HAARLEM: Patronaat
30-09 GRONINGEN: Platoplanet
05-10 AMEN: Cultureel Café De Amer
06-10 UTRECHT: Molen De Ster
12-10 BREDA: MEZZ
27-10 ALKMAAR: Victorie
28-10 LELYSTAD: Underground

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Yorick van Norden - The Jester - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Haarlemse muzikant imponeert met zonnige en volstrekt tijdloze popliedjes van hoog niveau
Ik begon vrijwel blanco aan The Jester, maar toen de eerste luisterbeurt er op zat bleef mijn mond open staan van verbazing. Yorick van Norden imponeert op The Jester met een serie volstrekt tijdloze popliedjes vol echo’s uit het verleden, maar ook allerlei bruggetjes naar het heden. Het zijn popliedjes die de zon laten schijnen, maar het zijn ook popliedjes vol briljante vondsten en subtiele verwijzingen naar de allergrootsten uit de popmuziek. Op de eerste helft domineren de gitaren, de tweede helft is veel rijker georkestreerd, maar alles is even mooi en bijzonder. Een diepe buiging is op zijn plaats voor het razend knappe The Jester.



Yorick van Norden kende ik tot voor kort eerlijk gezegd alleen van het in de pers breed uitgemeten en natuurlijk ook mooie verhaal over een ernstig zieke Amerikaanse fan die een geslaagde crowdfunding campagne opzette om de Nederlandse muzikant naar de VS te halen voor een aantal huiskamerconcerten.

Yorick van Norden speelde hiervoor in de band The Hype, bracht een paar jaar geleden een goed ontvangen solodebuut uit en deed een tweetal zeer succesvolle theatershows met onder andere Anne Soldaat, Leo Blokhuis, Tim Knol en Janne Schra.

Het is me allemaal ontgaan, waardoor ik volledig blanco kon beginnen aan de tweede soloplaat van de muzikant uit Haarlem.

Stiekem ben ik natuurlijk ook wel even in het verleden van Yorick van Norden gedoken en kwam ik er achter dat in de genoemde theatershows vergeten helden en vergeten klassieke songs uit de jaren 60 en 70 centraal stonden. Bij beluistering van The Jester is onmiddellijk duidelijk dat Yorick van Norden veel heeft opgestoken van deze theatershows, want op zijn tweede plaat schrijft hij de tijdloze popliedjes vol invloeden uit het verre verleden gewoon zelf.

Laat The Jester uit de speakers komen en je wordt onmiddellijk een aantal decennia teruggeworpen in de tijd. Yorick van Norden maakte op jonge leeftijd kennis met de muziek van The Beatles en dat is duidelijk te horen op The Jester. Veel songs op de plaat maken geen geheim van een diepere bewondering voor het oeuvre van The Beatles, waarbij de songs van Paul McCartney een streepje voor lijken te hebben.

Het blijft echter niet bij invloeden van The Beatles alleen, want Yorick van Norden sleept er op The Jester van alles bij. The Jester klinkt vaak heerlijk psychedelisch, maar de plaat strooit ook driftig met heerlijk zonnige gitaarpop en heeft zich ook zeker laten inspireren door de klassiekers van The Beach Boys.

Het siert Yorick van Norden dat hij niet bij al het moois uit het verleden is blijven steken, maar ook eigentijdse invloeden heeft toegevoegd aan zijn muziek. Zeker wanneer de gitaren op hun zonnigst klinken en de melodieën honingzoet zijn, sluit de Haarlemse muzikant aan bij de serie briljante lenteplaten van zijn label Excelsior Recordings (Daryll-Ann, Johan), maar Yorick van Norden schrijft ook songs waar de broertjes Gallagher uit Manchester waarschijnlijk stikjaloers op zijn. The Jester bevat immers een aantal Beatlesque prachtsongs die Oasis graag gemaakt zou hebben in haar gloriejaren.

De twee plaatkanten van The Jester zijn behoorlijk verschillend. Waar de eerste plaatkant grossiert in zonnige gitaarpop, bevat de tweede plaatkant wat rijker georkestreerde songs. Het zijn songs vol strijkers die ook wat meer ingetogen klinken dan die op de eerste plaatkant, maar de briljante popliedjes blijven maar komen.

Ik raad absoluut aan om The Jester ook een paar keer met de koptelefoon te beluisteren, want dan pas hoor je hoe veel moois en bijzonders is verstopt in de productie en instrumentatie, waarbij steeds meer flarden uit een ver verleden opduiken, maar ook steeds meer van het talent van Yorick van Worden te horen is.

Excelsior had in het verleden het patent op platen die garant stonden voor een mooie lente en zomer. De release van The Jester komt wat dat betreft misschien op een vreemd moment, maar het feit dat de temperaturen de komende dagen weer oplopen tot zomerse waarden kan geen toeval zijn. Briljante plaat! Erwin Zijleman

Vreemd genoeg verwachtte ik een modern klassieke plaat te gaan horen, platen die mij de laatste tijd, om enigszins mysterieuze redenen, regelmatig worden toegezonden. Een verwachting die nergens op blijkt te slaan of het moet zijn omdat Lennon-McCartney en Brian Wilson toch wel de Bach en Mozart van de 20e eeuw genoemd kunnen worden. Vaatjes waar Van Norden niet alleen succesvol uit tapt maar ook het ambitie niveau van probeert te benaderen en soms haalt.

Dat uit zich in de twee plaatkanten, die hierboven al voldoende zijn benadrukt. Dat deel hoef ik niet te herhalen. Waar ik wel mijn lofzang op wil zingen, is de succesvolle wijze waarop Van Norden zijn invloeden laat samensmelten met invloeden uit de indie poprock uit de jaren 90 en de streng psychedelische regels, waar artiesten als Jacco Gardner meer onder leden dan zweefden en deze vertaalt naar prachtige songs. Hij weet beide elementen om te smeden in popsongs van een hoog niveau. Kortom, een plaat waar hits op gestaan zouden hebben; in een ander tijdperk. Daarom is het juist zo mooi dat een plaat als deze, met de enorme ambitie die hieruit spreekt, nog gemaakt kunnen worden in 2018. In een adem op deze plek ook even hulde van Jan Stroomer en zijn The Stream die met 'Sweet Sally Sad Departure' dit jaar ook al zo'n enorm ambitieus en artistiek succesvol product heeft afgeleverd.

Niet alles is hosanna. Een aantal songs komt in mijn ogen iets minder uit de verf. Vandaar een op dit moment conservatieve score van 3.5, voor een plaat die het in zich heeft om een Nederpop klassieker te worden. In de komende weken ga ik verder luisteren en beoordelen of de plaat toch meer verdiend. Wordt vervolgd dus. In de tussentijd toch petje af.

Het bovenstaande is een bewerking van de Engelstalig post op WoNoBloG.