Daughters - You Won't Get What You Want (2018)

De heren hebben inderdaad wel een aardige evolutie doorgemaakt, maar ik smul er tot dusverre van. Sterker nog; ik vind het fantastisch! De band heeft inderdaad een (wat logger) industrial randje aan hun muziek toegevoegd, maar ook op muzikaal gebied zijn ze nog weer wat gevarieerder en effectief ritmischer geworden. Een voorbeeld daarvan is een haast polyfonische epileptische aanval op Daughter met David Yow achtige zang, helachtige schreeuwen op de achtergrond, een strak drumritme begeleid door een zware basgitaar en twee gillende gitaartonen die elkaar proberen te overtreffen. Bijzonder goed doordacht.

Daarnaast is de typische noiserockstijl van Daughters echt niet helemaal weg. Je waant je zo nu en dan werkelijk in de 90's. Maar Daughters weet het toch voor elkaar te krijgen om niet als een copycat of persiflage te klinken. Ik kan er mijn vinger niet helemaal op krijgen, maar ze blijven mijn inziens gewoon uniek.