menu

broeder Dieleman - Komma (2018)

mijn stem
3,89 (42)
42 stemmen

Nederland
Folk
Label: Snowstar

  1. Christoforus (5:59)
  2. De Groeten (4:11)
  3. Het Grote Donkere Water van de Nacht (3:48)
  4. Jane Pape (5:16)
  5. Alles Is Beweging (3:48)
  6. Onaf Pad (8:24)
  7. Omer II (5:48)
  8. Leve de Wind (3:02)
  9. 'T Gat van Pinten I (15:46)
  10. 'T Gat van Pinten II (17:35)
totale tijdsduur: 1:13:37
zoeken in:
avatar van Lura
4,5
Komma is opgedragen aan de vorig jaar op hoge leeftijd overleden pastoor/beeldhouwer Omer Gielliet. Op het vorige volwaardige album van Toon (voorheen Tonnie) Dieleman, Uut de Bron, vormde Gielliet ook al een belangrijke inspiratiebron.

De titel Komma zou volgens Dieleman ontleend zijn aan het feit, dat Gielliet een komma als handtekening gebruikte. Of dit waar is durf ik niet met zekerheid te zeggen, omdat Dieleman in zijn toelichting bij het album in het Zeeuws schrijft, dat “ik ben ook nie in de eersten gebosten”.

In zijn verhalen lopen dus waarheid en fictie door elkaar. Verhalen, die hij vond en zelf verzon, tijdens zijn tweeënhalf jaar durende zwerftochten rond de kreken van het Land van Axel. Zo zou het verhaal van Jane Pape, opgetekend zijn door Johan de Vries, die op zijn brommer het platteland in de barre winter van 1963 afstroopte op zoek naar verhalen.

Ook het verhaal over Dr. Hartman uit Zaamslag, iemand bekend met zwarte kunsten, zou dankzij hem bewaard gebleven zijn. Daarnaast ook verhalen over zijn voorouders, maar ook herinneringen uit zijn jeugd, opgediept uit zijn eigen geheugen. Uiteraard spelen thema’s als geloof en natuur weer een belangrijk onderdeel in zijn muziek.

Tijdens zijn omzwervingen maakte Toon een hoop prachtige foto’s, die opgenomen zijn in het bijzonder fraai vormgegeven boekje met harde kaft (cd-versie, lp-versie is het boek groter). Daarnaast maakte hij de nodige veldopnames.

Komma bestaat uit twee cd’s, op de tweede staan, ’t Gat van Pinten deel I en II. Twee lange nummers, die in het verlengde liggen van Uut de Bron. Deze twee nummers vragen meer aandachtig luisteren, dan het repertoire op de eerste cd, wat meer “gewone” songs zijn.

Hij werkt samen met een aantal muzikanten, waarvan ik vooral de bijdragen van saxofonist, klarinettist René Everts, drummer Leo Fabriek en Janine van Osta op shrutibox de nummers iets extra’s, regelmatig iets onheilspellends geven. Uiteraard ontbreekt Pim van de Werken niet, die ook de mix verzorgde. Voor de master werd zorg gedragen door bassist Adam Casey.

Toon Dieleman is een eigenzinnig, uniek en authentiek kunstenaar, die volledig zijn eigen weg gaat en dat vooral moet blijven doen, want hij levert met Komma wederom een prachtplaat af.

avatar van WoNa
5,0
"Een meesterwerk van eenzame schoonheid", zo concludeer ik in mijn post op WoNoBloG. Dat is op verschillende manieren uit te leggen en ze zijn ook van toepassing. Het is een soort muziek waar ik verder niet mee in aanraking kom. Het bevindt zich op eenzame hoogten, onaantastbaar haast. Het wordt gezongen en gesproken in een dialect dat moeilijk verstaanbaar is voor een niet Zeeuw. De kwaliteit is ongenaakbaar. De muziek straalt eenzaamheid uit, het alleen zijn in de polder en kreken.

Dit alles heeft broeder Dieleman weten te vangen in zijn nieuwe plaat Komma, dat overigens meer een gesamt kunstwerk genoemd kan worden. Zonder zijn vorige plaat 'Uut De Bron' had ik nooit naar 'Het Gat Van Pinten' kunnen luisteren, was direct afgehaakt. 'Uut De Bron' is uniek door de synthese die Dieleman aanlegde tussen sfeerimpressies en muziek, de collages en liedjes. Op Komma wordt dit uit elkaar getrokken tot twee majestueuze delen, die beide een unieke inkijk geven in de ziel van Toon Dieleman.

Hij laat ons zien wat er zoal uut de bron van zijn diepste wezen kan komen, vertaalt naar muziek, tekst en beelden die ons bereiken. Een enorme kracht waar wij deelgenoot van worden gemaakt. Luisteren naar 'Het Gat Van Pinten' is als er lopen, de mogelijkheid tot verbeelding en innerlijke verplaatsing is meer dan uniek. In die zin neemt broeder Dieleman de luisteraar echt mee op zijn al in het verleden gemaakte tochten. Het land is het land, maar het zit diep verankerd in Toon Dieleman, op een manier dat het iedereen vervolgens toekomt.

Dan zijn er ook een aantal prachtige "gewone" liedjes. Ook hier overtreft hij opnieuw zichzelf. De groei in zijn werk is aanzienlijk. Luister naar prachtige verhalen, gezet op soms schetsmatige muziek, die werelden opent.

Ik heb echter geen idee waar broeder Dieleman nu nog mee kan komen, maar ik laat mij tegen die tijd weer volkomen verrassen, als het niet overrompelen is.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Broeder Dieleman - komma - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Broeder Dieleman creëert een muzikaal universum van een bijzondere schoonheid
Tonnie Dieleman maakte de afgelopen jaren minstens twee buitengewoon fascinerende platen. Het zijn platen waar ik in eerste instantie niets van begreep, maar uiteindelijk hadden ze me te pakken en lieten ze me genieten van totale onthaasting. komma doet na enige gewenning precies hetzelfde. Eerst met nog enigszins grijpbare popliedjes vol melancholie en schoonheid en later met vervreemdende, donkere en zelfs wat onheilspellende soundscapes, waar je langzaam maar zeker steeds meer moois in gaat horen. Niet iedereen zal ontvankelijk zijn voor de bijzondere schoonheid van de muziek van Broeder Dieleman, maar iedereen die het wel is heeft er weer een soundtrack bij waarmee je moeiteloos kunt ontsnappen aan het leven van alledag.


Vorige week verscheen komma van Broeder Dieleman en sindsdien zijn al flink wat recensies vol superlatieven verschenen. Zelf heb ik tot dusver heel veel tijd nodig voor de platen van het alter ego van de Zeeuws-Vlaamse singer-songwriter Tonnie Dieleman en dat was dit keer niet anders.

Van Gloria uit 2014 ontdekte ik de schoonheid pas na talloze keren luisteren en na flink buiten de eigen comfort zone bewegen en ook het eind 2015 verschenen Uut De Bron raakte me pas nadat ik het talloze keren had geprobeerd.

Met name Uut De Bron vond ik uiteindelijk echter een bescheiden meesterwerk en bovendien een plaat die uitnodigde tot volledig onthaasten, wat in deze hectische tijden zo nu en dan erg verstandig en aangenaam is.

Uut De Bron trok niet alleen de aandacht met unieke muziek, maar was ook nog eens fraai verpakt in een intrigerend boekwerk. Met komma gooit Broeder Dieleman er nog een schepje bovenop qua verpakking. De cd’s of LP’s zijn verstopt in een bijzonder fraai uitgevoerd fotoboek met mooie plaatjes van het Zeeuws-Vlaanderen dat Tonnie Dieleman zo dierbaar is. Het draagt ongetwijfeld bij aan het luisterplezier, maar ook zonder het boekwerk heeft komma me uiteindelijk toch weer overtuigd.

Op komma horen we het inmiddels bekende Broeder Dieleman geluid, al slaat Tonnie Dieleman op zijn nieuwe plaat ook weer nieuwe wegen in. komma opent vertrouwd met ingetogen getokkel, kabbelend pianospel, natuurgeluiden, de bijzondere stem van Tonnie Dieleman en zijn voor ‘westerlingen’ nauwelijks te begrijpen dialect.

Veel van de songs op het eerste deel van komma zijn echter net wat voller ingekleurd en bevatten ook volop bijdragen van percussie en blazers. Het zorgt ervoor dat komma een wat minder lome plaat is dan zijn voorganger, maar Broeder Dieleman blijft muziek maken die flink afstand neemt van onze door technologie opgejaagde samenleving.

Het eerste deel van komma bevat nog redelijk conventionele songs, al is dat in het geval van Broeder Dieleman een relatief begrip. Het zijn songs die zich bewegen zoals de wind zich beweegt. Soms als een langzaam briesje, dan even wat stormachtiger, maar de wind kan ook zomaar gaan liggen of opeens draaien.

komma eert net als zijn voorganger het Zeeuws-Vlaamse landschap en de bewaard gebleven cultuur, maar het is geen probleem om je eigen beelden te verzinnen bij de bijzondere songs van Broeder Dieleman, die bij herhaalde beluistering aan kracht blijven winnen.

Het geldt wat mij betreft nog in veel sterkere mate voor de twee lange instrumentale tracks op het tweede deel van de plaat. Ruim een half uur betovert Broeder Dieleman met donkere en weemoedige klanken, maar ondertussen fluisteren de vogeltjes en kabbelt het water. Het zijn zeker geen makkelijke klanken, maar net als op Uut De Bron zijn het klanken die je compleet tot rust brengen, maar die ook steeds weer nieuwsgierig maken naar hetgeen dat komen gaat.

komma laat zo twee kanten van de muzikant Tonnie Dieleman horen en het zijn twee kanten die hun gelijke niet kennen. Eenmaal gewend aan komma is het een plaat vol zeggingskracht en verbeelding, maar man wat moest ik er weer lang aan wennen en wat ben ik blij dat ik er de tijd voor heb genomen. Erwin Zijleman

Gast
geplaatst: vandaag om 23:35 uur

geplaatst: vandaag om 23:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.