Hermit and the Recluse - Orpheus vs. The Sirens (2018)

IJzersterke producties.

Ik ga hem de komende week waarschijnlijk bestellen, maar nu is ie al te beluisteren op Spotify! Ka is lekker op dreef weer (alsof hij ooit iets anders doet). Ik ben nog niet helemaal gewend aan de beats, maar misschien dat het nog zal komen; ik had hetzelfde bij Days With Dr Yen Lo, wat nu mijn favoriete Ka album is.

Leuk hoe hij die concept albums doet: The Night's Gambit was bijbels, Days with Dr. Yen Lo was Chinees, Honor Killed the Samurai Japans en hier lijkt hij de Griekse mythologie in te duiken, hoewel het er tot nu toe minder dik op ligt dan dat bij de voorgaande albums was. Je hebt nog steeds de filmsamples, maar misschien dat het lastiger is de cultuur te weerspiegelen in de instrumentatie (alhoewel dat bij Night's Gambit ook niet gebeurt natuurlijk, maar daar had je wel duidelijke tracks zoals Our Father en 30 Pieces of Silver), maar misschien dat dat kwartje ook nog moet vallen.

edit: mijn god, Atlas en Golden Fleece zijn zo heerlijk, en ik pik hier en daar al de Orpheus verwijzingen op. Misschien is Ka wel de beste schrijver in de hiphopscene nu.

Ik kan het eerdere bericht niet meer aanpassen, dus dan maar een nieuwe.

Mijn god, Ka doet het weer. Dit keer met een producer van het Roc Marci kamp (heb ik gehoord, ik ben niet zo bekend met Roc Marci's werk), alhoewel het net zo goed Preservation (van 1200 BC en Dr. Yen Lo) of Ka zelf had kunnen zijn. De instrumentatie trekt de lijn voort die Ka sinds The Night's Gambit op is gegaan: weinig en subtiele drums, duistere, grimmige sample-loops en zware, stoffige basloopjes.

Een nieuw album, een nieuwe Ka? Nee. Een nieuw concept? Ja. Ka is eigenlijk niet veranderd. Dezelfde onderdrukte, grimmige vocalen, gruwelijk precies in elkaar gestoken rijmschema's, metaforen en allegorieën. Waar Grief Pedigree 100% een straatalbum was, was The Night's Gambit precies dat, maar dan werden er volop Bijbelse verwijzingen opgebracht, dit ook in combinatie met samples van films, Dr. Yen Lo was ook weer precies dat, maar dan gingen de metaforen en vergelijkingen over de mysterieuze Chinese Dr. Yen Lo, en Honor Killed the Samurai, ja goh, die hoef je niet meer uit te leggen. Orpheus is weer precies hetzelfde, maar nu wordt de vergelijking gelegd met Orpheus en de sirenen (die een natuurlijke weerspiegeling vinden in de sirenen van de politieauto's). Het is weer heerlijk diep gelaagd, en als je even de tijd neemt om goed naar de teksten te luisteren, vind je elke luisterbeurt weer wat nieuws.

Waarom is het dan geen 5,0* zoals ik Dr. Yen Lo wel zou beoordelen? Ik gok zelf dat het nog wel zou kunnen komen. Tot nu toe missen de instrumentaties hier en daar toch dat gruwelijk grimmige, het snerpende, het schurende en zijn ze hier en daar iets te 'schoon'. Ook zou het kunnen dat ik later nog dingen ontdek in de teksten die het naar boven duwen. Maar voor nu een 4,5*

Favorieten tot nu toe zijn Atlas en Golden Fleece.

Ga het iets korter houden, maar deel je enthousiasme. Gruwelijke plaat weer, vind Ka ook echt een van de beste schrijvers in de hiphopwereld. Ga er komende weken veel van genieten, dat is zeker. Heerlijk duister en sfeervol album weer.

Toch even opgekrikt naar een 5,0*. Ik ben hier, zoals verwacht, meer en meer van gaan genieten. Perfecte plaat voor op de fiets naar huis door het tegen die tijd al donkere Antwerpen.

Ik ben momenteel de 5 best beoordeelde hiphop albums van 2018 aan het luisteren (met meer dan 10 stemmen) en tot nu toe is dat echt genieten geblazen. Dit is nummer 4 voor mij en ook deze valt beslist niet tegen. Het is een samenhangend geheel met hele dikke producties. Lekker grimmig met minimalistische beats. Ka is wel een erg monotone rapper, al vind ik zijn stijl best vet en word ik er wel lekker zen van. Maar hij beseft zelf wellicht ook dat hij het niet van de variatie moet hebben gezien de korte lengte van dit album, veel langer had het ook niet moeten duren. Vooral t/m The Punishment of Sisyphus vind ik het album erg sterk, daarna worden de producties wat minder en begin ik langzaam af te haken. Pusha T, Apollo Brown & Joell Ortiz en Masta Ace & Marco Polo heb ik wat hoger zitten, maar deze zit daar vlak achter. Nu is het de beurt aan nummer 5, Jericho Jackson. Die verwacht ik als minste te beoordelen, maar we gaan het zien.

Kan mij niet bekoren. Erg saaie rapper; alles op 1 toon, 1 tempo en ja: het rijmt wel, knap gedaan.. Productie is leuk qua inkleuring maar de daadwerkelijke beats zijn als de raps: saai en traag (met als dieptepunt Argo: bonk, bonk, bonk).

Argo hier juist het hoogtepunt en een van de ziekste tracks die ik ooit heb gehoord.

Altijd een album geweest dat in mijn hoofd bleef spoken vanwege o.a. de artwork, maar nooit geluisterd vanwege Ka. Toch maar eens opgezet, en ondanks dat ik dit type hip hop niet echt tof vind, moet ik zeggen dat dit album tot nu toe prima bevalt. De rustige, monotone raps gaan prima samen met de kleurrijke producties.