Hermit and the Recluse - Orpheus vs. The Sirens (2018)
mijn stem
47 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Iron Works
-
Sirens (3:14)
-
Fate (3:08)
-
Orpheus (4:20)
-
Atlas (2:56)
-
Argo (3:26)
-
Golden Fleece (2:22)
-
The Punishment of Sisyphus (3:23)
-
Hades (3:17)
met Citizen Cope
-
Oedipus (3:46)
-
Companion of Artemis (2:50)
5
geplaatst: 28 augustus 2018, 11:30 uur
Ik kan het eerdere bericht niet meer aanpassen, dus dan maar een nieuwe.
Mijn god, Ka doet het weer. Dit keer met een producer van het Roc Marci kamp (heb ik gehoord, ik ben niet zo bekend met Roc Marci's werk), alhoewel het net zo goed Preservation (van 1200 BC en Dr. Yen Lo) of Ka zelf had kunnen zijn. De instrumentatie trekt de lijn voort die Ka sinds The Night's Gambit op is gegaan: weinig en subtiele drums, duistere, grimmige sample-loops en zware, stoffige basloopjes.
Een nieuw album, een nieuwe Ka? Nee. Een nieuw concept? Ja. Ka is eigenlijk niet veranderd. Dezelfde onderdrukte, grimmige vocalen, gruwelijk precies in elkaar gestoken rijmschema's, metaforen en allegorieën. Waar Grief Pedigree 100% een straatalbum was, was The Night's Gambit precies dat, maar dan werden er volop Bijbelse verwijzingen opgebracht, dit ook in combinatie met samples van films, Dr. Yen Lo was ook weer precies dat, maar dan gingen de metaforen en vergelijkingen over de mysterieuze Chinese Dr. Yen Lo, en Honor Killed the Samurai, ja goh, die hoef je niet meer uit te leggen. Orpheus is weer precies hetzelfde, maar nu wordt de vergelijking gelegd met Orpheus en de sirenen (die een natuurlijke weerspiegeling vinden in de sirenen van de politieauto's). Het is weer heerlijk diep gelaagd, en als je even de tijd neemt om goed naar de teksten te luisteren, vind je elke luisterbeurt weer wat nieuws.
Waarom is het dan geen 5,0* zoals ik Dr. Yen Lo wel zou beoordelen? Ik gok zelf dat het nog wel zou kunnen komen. Tot nu toe missen de instrumentaties hier en daar toch dat gruwelijk grimmige, het snerpende, het schurende en zijn ze hier en daar iets te 'schoon'. Ook zou het kunnen dat ik later nog dingen ontdek in de teksten die het naar boven duwen. Maar voor nu een 4,5*
Favorieten tot nu toe zijn Atlas en Golden Fleece.
Mijn god, Ka doet het weer. Dit keer met een producer van het Roc Marci kamp (heb ik gehoord, ik ben niet zo bekend met Roc Marci's werk), alhoewel het net zo goed Preservation (van 1200 BC en Dr. Yen Lo) of Ka zelf had kunnen zijn. De instrumentatie trekt de lijn voort die Ka sinds The Night's Gambit op is gegaan: weinig en subtiele drums, duistere, grimmige sample-loops en zware, stoffige basloopjes.
Een nieuw album, een nieuwe Ka? Nee. Een nieuw concept? Ja. Ka is eigenlijk niet veranderd. Dezelfde onderdrukte, grimmige vocalen, gruwelijk precies in elkaar gestoken rijmschema's, metaforen en allegorieën. Waar Grief Pedigree 100% een straatalbum was, was The Night's Gambit precies dat, maar dan werden er volop Bijbelse verwijzingen opgebracht, dit ook in combinatie met samples van films, Dr. Yen Lo was ook weer precies dat, maar dan gingen de metaforen en vergelijkingen over de mysterieuze Chinese Dr. Yen Lo, en Honor Killed the Samurai, ja goh, die hoef je niet meer uit te leggen. Orpheus is weer precies hetzelfde, maar nu wordt de vergelijking gelegd met Orpheus en de sirenen (die een natuurlijke weerspiegeling vinden in de sirenen van de politieauto's). Het is weer heerlijk diep gelaagd, en als je even de tijd neemt om goed naar de teksten te luisteren, vind je elke luisterbeurt weer wat nieuws.
Waarom is het dan geen 5,0* zoals ik Dr. Yen Lo wel zou beoordelen? Ik gok zelf dat het nog wel zou kunnen komen. Tot nu toe missen de instrumentaties hier en daar toch dat gruwelijk grimmige, het snerpende, het schurende en zijn ze hier en daar iets te 'schoon'. Ook zou het kunnen dat ik later nog dingen ontdek in de teksten die het naar boven duwen. Maar voor nu een 4,5*
Favorieten tot nu toe zijn Atlas en Golden Fleece.
* denotes required fields.
* denotes required fields.