Willeke Alberti - Favorieten Expres (2018)

Norman is een vorm van geluidsterreur die op een vreemde manier toch het gehoor kan behagen.

Het belicht de donkere zijde van de mensheid.

Vergelijk het met onze vreemde fascinatie voor griezelfilms bijvoorbeeld.

Lekker griezelen.

In die zin doet het me ook wel denken aan de laatste platen van Scott Walker.

Sterker nog naar mijn idee zou het helemaal niet misstaan op iets als The Drift.

Om precies te zijn zou ik het dan willen plaatsen tussen het laatste en het één na laatste nummer in.

Maakt een zeer opmerkelijke luisterervaring.

Zonder meer een aanrader.

Norman is een hele normale man.

Ik kan helaas niet pretenderen dat ik dat ook ben.

Als je naar het nummer luistert dan begrijp je waarom iemand als ik dan het onderspit delft.

Norman heeft zo’n leuke stem.

Norman is altijd ad rem.

Norman is eigenlijk een diep naargeestige bovendien ronduit onooglijke man.

Zelf weet je ook wel dat je moeder heeft gezegd van hij is niet de knapste nee.

Zoals een moeder dan doorgaans doet stiekem toch iets meer willend voor jou.

Want het is en blijft toch je moeder.

Daarom zoek je het nu in deze regionen hij heeft een leuke stem hij is altijd ad rem.

Kolder van de bovenste plank natuurlijk.

Spijt en schaamte dan ook standaardprocedure na verloop van tijd na het achteloos uitkramen van dit soort teksten.

Eens de mindset waar je in verkeerde zo graag gelovend dat dit voor eeuwig is maar dat is het nooit.

Op een dag barst de bubbel alsnog en is het gedaan.

En dan komt de realisatie.

En zo is het toch altijd weer een opmerkelijke gewaarwording luisterend naar dit lied en het gezang wetend op wat voor noodlot men afstevend zonder enige mogelijkheid om ze dit duidelijk te maken.

Om ze te waarschuwen.

En dus wachten we rustig af en draaien het plaatje nog maar een keer dan.

Norman is een vertaling van het Engelstalige lied Norman oorspronkelijk geschreven door John D. Loudermilk voor Sue Thompson.

En er is overigens ook nog een Duitse versie beschikbaar.

Dat Norman parasiteert lijkt me wel evident wanneer je het nummer beluistert de video bekijkt en de tekst bestudeert.

Of het een bepaalde puppy blik is waarmee ze zich emotioneel vastklampen en je vervolgens leegzuigen of wat er zich exact allemaal achter de schermen voltrekt het is altijd een mysterie gebleven.

Feit is wel hoe dan ook dat deze personen na verloop van tijd compleet doordraaien en dan dit soort liederen beginnen te zingen.

Norman blijft fascineren, zo te lezen.

Misschien beurt het op bij het idee dat Norman niet bestaat.
Willeke's jacht op de prins op het witte paard.
Ze is niet voor niets drie keer gescheiden.
Geen man voldeed aan de Norman eisen, zelfs niet John de Mol.
De ideale Norman bestaat niet.
Hij is een Adonis die elke man en vrouw wel zouden willen hebben.
Keep on dreaming.

Scheiden hoort bij het leven is heel menselijk vaak ook heel gezond en goed voor je ontwikkeling.

In mijn leven best een aantal keer bereid geweest een aantal jaar te wachten om te zien of het zich met de statistiek in het achterhoofd vanzelf oplost.

Wat je ziet vervolgens is dat iedereen gewoon uit elkaar gaat na verloop van tijd behalve de Norman.

Die blijft nog even plakken zeet ie.

Mensen dan vragen van wat is jullie geheim en steeds moeten benoemen hoe lang je al samen bent en hoe je dat niet zomaar opgeeft.

Tis geen nerd ook jongen.

Ik ken het liedje amper, maar word nu wel heel nieuwsgierig naar de tekst. Even opgezocht.

Hmm, weinig bijzonders - het soort eenvoudige liedtekstjes die niet ongewoon waren bij Nederlandse vertalingen van internationale hits uit begin jaren zestig. Leent zich niet echt voor een diepgaande analyse, zou ik denken, maar kennelijk is het voor sommigen toch wel voer voor psychologen. Wie Norman is, wordt snel duidelijk: zo'n 'life of the party'-type: een leuke stem. altijd ad rem, kortom; een fijne vent. Inderdaad het type waar je snel genoeg van zou kunnen krijgen.

Het enige dat bij mij blijft haken is die slotregel van het laatste couplet: Want bij hem voel ik mij altijd klein, zo klein, zo heel erg klein. Ik snap welk gevoel Willeke wil overbrengen: ze wil dicht tegen hem aan kruipen, zich bij hem verstoppen en ze kijkt tegelijkertijd heel erg tegen hem op. Maar tegenwoordig zou je dat ook kunnen uitleggen als dat Norman kleinerend en wellicht zelfs grensoverschrijdend gedrag tentoonspreidt. Daar zou je tegenwoordig al snel voor gecanceld worden...

Dat stukje over dat klein voelen is ook weer veelzeggend inderdaad.

Tevens typerend.

Een negatief aspect benoemen en het dan draaien alsof het positief is.

Norman voelt zich klein hij is de average niet zo opzienbarende man vandaar de naam.

Een hele normale man.

En met hem voel jij je dus ook klein daar is helemaal niets positiefs aan.

Dat is ziekelijk en diep verontrustend zelfs.

Scheiden is de norm maar niet de Norman.

Iedereen kent wel een of meerdere dergelijke gevallen in zijn of haar omgeving.

Mensen die al van kinds af aan samenzijn en aan erotiek doen.

Betekent een diepe diepe connectie enkel gesterkt nooit gereduceerd door het tikken van de hands of time.

Ooit gestart op de middelbare waar zij ontdekten een gezamenlijke voorliefde voor vuilakkerij met je neus in de geurige odeur van de bush bush achter het struikgewas en het verzamelen van Pokémon kaarten te koesteren.

Echter waar het wel de mist in gaat is hoe zij geen van beide ooit de werkelijke waarde of omnipotentie hebben gekend van de machtige Charizard.

En maar wat deden en liepen te bazelen eigenlijk zonder enige concrete kennis van zaken.

En dat doen ze nu dus nog steeds.

En dat is dan sprookjesachtige romantiek en de diepst vlammende passie die je ooit zal kennen.