Tamino - Amir (2018)

Je zal maar de nieuwe Jeff Buckley worden genoemd (het gebeurt regelmatig). Dat is niet niks en het is ook niet heel erg vreemd. De twee EP's die Tamino uitbracht lieten al veel horen.
Jeff Buckley? Ja, misschien een beetje. Misschien is het ook zo dat beide heren bepaalde looks hebben die wat harten sneller doen kloppen her en der, en als dat in combinatie is met zwoele, wat donkere muziek dan wil dat best een beetje extra helpen.

Wat ook wel helpt is het feit dat Tamino-Amir Moharam Fouad een Egyptische vader en een Belgische moeder heeft. Die Egyptische link sijpelt een beetje door in de nummers van hem.
Zijn jongere broer Ramy heeft trouwens de videoclip geregisseerd bij het nummer Persephone.

Verstilde nummers, met een donker-romantische ondertoon. Allen ingespeeld door Tamino zelf met hier en daar wat extra inkleuring van Nagham Zikrayat, een gezelschap muzikanten voornamelijk afkomstig uit Irak en Syrië en waarvan de meesten vluchteling zijn.
Met zijn zang weet hij ook wel te imponeren: zijn falset doet het goed in deze setting, maar kan er ook voor zorgen dat mensen er allergisch op kunnen reageren. Het is toch best wel aardig wat dramatiek dat we op deze wijze voorgeschoteld krijgen.

En dat is misschien wel een beetje mijn bezwaar voor wat betreft Amir. De EP's maakten enorme indruk. Nu krijgen we dit alles ruim 50 minuten voor onze kiezen, en daarbij kennen we al aardig wat nummers en weten we nu wel wie Tamino is. Die verrassing is er een beetje af.
Dan zijn 12 nummers die telkens een beetje van hetzelfde laken een pak zijn ineens wat veel. Ik mis afwisseling. Moet dat dan? Nee, niet altijd, maar juist met dit soort dramatiek is dat af en toe wel even verfrissend. De composities zijn dan net niet even sterk genoeg om het als meesterwerkjes te bestempelen.

Ik had eigenlijk ook gehoopt op wat meer Egyptische invloeden. Ja, het had op dat vlak wat mysterieuzer en exotischer gemogen wat mij betreft.
Jeff Buckley? Qua vibe zit het er zeker in, maar qua niveau wil ik Tamino vooralsnog niet naast Buckley plaatsen, waarom zouden we ook eigenlijk? Maar dat we hier te maken hebben met een talent dat we in de gaten moeten houden moge duidelijk zijn.
Als je Amir beluistert moet je gevoelig zijn voor hetgeen over je uitgestort wordt, het kan ook too much zijn.

Zelf vind ik het allemaal heel fraai, maar waar ik hoopte op een dikke 4,5* plaat, daar blijf ik op dit moment een beetje hangen bij een krappe 4*. Ik hoopte op een 2018 top 3 album, maar dat is Amir helaas niet geworden. Wel een mooi album, waar op bepaalde momenten enorm van genoten gaat worden. Momenten die je er een beetje bewust voor moet uitkiezen wellicht.
Benieuwd hoe dit op de lange termijn gaat beklijven: of het wordt saai en het blijkt toch een tegenvaller, of het groeit uit tot een diamantje.

Ik had hier net iets meer van verwacht. Het album bevat te weinig afwisseling en wellicht daarmee ook spanning.Graag had ik ook meer Egyptische invloeden terug gehoord, dat maakte , naast zijn stem, zijn eerdere uitgebrachte EP voor mij uniek.

Slecht is het zeker niet. Ik ga hier ongetwijfeld nog regelmatig van genieten en hoop dat daarmee het album nog wat verder groeit. Zou eigenlijk nog steeds graag 4,5* willen geven, maar in z'n geheel vind ik dat het album daarvoor te kort komt.

Het effect van zijn eerste EP is wat verdwenen en daardoor had deze toch een aantal draaibeurten nodig op de platenspeler, ik heb hem zelfs een aantal dagen aan de kant moeten leggen omdat ik de klik maar niet voelde en dan nu bij het opnieuw beluisteren op deze donkere avond voel ik m wel.
Habibi blijft machtig en heb dat ook live mogen aanhoren op Pukkelpop 2017 waar het magisch was.
De reeds bekende nummers waren en zijn nog steeds prachtig maar ook de nieuwe doen het goed bij mij.

4*

Recensie ROAR -E-Zine:
Tamino - Amir | ROAR E-Zine - roarezine.nl

Met zijn eerste en naamloze ep in 2017 schaart Tamino zich direct bij de grotere beloften van Vlaanderen. Met debuutalbum Amir lost hij zijn belofte op glansrijke wijze in.

Met enkel een repeterende gitaar die de maat aangeeft en de openingsstrofe “Something hides in every night” weet Tamino direct je aandacht te grijpen en zijn album te typeren: sfeervolle, duistere en vooral ijzersterke composities van een constant niveau. Openingsnummer ‘Habibi’ laat ook meteen horen wat voor begenadigd zanger de pas 22-jarige Belg is. Waar hij het nummer nog op een vrij lage toonhoogte begint, gaat hij naarmate het nummer vordert steeds meer de hoogte in en legt hij steeds meer emotie in zijn stem. Dit alles als opmaat naar het laatste refrein, dat de jongeling met een perfect gecontroleerde kopstem op fenomenale wijze ten gehore brengt.

Tamino-Amir Moharam Fouad is geboren op 24 oktober 1996 in Antwerpen en vernoemd naar grootvader Moharam Fouad (1934-2002), die als zanger en acteur naam en faam maakte in Egypte en de rest van de Arabische wereld. Zijn zoon, Tamino’s vader, ging terug naar Egypte toen Tamino slechts drie jaar oud was, om daar ook als zanger door te breken, maar dit werd geen succes. Zo groeide Tamino grotendeels op zonder zijn vader, maar door zijn pianospelende moeder bleef de muziek toch altijd dichtbij.

De Arabische invloeden zijn op Amir duidelijk hoorbaar, vooral op het nummer ‘So It Goes’. Met een snel ritme van typisch Arabische percussie, zoals een darboeka, en strijkers die in een Arabisch toonsysteem spelen, krijgt het begin van dit nummer een hoog Duizend-en-een-nacht-gehalte. Het refrein klinkt met zijn pulserende, elektronische geluiden en de subtiele inbreng van een piano weer een stuk westerser, maar door de darboeka die op de achtergrond constant aanwezig blijft weet Tamino deze twee werelden op een mooie manier bijeen te brengen. De angstaanjagende tremolo’s van Arabische blaasinstrumenten bouwen de spanning even later ook behoorlijk op en maken ‘So It Goes’ mede tot een van de meest interessante nummers op dit album.

Veel dichterbij huis laat Tamino zich hoorbaar inspireren door zijn collega’s en landgenoten van Balthazar. Invloeden van de aanstekelijke popmuziek van deze populaire band zijn het sterkst hoorbaar op ‘Chambers’, dat zo op Balthazars Rats had kunnen staan. Tamino’s veelzijdige stem komt wanneer hij nogal laag zingt en op lome wijze articuleert ook wel heel dichtbij de stem van Balthazar-bandlid Maarten Devoldere (tevens Warhaus), zoals het geval is in ‘Tummy’. Hoewel dit nummer een behoorlijk eenvoudige structuur heeft en, net als veel andere nummers op de plaat een klein arrangement, wordt het door de instrumentale details en vooral Tamino’s dromerige stem nergens saai. Daarnaast zorgt ‘Tummy’ net als ‘Verses’ – dat het meest afwijkt van de andere nummers – voor de juiste balans op het album. Deze twee liedjes hebben een veel lichter karakter dan de overige, wat zorgt voor een aangename afwisseling en de vijftig minuten-durende langspeelplaat makkelijk te behapstukken maken.

Hoewel stem en stijl te vergelijken zijn met Warhaus, weet Tamino met Amir zeker een eigen geluid te creëren. Tamino’s stem is door zijn enorme bereik en de emotie die hij erin weet te leggen intrigerender dan Devolderes stem, die op het tweede Warhaus-album de sensuele stem van zijn vriendin Sylvie Kreusch nodig heeft om de spanning erin te houden. Verder zijn ook de eerder genoemde Arabische invloeden onderscheidend voor Tamino’s geluid en doordat Amir de juiste balans kent en nergens verslapt, levert Tamino een debuut af waar bijzonder weinig op aan te merken valt.