Aretha Franklin - I Never Loved a Man the Way I Love You (1967)

Voor velen ongetwijfeld een ‘soulklassieker’, en dik terecht natuurlijk. Wat mogen we blij zijn dat Jerry Wexler deze dame naar zijn label haalde, want het werk van het Columbia-label is een stuk minder dan haar werk van Atlantic. ‘Respect’ is uiteraard Aretha’s signature song, een betere albumopener is denk ik dan ook moeilijk te vinden. Raar overigens dat er zo weinig gesproken wordt over de originele versie van Otis Redding, die hem immers ook schreeft. Het tweede nummer ‘Drown in my own tears’ is ook een cover van niemand minder dan Ray Charles & Dinah Washington, leuk nummer maar verbleekt een beetje tussen het openingsnummer en de titeltrack. ‘I never loved a man (the way I love you)’ is namelijk een van mijn Aretha-favorieten want die krachtige stem met uithalen en de mooie melodie zijn werkelijk prachtig. ‘Baby baby baby’ is ook echt lekker, een nummer dat ze samen schreef met haar zusje Carolyn. Maar ook het al het andere werk is natuurlijk prachtig, wat te denken van 'Save me', ‘Dr. Feelgood’, ‘Do right woman – do right man’, of de Sam Cooke covers ‘Let the good times roll’ en ‘A change is gonna come’. Vooral die laatstgenoemde is toch echt een van de mooiste soulnummers ooit, en vooral als dat nummer wordt gebruikt als albumafsluiter dan is dat natuurlijk echt geweldig. Ondanks dat dit natuurlijk een geweldig album is, is het niet mijn favoriete van Aretha.

Het zal zeker wat zeggen als velen dit album als hét beste soulalbum aller tijden zien. Natuurlijk heb je één van de beste stemmen ooit en ook een album boordevol met grote hits. Toch is het vooral het totale gevoel dat dit album zo hoog doet scoren. Een juweeltje in de soulgeschiedenis.

Respect – origineel van Otis, maar de vocale kracht van Aretha doet veel goeds
Drown in My Own Tears – vocaal zo sterk, dat het niet uit lijkt te maken wat ze zingt
I Neder Loved a Man (the Way I Love You) – één van mijn alltime favorieten van Aretha. Vooral ook weer door het vocale, dat zo sterk ondersteunt wordt door het muzikale
Soul Serenade – blijft wat kleiner, maar pakt dan uiteindelijk toch nog aardig uit met de blazers
Don’t Let Me Lose This Dream – wat lichter qua sfeer, en die stem blijft verbazen
Baby, Baby, Baby – Aretha knalt de noten en de urgentie er goed uit hier
Feelgood – nog zo’n persoonlijk favorietje dat voorbij komt
Good Times – een covertje dat blijft swingen
Do Right Woman, Do Right Man – als ik het over persoonlijke favorieten van Aretha heb, dan komt dit nummer standaard voorbij.
Save Me – de groove zit er duidelijk lekker in, dit past Franklin ook goed
A Change is Gonna Come – veel gecovered en dat is gevaarlijk, maar Aretha is natuurlijk vaardig genoeg hiervoor.

(bron: Opus de Soul)