Vinnie Paz - The Pain Collector (2018)

Deze komt voor mij nogal uit de lucht vallen. Misschien moet ik zijn voorgaande albums nog eens luisteren, maar zover ik mij kan herinneren komt geen enkele soloplaat (misschien op z'n EP na) in de buurt van dit album. Dikke beats, aanstekelijke samples en Vinnie rapt (weer) als vanouds.

Geen bijzondere uitschieters zoals op zijn vorige platen. Maar daarvoor in de plaats krijgen we een bijzondere consistente plaat van Vinnie Paz, die ik al jaren vindt tegenvallen en al bijna uit het oog was verloren. Hele prettige plaat, waarbij zelfs de speelduur niet vervelend is. Fijn!

Door zijn geweldige feature op het album van Terror (clip) had ik heel veel zin in dit album gekregen, maar helaas trek ik Vinnie niet als hoofdartiest voor een dik uur. Daarvoor is zijn delivery en bruuske stem veel te eentonig en kan ik ook geen vrienden worden met zijn oor voor overdramatische beats. Er staan wel een handvol nummers op die heel lekker zijn (Floating Goat, Requiem for Black Benjy in 2 Parts en het verrassende A Power Governments Cannot Suppress), maar in zijn geheel naar The Pain Collector luisteren is geen al te leuke bezigheid.

Vinnie kan in het lijstje 'Favoriete gastartiesten die maar geen goede soloplaat kunnen maken'.

Vinnie Paz is redelijk goed op dreef hier, ondersteund door degelijke beats, sporadisch heerlijk bombastisch en dreigend, maar helaas soms ook wat kaal en eentonig. Kortom, de gebruikelijke mengeling van matige en sterke tracks, waarbij de sterke gelukkig de boventoon voeren. Meest opvallende track is het lange afsluitende A Power Governments Cannot Suppress, waar Paz weer eens indrukwekkend los gaat tegen politieke misstanden in eigen land door de jaren heen.