Blondie - No Exit (1999)

Koop een van de oude platen ipv dit.

Ken alleen Maria en dat vind ik wel ok eigenlijk.

Dat is dan ook met afstand het beste nummer van deze cd.

Parallel Lines is v*e*e*l beter. En Plastic Letters ook!

Maria was een aardige single en er staan nog wel enkele redelijke nummers op het album, maar echt pakken doet het me niet, echt beklijven ook niet... dit is gewoon een redelijke plaat.... van Deborah Harry met oude getrouwen, die zich dan wel opnieuw Blondie noemen na zovele jaren.. Maar... het haalt op géén enkel moment het niveau of de 'sfeer van grote dagen'....

La Harry kan nog wel wat zingen, al valt dat live tegenwoordig énorm tegen... Maar goed.. toch nog een 2/5

Helaas is de cd waarop die mooie comeback-single MARIA staat niet van hetzelfde niveau;
Koop inderdaad het oude werk, zoals iemand hier al opperde.
Plastic Letters en Parallel Lines zijn absoluut TOP !

Deze plaat geef ik hooguit 2 sterretjes ! **

De eerste albums van Blondie zijn natuurlijk veel beter dan dit. Veel bands gaan natuurlijk voor de centen en het zou mij niet eens verbazen als Ultravox ineens weer een album zou uitbrengen met een house-versie van 'Vienna'.
'Maria' vind ik hier toch wel een gaaf nummer. Ook dat nummer over Jeffrey Lee Pierce van The Gun Club is heel sympathiek gedaan.

Wel aardig, maar niet meer dan dat. Ik heb deze destijds wel gekocht, maar dat was toch vooral uit nostalgische overwegingen. In de buurt van het vroegere werk komt dit niet.

Redelijk album dat de comeback van Blondie inluidde vanwege de (overigens prima) hitsingle "Maria", maar niet meer. Het geluid is nog steeds als vroeger en de meeste songs mogen er wel zijn, maar de magie van weleer ontbreekt.

[quote]LucM schreef:
... vanwege de (overigens prima) hitsingle "Maria" ... quote]

Luc,

je moet voor de grap de chorus van "Maria" vergelijken met de chorus van INSPIRAL CARPETS "Uniform" uit 1994

http://www.musicmeter.nl/album/3726

Heb altijd veel sympathie gehad voor Blondie, en nog steeds. Echter is dit album, 'No Exit', het keerpunt in hun carrière in negatieve zin. Deborah Harry's schorre stem neemt plaats voor de gelikte variant. Op zich is daar niets mis mee. 'Heart of Glass' was namelijk ook niet (g)rauw. Wél is dat nummer speels. En naast 'Maria' is er geen enkel nummer op deze plaat dat aan deze criteria kan voldoen.

over matige albums gesproken...

De hitsingle is prima maar verder is flauwe hap zonder enige spanningsboog en/of rauw randje.

Maria is best een goede song, het is overigens wel exact dezelfde openingsriff als Anouk's RU Kiddin' Me. Geen idee wie eerder was trouwens.

Eindelijk na zo veel jaren het uitgesteld te hebben dit album eens echt te beluisteren. Ben een groot fan van Blondie en van Deborah Harry's solo werk tot begin jaren 90. Vooral het début album en Eat To The Beat heb ik grijs gedraaid, dat kon toen nog Alles wat daarna kwam ken ik alleen van de singles en die waren wel te pruimen met name Maria. Ik heb de vele verschillende invloeden en style veranderingen van Blondie wel kunnen waarderen zodat ik ook The Hunter en Debbie's KooKoo graag hoor. Dus waarom ik de albums van na 1990 nooit geluisterd heb is eigenlijk een raadsel. Slecht één keer Panic of Girls beluisterd waarvan ik overigs Mother wel goed vind.

Als ik nu No Exit zo (de eerste keer) beluister dan vind ik de negativiteit eigenlijk wel overdreven. Het is een prima album. Het rockt minder, maar ja Deborah was in 1999 ook al 54 en dat zal ongetwijfeld ook van invloed zijn geweest. Met dit album zullen ze niet zo veel nieuwe fans hebben aangetrokken en misschien wel meer verloren hebben. Maar voor welke artiest geldt dat niet als ze al meer dan 25 jaar bestaan (op dat moment)? Als ik het gitaar soleerwerk hoor op Night Sent Wind dan is dat toch mooi. Clem Burke krijgt ook op genoeg nummers de ruimte om zijn drumkunsten te tonen. Ook James (Jimmy) Destri op keyboards mocht meewerken aan het album maar minder dan voorheen, hij schreef o.a. Maria.

Ze krijgen van mij 3,5 sterren na één keer luisteren en vermoed dat het niet veel meer gaat worden. Zodoende wel het laagst beoordeelde album die ik ken maar er zijn nog diverse albums hierna die ik niet of nauwelijks ken.

Prima album, echt niet veel minder dan haar oude werk, en ook daar zitten mindere albums tussen.

Wat een vette come back was dit in 1999, de jaren tussen de Hunter en dit album moesten de die hard fans, waartoe ik ook behoor, het doen met de solo albums van Deborah Harry, die ik apart zal recenseren op dit leuke medium, en die ook dicht tegen het Blondie idioom aanschurkten, ook doordat Chris Stein hofleverancier bleef van de songs en Mike Chapman een van de soloalbums heeft geproduceerd.

Maar terug naar 1999 er werd al druk gespeculeerd en promotie gemaakt voor dit op handen zijnde album en toen Maria als eerste single werd gereleased stormde het in de UK van niets naar de eerste plaats in de Britse Charts, het fijn wil je je come back hebben ?
Mega veel airplay, tv optredens en interviews live en op papier vergezelden de uitgave.
Deborah Harry was nog even mooi, misschien wel mooier als voorheen, haar witty humor nog net zo scherp en haar stem gerijpter door de tijd.
Het album is weer een ouderwetse goede staalkaart aan stijlen, maar aan ieder nummer is veel aandacht besteed, de arrangementen zijn TOP en de band speelt ongemeen goed! Met ook hier weer een glansrol voor Clem Burke, vooral in het tweede nummer forgive and forget.
Maria is natuurlijk een top single met een spannend intro.
De titel track is een klasse apart, een grotesque orgelopening van Bach en dan een combi van rap met een zeer aanstekelijk gezongen refrein, tijdloos!
Double take, doet niet onder voor Maria en zou zo een geweldige single zijn, evenals Nothing is real but the girl. (Het perfecte Garbage nummer) wat een energie zit hierin echt een killersong.
Dan wordt er even gas terug genomen met twee rustige nummers, het jazzy boom boom in the glooming room en Night wind sent (prachtige drums).
Out in the streets had zo op het debut album kunnen staan qua sfeer, het was ook al een nummer dat lang op de plank lag. Under the gun is uptempo Blondie en Happy Dog heeft net als the dream's lost on me een lichte link met country. Divine is weer vintage Blondie en Dig up the conjo een maffe afsluiter.

Dit album heeft heel veel oude Blondie fans heel erg blij gemaakt! en wordt nog steeds zeer gewaardeerd.

Op 31 oktober verschijnt dit onvolprezen album, dat de terugkeer markeerde van de beste Amerikaanse band, eindelijk voor liefhebbers op (dubbel) Vinyl, en tevens een dubbel cd.

Het materiaal is geremastered en op schijf twee, diverse remixen en als extra track een cover van Hot Shot, dat bij de eerste release op de Japanse versie stond.

Jammer dat de overige tracks die er bestaan uit de opname sessies voor dit album, nu ook niet zijn toegevoegd.

Wel zie ik op de foto's dat het Art-Work is opgepimpt en dat er een zwarte en wit-zilveren vinyl versie is.

En na deze fijne release is het verder wachten op het "nieuwe" Blondie album High Noon, dat al in 2022 tot voorjaar 2023 is opgenomen maar door tal van persoonlijke redenen, waaronder het veel te vroege overlijden van drummer Clem Burke- nog niet is uitgebracht.
Deze week gaf zangeres Deborah Harry een uitgebreid interview aan de Los Angeles Times, waarin ze aangaf dat het zoals altijd een heel gevarieerd album met diverse stijlen is geworden.

Ik wacht in grote spanning af, wanneer het net zo goed is als voorganger Pollinator ben ik blij.

Afgelopen vrijdag de geremasterde versie van No Exit aangeschaft en die vandaag eens goed beluisterd.

Terugkomend op dit topic valt mij weer op wat een bak negativiteit er over dit album is uitgestort in de loop der jaren, gelukkig ook enkele positieve bijdragen. Maar het lijkt wel of het gros enkel de vooruitgesnelde single 'Maria' goed heeft beluisterd.

Den nieuwe uitgave klinkt ruimtelijker en meer gelaagd. Einde jaren '90 heeft de harde kern enkele maanden in de studio doorgebracht om weer op elkaar ingespeeld te raken en met het hier voorgeschotelde materiaal aan de gang te gaan.
Natuurlijk waren de leden 17 jaar ouder, wijzer en ervarener, de Stem van La Harry is iets lager dan voorheen, maar nog steeds authentiek.

Ik volg de band al vanaf voor hun doorbraak met Denis in februari 1978. Kocht in 1976 nhun debuutalbum welk ik grijsgedraaid heb en nadien alle uitgebrachte albums, inclusief de vijf soloalbums van Deborah Harry. Ik ken al hun materiaal uit en te na.
Dit album vind ik zonder meer een voltreffer, een staalkaart van een goed op elkaar ingespeelde band die hier op dit album een repertoire neerzet wat uitblinkt in grote diversiteit en toch draagt elke song het
kenmerk: Blondie.

Vandaar dat ik al die eenduidige kritieken hier boven dat enkel Maria een goede song is en de rest bagger maar met een kilo Jozo zout neem, ik vraag mij in alle oprechtheid af of die mensen dit album wel eens volledig gehoord hebben?

Naast Maria staan er nog veel meer klasse nummers op die de tand des tijds royaal kunnen / hebben doorstaan. De opener Sreaming Skin, een uptempo ska nummer met een vrolijke en originele tekst, met in de chorus: You're way out of proportion! We've got the hemodynamic connection. Don't call me germ!,

Forgive and Forget van Chris Stein is een prachtige gedreven song, met geweldig drumwerk van Clem Burke, die afgelopen april het tijdelijke voor het eeuwige heeft gewisseld, een heengaan dat heel veel reacties losmaakte . Vanuit alle hoeken werden zijn geweldige drumskills geroemd (naast Blondie werkte hij ook met The Ramones, The Eurythmics, Bob Dylan e.v.a.

Na Maria werd Nothing is Real But The Girl, een nummer dat zo uit de Eat to the Beat periode had kunnen komen, met tekst en muziek van Jimmy Destri, een onvervalst goed Blondie nummer waarin Deborah Harry en Clem burke wederom uitblinken.

Verder nummers met diverse sferen, jazzy (Boom Boom in the Zoom Zoom Room), Country (The Dream's Lost On Me), sixties, (Out In The Street) en ga zo maar door. …
In 1999 en 2000-01 heb ik dit album minstens zo vaak gedraaid als Paralel Lines, de band's Magnum Opus in 1978-79, en ook nu zal ik het nog regelmatig met groot genoegen consumeren.

Het wachten is nu op High Noon, het sluitstuk van de band na 50 jaar, Volgens Deborah Harry is het een typisch Blondie album met een grote diversiteit aan stijlen. Ik ben benieuwd, Clem Burke heeft op het hele album nog meegespeeld, dus dat zal de nodige weemoed met zich meebrengen.

En ook nog een dikke 5 ***** voor het prachtige art-work!