Blondie - No Exit (1999)

Eindelijk na zo veel jaren het uitgesteld te hebben dit album eens echt te beluisteren. Ben een groot fan van Blondie en van Deborah Harry's solo werk tot begin jaren 90. Vooral het début album en Eat To The Beat heb ik grijs gedraaid, dat kon toen nog Alles wat daarna kwam ken ik alleen van de singles en die waren wel te pruimen met name Maria. Ik heb de vele verschillende invloeden en style veranderingen van Blondie wel kunnen waarderen zodat ik ook The Hunter en Debbie's KooKoo graag hoor. Dus waarom ik de albums van na 1990 nooit geluisterd heb is eigenlijk een raadsel. Slecht één keer Panic of Girls beluisterd waarvan ik overigs Mother wel goed vind.

Als ik nu No Exit zo (de eerste keer) beluister dan vind ik de negativiteit eigenlijk wel overdreven. Het is een prima album. Het rockt minder, maar ja Deborah was in 1999 ook al 54 en dat zal ongetwijfeld ook van invloed zijn geweest. Met dit album zullen ze niet zo veel nieuwe fans hebben aangetrokken en misschien wel meer verloren hebben. Maar voor welke artiest geldt dat niet als ze al meer dan 25 jaar bestaan (op dat moment)? Als ik het gitaar soleerwerk hoor op Night Sent Wind dan is dat toch mooi. Clem Burke krijgt ook op genoeg nummers de ruimte om zijn drumkunsten te tonen. Ook James (Jimmy) Destri op keyboards mocht meewerken aan het album maar minder dan voorheen, hij schreef o.a. Maria.

Ze krijgen van mij 3,5 sterren na één keer luisteren en vermoed dat het niet veel meer gaat worden. Zodoende wel het laagst beoordeelde album die ik ken maar er zijn nog diverse albums hierna die ik niet of nauwelijks ken.

Afgelopen vrijdag de geremasterde versie van No Exit aangeschaft en die vandaag eens goed beluisterd.

Terugkomend op dit topic valt mij weer op wat een bak negativiteit er over dit album is uitgestort in de loop der jaren, gelukkig ook enkele positieve bijdragen. Maar het lijkt wel of het gros enkel de vooruitgesnelde single 'Maria' goed heeft beluisterd.

Den nieuwe uitgave klinkt ruimtelijker en meer gelaagd. Einde jaren '90 heeft de harde kern enkele maanden in de studio doorgebracht om weer op elkaar ingespeeld te raken en met het hier voorgeschotelde materiaal aan de gang te gaan.
Natuurlijk waren de leden 17 jaar ouder, wijzer en ervarener, de Stem van La Harry is iets lager dan voorheen, maar nog steeds authentiek.

Ik volg de band al vanaf voor hun doorbraak met Denis in februari 1978. Kocht in 1976 nhun debuutalbum welk ik grijsgedraaid heb en nadien alle uitgebrachte albums, inclusief de vijf soloalbums van Deborah Harry. Ik ken al hun materiaal uit en te na.
Dit album vind ik zonder meer een voltreffer, een staalkaart van een goed op elkaar ingespeelde band die hier op dit album een repertoire neerzet wat uitblinkt in grote diversiteit en toch draagt elke song het
kenmerk: Blondie.

Vandaar dat ik al die eenduidige kritieken hier boven dat enkel Maria een goede song is en de rest bagger maar met een kilo Jozo zout neem, ik vraag mij in alle oprechtheid af of die mensen dit album wel eens volledig gehoord hebben?

Naast Maria staan er nog veel meer klasse nummers op die de tand des tijds royaal kunnen / hebben doorstaan. De opener Sreaming Skin, een uptempo ska nummer met een vrolijke en originele tekst, met in de chorus: You're way out of proportion! We've got the hemodynamic connection. Don't call me germ!,

Forgive and Forget van Chris Stein is een prachtige gedreven song, met geweldig drumwerk van Clem Burke, die afgelopen april het tijdelijke voor het eeuwige heeft gewisseld, een heengaan dat heel veel reacties losmaakte . Vanuit alle hoeken werden zijn geweldige drumskills geroemd (naast Blondie werkte hij ook met The Ramones, The Eurythmics, Bob Dylan e.v.a.

Na Maria werd Nothing is Real But The Girl, een nummer dat zo uit de Eat to the Beat periode had kunnen komen, met tekst en muziek van Jimmy Destri, een onvervalst goed Blondie nummer waarin Deborah Harry en Clem burke wederom uitblinken.

Verder nummers met diverse sferen, jazzy (Boom Boom in the Zoom Zoom Room), Country (The Dream's Lost On Me), sixties, (Out In The Street) en ga zo maar door. …
In 1999 en 2000-01 heb ik dit album minstens zo vaak gedraaid als Paralel Lines, de band's Magnum Opus in 1978-79, en ook nu zal ik het nog regelmatig met groot genoegen consumeren.

Het wachten is nu op High Noon, het sluitstuk van de band na 50 jaar, Volgens Deborah Harry is het een typisch Blondie album met een grote diversiteit aan stijlen. Ik ben benieuwd, Clem Burke heeft op het hele album nog meegespeeld, dus dat zal de nodige weemoed met zich meebrengen.