Smog - Wild Love (1995)

De cd waardoor ik een devoot Callahan-aanhanger geworden ben.

In feite is het tamelijk simpel wat betreft Smog: ofwel laat je 't compleet onverschillig ( "wat een zagevent" is een veel gehoorde opmerking) ofwel blijf je ernaar luisteren (steeds opnieuw en opnieuw).

" I painted myself in a corner again " zingt Callahan ergens.

Wàt hij daar allemaal ziet vanuit z'n piepklein hoekje - én hoe het op plaat overbrengt is huiveringwekkend.

In Callahan's waarneming hier schuilt alweer booshuid - de woede en verbittering echter is niet écht prominent aanwezig (daarvoor denk ik meer aan een Smog-track als "No Dancing" op Knock Knock , maar de boosheid wordt ondersteund door ronduit bizarre, unheimliche kleine arrangementen die o.a. verzorgd worden door Jim O'Rourke (als ik het tenminste juist voorheb).

De teksten worden hier gehanteerd als een soort kwetsende substantie (vul zelf aan met zout & wonde ). De helderheid in al deze songs is duister - ieder sentimenteel gevoelselement wordt van tafel geveegd.

En toch - ondanks klinkt deze plaat als een soort hemel op aarde. Deze cd ligt me zo nauw aan het hart dat ik 'em nooit meer wil kwijtraken (ik heb zelfs nog het kassaticket bewaard - klaarblijkelijk gekocht op 4 augustus 1996 te Kortrijk in de MusicMan ).

Die eerste song "Bathysphere" blijft toch een absolute knaller (in de figuurlijke zin dan ).

"When I was seven, I asked my mother - I wanna live in a bathyspere "

Nou, da's al een machtige quote om zo in te kaderen, maar dan komt er nog een pakkender zin

" When I was seven - they tricked me to the bay "

Vooral dat woord "tricked" past enorm mooi in het nummer. Onder valse voorwendsels het leven "ingestapt" - aan de baai op het schip gestapt. (Schip = beschaving, maatschappij, waar de "grote" mensen de regels bepalen. Allez, volgens mij dan ).

Je voelt als het ware dat de persoon in "Bathysphere" de wereld wou buitensluiten, dat hij een kamertje in z'n hoofd wou bouwen om zich te wapenen tegen de "barbaren" - maar helaas they tricked him to the bay .

Machtige song - machtige plaat. Ik wou dat ik iets interessanter kon zeggen - maar hey, de zweep van meneertje tijd komt op de meest onverwachte moment op de proppen

Hey, das toevallig, gisteravond heb ik dat nummer gebrand op mijn vakantieceedeetje voor Spanje. Zat te twijfelen tussen goldfish bowl en deze.

Twee keer gecoverd (door Cat Power en Zoppo), twee keer de mist in. Het is een pracht van een nummer, zou wel eens heel hoog op mijn lijst van beste nummers allertijden kunnen scoren, maar Bathysphere is duidelijk alleen maar mooi op zijn Smogs.

Ik ben toch iets minder enthousiast dan jullie, maar ik moet zeggen dat nummers als Bathysphere, It's rough en Prince alone in the studio absolute wereldnummers zijn.

Komt heel bizar over de eerste luisterbeurt. De meest conventionele nummers (laten we zeggen 'minst rare', anders klinkt het negatief) bevielen me in elk geval wel direct, vooral Batysphere dan.
Bij andere nummers heb ik eerder een indruk tussen kitscherig en waanzinnig origineel, zagerig en super boeiend, zoiets.

Maar intussen luister ik een tweede keer en zijn de indrukken al helemaal anders .

kitscherig ... wel inderdaad

Ik had er nog niet aan gedacht bij Smog, maar zo'n nummer als Wild Love heeft wel iets overdadigs

Wild Love is het nummer dat me het meest 'stoort', maar omdat het niet erg lang duurt kan ik het wel uithouden. Hoewel het wel iets intrigerend absurds heeft, zoals de hele cd overigens .
Dan heb ik toch liever The Emperor, dat is er eigenlijk ook een beetje over, maar het is wel een schitterend nummer...

Wild love is mijn favoriete Smog-plaat. Schitterende teksten, tragiek, draaglijk gemaakt door die haast onmerkbare humor van Callehan. En een lekker gevarieerde plaat. Na de wilde liefde wordt Callahan toch heel wat rustiger in zijn latere werk. Een cd om te koesteren.

Zo juist dit album besteld na het luisteren van het mooie album A River Ain't Too Much to Love. Ben benieuwd of dit album me ook zo goed zal bevallen. Ben zowizo benieuwd naar de oudere albums van Smog.

Inderdaad, om te koesteren

Ik bezit deze cd nu al zo'n kleine tien jaar, en ik blijf er geregeld naar luisteren

Er kleeft iets absurds aan deze muziek, zoals meneer F. een paar berichtjes eerder stelde.

"Heroïsche (sic) klankexperimentjes met als onderwerp het stilzwijgende mannetje in het kamertje in al z'n denk- en leefvormen", zei een vriend me ooit

Maar ja, de humor wordt hier nogal vaak over het hoofd gezien, het vormt eigenlijk de hoofdmoot van Bill Callahan, vind ik.

Net zoals Leonard Cohen heel grappig is wanneer hij een kinderkoortje in Dress Rehearsel Rag laat zingen: "And wasn't it a long way down?" ... beetje weerbarstig, zoals Smog. Ik hou daar veel van, denk ik dan maar

Jezus, dat treft me als wellicht de beste omschrijving van Smog's muziek ooit. Koop je vriend een biertje voor mij. Krijg je terug op de grote MuMe-party (Nieuw topic? ).

Pfew, tijd voor een bekentenis: ik bedacht het zelf

Mocht iemand het een ridicule omschrijving gevonden hebben, zou ik kunnen verwezen hebben naar mijn "vriend". Nogal laf, nietwaar?

Nogal, ja! Wat een indrukwekkend vat zelfvertrouwen heb jij aan je infuus hangen!

Wel verdorie, Bill. Zet ik net Red Apple Falls in m'n top 10, hoor ik Wild Love. Wat een pracht! Ik ben er even stil van en zet 'm dus gewoon nog maar een keer op. 5*

Deze cd staat al lang in mijn favorieten-lijstje, maar blijkbaar heb ik er nog nooit op gestemd. Nu wel dus. Erg goed, dit .

Wat een fijn album zeg, niks geen moeilijk doen, geen ingewikkelde dingen, gewoon lekkere gitaarpop-nummers met hele mooie teksten.

Veel mooier wordt simpelheid niet (met af en toe wat rare dingen erdoorheen)
4* met een optie naar boven (bij mij 5 dus)

idd een pareltje.
vreemd dat "burning kingdom" niet op mume staat. Had ik laatst weer eens geluisterd Ga em nu ff toevoegen.

Welke simpelheid? Ik vind Smog juist verre van simpel. Zwaar excentriek, en af en toe zelfs kakofonisch.

Inderdaad, Teun. 'Vroeger' dacht ik altijd dat Callahan 'gewoon' man-met-gitaar muziek maakte, maar zijn platen maken duidelijk dat dat wel iets anders ligt. Een werkje als The Doctor Came at Dawn is relatief redelijk verstild (en latere platen als A River Ain't Too Much to Love ook), maar op Wild Love komt de goede man vaak behoorlijk a-simpel uit de hoek en kan hij inderdaad zelfs flink kakofonische sculptuurtjes bijeen plakken. En dan hebben we het nog niet over dingen als Astronaut en A Hit - toen schrok ik zelfs lichtjes. Excentriek, daar kan ik me wel in vinden wat betreft Callahan.

Net een CSL gedaan met Lukas & Jelle.

Bathysphere & It's Rough waren de nummers waar ik het meest van onder de indruk was. Beide tracks ging gepaard met een enorme lading 'relaxheid'. Wacht, ik vergeet Prince Alone in The Studio te noemen...Ik kan me goed vinden in de termen die genoemd worden. 'excentriek', 'kakofonisch', juist. Een interessante eerste luisterbeurt, 3,5* is natuurlijk te weinig voor dit bijzondere geheel.

(ster) (ster) (ster) (ster)

Ik doe het laaste halfje er ook maar bij en schop hem m'n top10 in

Callahan zet zichzelf hier neer als een klein mannetje, waarbij de vaak ontzettend grootse, soms zelf in positieve zin eigenlijk totaal overdreven begeleiding (Wild Love, Prince Alone in the Studio) een soort enorme wereld om hem heen maakt. Ik ken geen ander album dat zo groots en klein tegelijkertijd is als dit. Ook binnen Smog's eigen werk (voor zover ik ken) is Wild Love toch eigenlijk wel totaal uniek

Ligt het nou aan mij of is Goldfish Bowl zo geniaal?

Prachtig album nog steeds, alhoewel Red Apple Falls wel mijn favoriete Smog-album blijft.

De humor in Smog's muziek is hier al vaker aangehaald.

Een van de allergrappigste nummers die ik ken is 'be hit' wat op deze plaat is terug te vinden.

'every girl i ever loved has wanted to be hit... and every girl I ever loved, has left me 'cause I wouldn't do it'

Smog gaat verder en geeft ons een relatieadvies:

"bb-bruise them, you'll never loose them'

It's Rough is voor mij HET nummer van deze plaat. Het ademt volkomen berusting volgend op uiterste wanhoop.
En om dan op zo'n valiumtoontje met zulke wrange teksten te komen;

Oh well my best friend
Took a bullet through his eye
First he had a patch
Now he's got a glass eye
One hard, glass eye
And he says sometimes
he wishes
Both his eyes were glass....

dan geneer ik me dat ik stiekum meeluister.
Maar ik doe het toch.

Mooie Syd Barrett verwijzing zit er in Limited Capacity:

Maar de uitspraak 'painted myself in' komt toch niet van Barrett zelf? Volgens mij zegt zijn oude huisbaas dat over hem in de documentaire The Pink Floyd & Syd Barrett Story en die is 2003, acht jaar na het uitkomen van Wild Love dus. Maar misschien vergis ik me wel hoor en is die uitspraak al ouder. Ik moest ieder geval ook meteen aan de hoes van The Madcap Laughs denken toen ik die tekst in Limited Capacity voor het eerst hoorde.

Uitspraak is ouder.