Ric Ocasek - This Side of Paradise (1986)

Wat merkwaardig, nog geen enkel bericht hierbij – daar gaan we eens even wat aan doen. Dit is Ocaseks tweede soloplaat, duidelijk minder elektronisch georiënteerd dan Beatitude dankzij zwaardere arrangementen, het gebruik van een echte drummer (Chris Hughes) en de bijdragen van Billy Idols gitarist Steve Stevens. Over de waarde van Hughes' take no prisoners-benadering kun je discussiëren, maar Stevens is echt een gouden greep, want doordat hij de vrije hand krijgt kan hij met zijn wilde spel de nummers naar een hoger niveau van intensiteit tillen en Ocaseks popnummers van een onverwacht smerig randje voorzien, getuige zijn gierende solo's op Keep on laughin', Look in your eyes, Coming for you en Hello darkness (maar ook zijn prachtige akoestische solo op Spaanse gitaar op True love).
        De andere essentiële medewerker hier is Greg Hawkes, Ocaseks collega bij The Cars die hij niet voor niets op al zijn soloplaten gebruikte, want Hawkes is echt een meester in het vinden van de juiste opvulmelodietjes, de juiste keyboards en vooral precíés de juiste klankkleuren voor elk nummer, echt onbetaalbaar. (En dan speelt hij ook nog even bas op alle tracks, en ook nog eens klarinet, mondharmonica en achtergrondzang hier en daar – het is allemaal niet eerlijk verdeeld op deze wereld.)
        Ach ja, die nummers... Ik heb het al vaker gezegd, maar Ocasek heeft er een handje van om vrij eenvoudige nummers met niet altijd even diepzinnige teksten te schrijven die dan door de gitaarlijntjes, toetsentapijtjes en koortjes van zijn medewerkers (Hawkes voorop) worden getransformeerd tot extreem catchy liedjes waar ik maar geen genoeg van kan krijgen, en dan vooral op de laatste twee Cars-platen en This side of paradise. Niet alles hierop is uitzonderlijk (hoewel er ook niets slechts op staat), maar Keep on laughin', True to you, Look in your eyes en Hello darkness kan ik letterlijk tientallen malen achter elkaar horen, vooral dat openingsnummer afgewisseld met Play in the sunshine van Prince, zulke zomers waren dat. Hoe dan ook, dit album is een ultiem voorbeeld van hoe Ocasek en de Cars op de één of andere manier exact kunnen inpluggen op Boy's muzikale poort.
        Overigens, voor wat het waard is: ik kocht deze CD vrij snel na de release, en bij mijn exemplaar staan er weliswaar 10 titels op het hoesje, maar het plaatje zelf is onderverdeeld in 12 tracks: de eerste 38 seconden van het eerste nummer en de laatste 2 minuten en 10 seconden van het slotnummer hebben eigen tracknummers gekregen.

Mooi verhaal Boy en terecht dat dit album wat meer aandacht krijgt. Toevallig heb ik hem van de week op de discman gehad ook, en het is een prima popplaat. Niks opzienbarends maar wel een paar lekkere tracks met name True to you met die springerige keyboards, een sound die we ook al kenden van het geweldige Heartbeat city album. Ric's stem is prettig en lichtvoetig en zijn signatuur staat ook hier garant voor een stukje kwaliteits popmuziek. 3,5 ster

Haalt gewoon het niveau van een the Cars album

Niet slecht.dit weekend op vinyl gevonden