Rikard Sjöblom's Gungfly - Friendship (2018)

Een plaat over Sjöbloms jeugdherinneringen, de vriendschappen van toen en de vergankelijkheid van die vriendschappen. Een en ander wordt (figuurlijk) opgehangen aan de boomhut die de cover siert.

Wat een heerlijke plaat. Wat kan deze man niet? Fijne melodieën, mooie teksten, precies genoeg quirky en weird om de aandacht vast te houden, geweldig toetsen -en gitaarwerk en een lekker warm geluid. Er staat geen slecht nummer op het album, maar het titelnummer is wel echt buitencategorie. Koptelefoon op en nog maar weer eens genieten. Ik vraag me af of die andere Zweedse multi-instrumentalistische grootheid met zijn Manifisto for an Alchemist hierover heen kan.

Voor het nummer They Fade is een, in mijn ogen, prachtige clip gemaakt.
Kijk hier!

Geweldige plaat, die een beetje in de geest van Beardfish is gemaakt.

Speelse heavy prog met een flink 70's sausje. Uk vind het verhalende van Rikard erg leuk. De muziek en de ritmes ondersteunen echt zijn zang en teksten.

Ik had liever dat Rikard zich meer focust op dit, dan Big Big Train, maar BBT is vast een betere werkgever (een muzikant moet ook verdienen).

De muziek van Rikard (Beardfish, Gungfly) is zo lekker speels, vol met vreugde, energie en soul. Misschien té eclectisch voor de mainstream, maar ik lust er heel veel van.

komt begin december naar de Boerderij zie ik net . voorprogramma van FK

Heb eindelijk de cd binnen. Man man , wat een plaat. Had enkel +4626-Comfortzone van Beardfish en daar was ik al zeker heel positief over.

Dit moet niet onderdoen voor +4626-Comfortzone . Wat een talent heeft die man. Zeker geen alledaagse muziek en het vergt wel wat moeite om de cd door en door te kennen, maar dat heb ik er graag voor over.
Wat een prog talenten uit het Noorden toch. Naast Gazpacho, Opeth, Katatonia, …. is deze ook een grote meneer in dit genre.

Wat een bijzonder talent is Rikard Sjöblom. Afgelopen December zag ik de beste man in het voorprogramma van The Flower Kings in z'n eentje nummers van z'n solorepertoire en Beardfish uitvoeren. Zelfs ontdaan van alle franje, met alleen zang en gitaar/toetsen bleven de ingewikkelde composities overeind. Nadien zijn laatste CD gescoord.

De muziek op deze CD varieert van heavy rock, seventies-prog en Floydianse symfonische rock. Centraal daarin staan de mooie vertellingen middels Rikards markante zangstem. Hoogtepunt is wat mij betreft zeker het titelnummer (de volledige versie) maar ook het americana-achtige They Fade, dat een hele andere kant van Rikard laat horen is prachtig.

Tip : Neem ook gelijk de voorgaande plaat van Gungly mee, want die vind ik persoonlijk een graadje beter dan deze.

Reeds in de collectie . De Rumbling Box met de eerste 5 albums van Gungfly is ook onderweg .

Begin september verschijnt een nieuw album Alone Together .
Alvast hier de eerste single : YouTube

Man man ,Het lijkt toch weer een top prog jaar te worden . Heel veel releases . Katatonia, Airbag, Gazpacho, Pineaple Thief en nu deze Gungfly

Dit album komt wel erg hard binnen, vooral vanwege de zeer herkenbare thematiek die Sjöblom hier bezingt. Bovendien staat Friendship vol met interessante, sprankelende en bovenal frisse ideeën, motieven en melodieën. Werkelijk een lust voor het oor en eens wat anders dan van die retro-albums waarbij oude jaren '70-melodieën keer op keer worden geherkauwt en uitgemolken.

They Fade vind ik thematisch en tekstueel het sterkste nummer van de plaat, maar het muzikale prijsbeest is toch wel het bijna veertien minuten klokkende Friendship. Buitencategorie werd het hier eerder genoemd. Wat mij betreft is daar geen woord aan gelogen.

Sjöblom bewijst zo toch wel een meesterbrein binnen de progressieve rockscene te zijn. Waarom komt hij eigenlijk niet naar voren in dergelijke discussies? Steven Wilson krijgt altijd de veren in zijn reet gestoken, maar eerlijk gezegd vind ik de muziek van Sjöblom veel interessanter en bovenal leuker om naar te luisteren. Hopelijk blijft hij dit soort albums in de toekomst maken. Ik ben in ieder geval fan!

Sjöblom is meer een 'op de achtergrond'-man, ook binnen Big Big Train is hij niet echt iemand die alle aandacht naar zich toetrekt. Over Steven Wilson kan ik niet zo veel zeggen, ik ken hem verder niet, maar hij heeft wel 1001 projecten, waardoor hij bekend is, en hij remixt heel veel oude platen, wat hem ook erg geliefd maakt.

Ik deze appel en peer niet meer elkaar vergelijken. Blij dat ze allebei zoveel liefde en aandacht stoppen in de progressieve muziek in zijn algemeen.

Bruce Soord is er ook zo eentje. Hij duikt steeds vaker op in de credits van bekende progressive rockbands (Katatonia, Opeth, Jethro Tull).

Maar goed, terug naar Sjöblom. Ik denk dat hij wat introvert is en daarom niet zoveel bekendheid hoeft en begeert. Omdat ik geen concerten bezoek, weet ik ook niet hoe hij op een podium staat. In elk geval vind ik hem een erg goede songwriter en een prima zanger en ook een gitarist met een erg 'eigen' geluid.

Hij is bovendien multi-instrumentalist, en wil nog wel eens een plaat helemaal in zijn eentje inspelen.

Wat een getalenteerd muzikant is hij toch. Dringend tijd dat ik Songs for Beating Hearts aanschaf. Jawel... Beardfish is herrezen en dat kan ik alleen maar toejuichen.