Rikard Sjöblom's Gungfly - Friendship (2018)

Wat een bijzonder talent is Rikard Sjöblom. Afgelopen December zag ik de beste man in het voorprogramma van The Flower Kings in z'n eentje nummers van z'n solorepertoire en Beardfish uitvoeren. Zelfs ontdaan van alle franje, met alleen zang en gitaar/toetsen bleven de ingewikkelde composities overeind. Nadien zijn laatste CD gescoord.

De muziek op deze CD varieert van heavy rock, seventies-prog en Floydianse symfonische rock. Centraal daarin staan de mooie vertellingen middels Rikards markante zangstem. Hoogtepunt is wat mij betreft zeker het titelnummer (de volledige versie) maar ook het americana-achtige They Fade, dat een hele andere kant van Rikard laat horen is prachtig.

Dit album komt wel erg hard binnen, vooral vanwege de zeer herkenbare thematiek die Sjöblom hier bezingt. Bovendien staat Friendship vol met interessante, sprankelende en bovenal frisse ideeën, motieven en melodieën. Werkelijk een lust voor het oor en eens wat anders dan van die retro-albums waarbij oude jaren '70-melodieën keer op keer worden geherkauwt en uitgemolken.

They Fade vind ik thematisch en tekstueel het sterkste nummer van de plaat, maar het muzikale prijsbeest is toch wel het bijna veertien minuten klokkende Friendship. Buitencategorie werd het hier eerder genoemd. Wat mij betreft is daar geen woord aan gelogen.

Sjöblom bewijst zo toch wel een meesterbrein binnen de progressieve rockscene te zijn. Waarom komt hij eigenlijk niet naar voren in dergelijke discussies? Steven Wilson krijgt altijd de veren in zijn reet gestoken, maar eerlijk gezegd vind ik de muziek van Sjöblom veel interessanter en bovenal leuker om naar te luisteren. Hopelijk blijft hij dit soort albums in de toekomst maken. Ik ben in ieder geval fan!