Ric Ocasek - Quick Change World (1993)

Volgens de Engelse wikipedia wilde Ric Ocasek oorspronkelijk een dubbel-CD getiteld Negative theater met meer experimentele muziek en een dichtbundel uitbrengen, maar onder druk van de platenmaatschappij werden zeven nummers van dat project aangevuld met zeven wat conventionelere nummers onder produktionele leiding van Mike Shipley, waarna het geheel werd uitgebracht als Ocaseks vierde soloplaat Quick change world. Die hele ontstaansgeschiedenis was mij onbekend, en als ik met de kennis van nu de tracklisting bekijk valt me wel op dat de "Left Side" net iets meer afwijkend materiaal bevat qua spoken-word, soundscapes en muzikale hektiek, maar het verschil is toch ook weer niet zó groot dat me eerder een zekere tweedeling was opgevallen.
        Hoe dan ook is dit toch weer een typisch Ocasek/Cars-produkt, met een paar extreem catchy nummers (met name Don't let go en She's on), een enkele slimme ballades (A little closer, Feeling's got to stay) en een aantal nummers die daar tussenin zitten, zoals aan de ene kant de rocker Riding shotgun en aan de andere kant het mid-tempo-titelnummer. Wel is het album wat onevenwichtiger dan ik van Ocasek gewend ben, met het saaie Hard times als dieptepunt, maar als ik dan toch eens let op de meer experimentele kant staan daar hypernerveuze nummers als Come alive en Hopped up tegenover, en daarmee houdt Ocasek toch voldoende de aandacht vast. Iets meer maatschappijkritiek misschien ook, getuige nummers als The big picture, What's on t.v., Help me find America en het titelnummer, maar bij deze man weet ik eigenlijk nooit precies hoe serieus ik het allemaal moet nemen, dus ik geniet maar van de hoogtepunten, laat de mindere nummers voor wat ze zijn, en ga op de teksten niet al te diep in. Zoals gezegd een wat wisselvallige plaat, maar zeker niet slecht of oninteressant.
        Dit album telt volgens bovenstaande tracklisting 13 nummers, maar het al genoemde wikipedia-artikel heeft het dus over 7 + 7 = 14 nummers. Mijn eigen CD heeft er 13, maar als ik dit album via Spotify draai merk ik dat daar het allerlaatste nummer geen 3:55 duurt maar 5:30: na het einde van het eigenlijke Help me find America valt er een korte pauze, en daarna komt nog de "ghost track" Telephone again, speelduur ongeveer 1 minuut, aantal tekstregels precies 4. Ik kan niet zeggen dat ik daar al die jaren veel aan heb gemist.