Laibach - The Sound of Music (2018)

Het titelnummer is officieel uitgebracht. Ik meen te herinneren van hun documentaire in Noord Korea dat ze daar het nummer al opvoerden. Is ook te zien in de video.

Aan de tekst is niet echt iets verandert alleen andere zanglijnen (en andere zanger?) en de sfeer is wat dromerig in de eerste helft van het nummer. Dan voegt Laibach's wel bekende zanger Milan Fras zijn herkenbare bariton stem toe aan de mix en kantelt de sfeer en het geluid. Dit is (Avant-garde) Pop maar wel a la Laibach en dus niet echt voor radio geschikt maar wel redelijk toegankelijk.

De eerste 9 van de 12 nummers herken ik als oorspronkelijk verbonden aan de Julie Andrews klassieker.

Maakt zeker nieuwsgierig, en de hoes is schitterend.

De tweede single is verschenen My Favorite Things compleet met video, met daarin een fragmenten van een recent optreden in Oostenrijk inclusief kinderkoor en animatie. Eigenlijk iets om al bij in de stemming te komen voor het einde van het jaar.

Toch knap dat Laibach er weer een heel eigen draai aan heeft weet te geven. Meer melancholisch en ook wel wat Walts elementen via de piano en Rock elementen in de percussie / drumtrack. In de laatste deel zit nog wel wat aanzetten tot bombast maar gelukkig alleen maar schijnbewegingen.

En daar is de derde single The Lonely Goatherd die een heerlijke opwarmer is voor de winterse kerstdagen waar een koor aan kinderen ingetogen meedoen maar niet domineren.

Er zit zowel een donkere kant aan het nummer door de bass-synth maar ook een heel jolige kant met een gedempte Tiroler jodelahiti die door de bariton stem van Milan Fras wel apart binnenkomt.

Als de rest ook zo heerlijk is als deze singles zou dit album in de Top 3 favorieten van Laibach kunnen eindigen.

Eigenlijk staan de laatste twee nummers los van de rest van het album

The Sound of Gayageum klinkt als een Noord-Koreaanse act die Spartaans is opgenomen op een matige 2-of 4-track recorder. Heb niet de indruk dat Laibach daar iets aan heeft toegevoegd misschien alleen de arrangementen heeft gemaakt?

Welcome Speech een zeer beroerd Engels en slecht verstaanbare, vage verwelkoming waaruit volgens mij alleen is op te maken dat ze niet echt heel welkom zijn.

Jammer dat ze niets gedaan hebben met Something Good het romantische nummer uit de oorspronkelijke The Sound of Music (1965)

Die hoes, geweldig!

Ik heb hem even een draaitje gegeven, niet helemaal mijn kopje slivovitsj, vrees ik...

Ik vind dit album vooral een vermoeiende herhalingsoefening en formulewerk. We kennen het nu wel. De band kiest een reeks liedjes uit die op het oog totaal niet bij de band past, voorziet deze covers van een licht industrieel sausje en hopla, het nieuwe album van Laibach is af.

De documentaire was erg boeiend. Band en land voortdurend met elkaar in spanning over wat wel en niet zou kunnen op het podium. De keuze voor de sound of music biedt mooie contrasten. Maar muzikaal verbleekt dit natuurlijk wel een beetje bij het origineel

Een mens kan zich vergissen...

De keuze voor The Sound Of Music hangt direct samen met optredens die Laibach in Noord Korea mocht verzorgen. Het is namelijk de énige Westerse muziek waarvan de promotie door de overheid wordt toegestaan. De Von Trapp tracks worden zelfs ingezet om Noord Koreaanse kindertjes op school Engels te leren.

Deze covers vormden dus Laibach's toegangskaartje tot de Noord Koreaanse bühne. Dat maakt het album niet beter, maar de karikatuur die jij optrekt doet hun keuze voor The Sound Of Music tekort.

En Slavoj Zizek - die losjes verbonden is met Laibach - voegt hier nog een laag aan toe: Slavoj Žižek explains why the Sound of Music is racist - YouTube

In de liner notes schrijft Laibach bovendien dat ze al sinds hun jeugd een speciale band met The Sound of Music hebben en dit met het Noord-Korea-avontuur eindelijk samenkwam.

Dat verhaal kende ik niet, maar los daarvan gaat de redenatie wat mij betreft wel op. Het past namelijk helemaal in de "gimmick" die Laibach de laatste jaren is geworden.

Dan zou ik haast begrijpen dat je mening al gevormd was voordat je de achtergrond van The Sound Of Music kende. Wat voor de één een 'return to form' is (muziek maken buiten de kaders van dictatuur) verslijt de ander voor formulewerk. Maar gelukkig zie ik dat er ook aanhalingstekens aan je oordeel zijn toegevoegd

Alle goede bedoelingen van Laibach ten spijt, maar musicaal vind ik dit album zwaar over de top en weerzinwekkend! En dat is waarschijnlijk ook de bedoeling..

weerzinwekkend? op welke manier?

Van de Laibach albums die ik ken (+/- helft) is dit de meest lichte, dus "zwaar over de top" hoor ik hier niet.

Bij covers kan je twee kanten op, zo dicht mogelijk bij het origineel blijven als een soort homage / tribute. Voegt verder weinig toe. Of een eigen / eigentijdse versie er van maken, Laibach hebben duidelijk voor dit gekozen. De diepe donkere stem van Milan Fras is een prachtig contrast met bijna Disney-achtige zoete zang op de originelen. Industrial wordt het eigenlijk nergens ondanks dat er wel wat donkere klanken te horen zijn. Dit is het dichtste dat Laibach ooit bij Pop is gekomen.

Het is eigen aan Laibach dat ze graag mensen / fans op de verkeerde voet willen zetten. En als je de afsluiter hoort dan zijn ze daar volgens mij duidelijk in geslaagd bij het (Noord?)Koreaanse welkomstcomité.

Laat ik het bij smaak houden. Ik ben al geen fan van het orgineel, laat staan dat ik de bewerkingen dan mooi ga vinden. Wellicht had ik echte parodie zelfs mooier gevonden. Met
'over the top' bedoel ik dat ze juist zo zoet overkomen, dat geeft voor mij echt een hele verkeerde associatie. Maar goed, dat zegt ws. iets over mij.

Persoonlijk vind ik de versie van Do-Re-Mi de meest subtiele cover door Laibach sinds die van Across The Universe van Let It Be.

Laibach heeft geen verdere introductie nodig. Wil je er meer over lezen, dan raad ik de recensies van Frank Gesink aan, geschreven bij Spectre en Also Sprach Zarathustra. Daar gaat hij dieper in op de achtergrond en oorsprong van deze band. Werden al eerder Let It Be van The Beatles op een geslaagde manier en Sympathy For The Devil, minder geslaagd, onder handen genomen. Nu is de musical ofwel film The Sound Of Music van Richard Rodgers & Oscar Hammerstein II aan de beurt. Hier geen huppelende Julie Andrews die over de velden zweeft, maar de Sloveen Milan Fras die de arme jonge Edelweiss plantjes onder zijn zware legerkistjes verpletterd. Mooi net voor de feestdagen uitgebracht, waardoor je de mogelijkheid hebt om bij de schoonouders deze The Sound Of Music met de kerstdagen in de cd speler te stoppen, hopend dat we niet massaal naar de Duitse televisie overschakelen naar de nagesynchroniseerde filmversie, gevolgd door het even zoete Sisi.

Toch is het luide industriële kenmerkende karakter van Laibach hier helemaal niet meer aanwezig, en hebben we te maken met een behoorlijk toegankelijke plaat. Zelfs een, die wel bij je schoonouders in de smaak kan vallen. Helaas hier geen zang van Mina Špiler, die met haar stem veel toevoegde, maar wel een komische rol voor Boris Benko van de Sloveense synthpopband Silence als jodelende schaapherder in The Lonely Goatherd. Met Benko werd op Volk ook al mee gewerkt, en die samenwerking zet zich hier voort op meerdere albumtracks.

Het titelnummer begint als een piano ballad, een evergreen die zo zou kunnen passen op een verzamelplaat om het oude jaar te eindigen, en het nieuwe te vieren, inclusief vuurwerk, champagne en confetti. Is dit Laibach? Voorheen zouden de niet liefhebbers van hun sound snel naar de winkel terug rennen als de verkoper per ongeluk een verkeerde Let It Be in het hoesje had gestopt, nu gaan juist de grote fans twijfelen bij de eerste minuut van The Sound Of Music, pas als Milan Fran mee gaat brommen, hoor je weer iets van het vertrouwde geluid terug. Een aangename verwelkoming, voor mij staat hij symbool voor Laibach. We schakelen via een storende radiozender met slecht ontvangst vervolgens over op Climb Ev’ry Mountain die is wel wat zwaarder en meer elektronisch qua aanzet. Toch is de toon verder best luchtig met de licht verteerbare keyboardklanken. Eigenlijk is dit heel mooi in opbouw, op het einde gaan we voorzichtig wat de noise kant op inclusief dreigende samplers.

Nooit eerder heeft het huppelende Do-Re-Mi zo sfeervol geklonken. Wat heb ik normaal een grote hekel aan dit kinderliedje, welke je verplicht werd om op de lagere school als canon te zingen, en wat keek die muzieklerares dan weer gelukkig. Maar ook hier moet het verplichte koortje weer komen opdraven. Ondertussen besef je wel wat er door die jonge hoofdjes heen moet gaan, zeker met dat woeste, ongemakkelijke hoofd van Fran voor je, die waarschijnlijk net zoveel moeite heeft met de situatie als de jonge scholieren.Edelweiss klinkt best erg fout; alle kitscherige elementen uit de jaren 80 hitlijsten waar men zich nu voor schaamt zijn terug te vinden. Een bijna erotisch kreunend door Benko gezongen intro, gevolgd door een mechanisch, sterk aangezette bas lijn, met drums die waarschijnlijk uit datzelfde kastje komen; ergens op de achtergrond klinkt nog eventjes een weg gefrommelde vrouwenstem. Het gevoelige aangezette My Favorite Things is sterk door de aanwezigheid van het koor, en de bijna orkestrale begeleiding. Het kost de nodige moeite om kinderen met meer diepgang en emotie te laten zingen, hier heerst nog de onbevangen vrolijkheid. Wonderbaarlijk lukt het Laibach hier wel, zonder als een parodie over te komen; natuurlijk doet die piano ook veel goeds.

Bij The Lonely Goatherd moet je glimlachen, niet de beste track, maar hier blijft het refrein wel in je hoofd hangen, uiteraard ook door het gejodel. Nam ik het vorige nummer nog serieus, hier is dat niet mogelijk. Het pingelend geluid wat je op de achtergrond hoort versterkt het Good Feeling stuiterbal gevoel. Dan gaan we meer de diepte in met Sixteen Going on Seventeen, een beetje electronic cyberpunk geheel, inclusief jonge triphop minded vrouwenzang van Marina Mårtensson, en ook hier domineert het jaren 80 gevoel met die tweede mannelijke zangstem, net iets te gladjes, maar daardoor wel lekker, en natuurlijk mompelt Fras ook nog een gedeelte mee. Met So Long, Farewell hadden ze prima kunnen afsluiten; ook hier zijn de Von Trappjes weer aanwezig. Maar Laibach is schijnbaar nog niet van plan om er het bijltje bij neer te gooien, dus krijgen we nog een reprise in Maria / Korea, waar toch nog wordt terug gegrepen op het bezoek in Noord Korea. De Noord Koreaanse invloeden komen op het einde meer terug. Laibach heeft als eerste Westerse rockband daar opgetreden, al is Laibach van oorsprong zeker niet Westers. De goede documentaire Liberation Day geeft hier een open en duidelijk verslag van weer, een aanrader om eens te kijken.

Maria lijkt zich uiteindelijk in het echt te verbinden met een kleine Koreaanse kerel, waar als nageslacht nog twee geboortes uit voort komen. Eerst het traditionele Koreaanse folksong Arirang, welke hier als Oosters stuk muziek gemakkelijk wordt omgezet tot een Westers geheel. Heel duidelijk bedoeld als eerbetoon aan de ongemakkelijke gastvrijheid van het land. Vervolgens volgt The Sound of Gayageum, een typisch Koreaans twaalf snarig instrument, welke je hier in een disco variant terug hoort, heb hier sterk een Monte Carlo circus gevoel bij. De Welcome Speech is op het randje, eigenlijk wordt de band hier tot aan de grond afgemaakt. Laibach humor om deze juist niet verwelkomende speech juist te gebruiken.

The Sound of Music is een goede plaat geworden, al zijn de industriële invloeden van voorheen ver te zoeken. Toch hadden ze beter kunnen stoppen na Maria, de Noord Koreaanse nummers sluiten niet echt mooi aan. Blijkbaar heeft hun bezoek daar niet genoeg inspiratie opgeleverd om een hele plaat te vullen, maar voelt het nu als een verplichting om iets terug te doen voor dat land. Een mooi vriendelijk gebaar, maar verder niet echt passend op het album.

Laibach - The Sound Of Music | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com