Moore Blues for Gary (2018)
Alternatieve titel: A Tribute to Gary Moore by Bob Daisley and Friends
mijn stem
6 stemmen
Duitsland
Blues / Rock
Label: earMUSIC
-
That's Why I Play the Blues (4:05)
met Jon C. Butler
-
The Blues Just Got Sadder (3:38)
met Joe Lynn Turner en Steve Lukather
-
Empty Rooms (6:13)
met Neil Carter
-
Still Got the Blues for You (6:24)
met Danny Bowes, John Sykes en Don Airey
-
Texas Strut (3:55)
met Brush Shiels
-
Nothing's the Same (4:24)
met Glenn Hughes
-
The Loner (6:45)
met Doug Aldrich, Eric Singer en Don Airey
-
Torn Inside (5:26)
met Darrin Mooney en Stan Webb
-
Don't Believe a Word (4:34)
met Damon Johnson
-
Story of the Blues (5:47)
met Jon C. Butler
-
This One's for You (3:10)
met Gus Moore en Jack Moore
-
Power of the Blues (2:50)
met Joe Lynn Turner, Jeff Watson en Darrin Mooney
-
Parisienne Walkways (4:35)
met Steve Morse en Ricky Warwick
1
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 4 januari 2019, 07:04 uur
Ofschoon mijn ambitie blijft om geen schermzombie te worden en continu met die smartphone bezig te zijn, is zo'n ding best handig met onder andere een elektronische agenda, waarin ik sinds kort een aantal van mijn favoriete artiesten heb vermeld met hun sterfdatum.
Op 6 februari 2019 zal het ook al acht jaar zijn dat Gary Moore overleed. Acht jaar al verdomme. De kwaliteit van zijn gitaarspel én zijn uniek gitaargeluid stelde ik nooit in vraag, het was pas vanaf zijn Blues periode dat ik zijn stem beter ging waarderen omdat die mij een stuk warmer aanvoelde dan in zijn Rock periode. En neen, ik had toen geen probleem met zijn koerswijziging: een artiest gebied ik niet, een artiest verbied ik niets. Artistieke vrijheid.
Wat mij wel opvalt, is dat er bij de gastgitaristen geen enkele archetypische axeshredder zit want wijlen Gary Moore kon ook flink van jetje geven of het nu Blues was of Rock. Het is een Blues tribute waar de snelheid iets lager ligt, waar niets hoeft te worden bewezen en dat is goed zo want een aantal Moore nummers voelen meer en meer aan als standaarden: Still Got the Blues for You, Story of the Blues, Parisienne Walkways en dan kleur je best niet te veel buiten de lijntjes. Er is geen nood aan mannetjesputters op een eerbetoon aan een artiest die ons op 58-jarige leeftijd verliet.
Op 6 februari 2019 zal het ook al acht jaar zijn dat Gary Moore overleed. Acht jaar al verdomme. De kwaliteit van zijn gitaarspel én zijn uniek gitaargeluid stelde ik nooit in vraag, het was pas vanaf zijn Blues periode dat ik zijn stem beter ging waarderen omdat die mij een stuk warmer aanvoelde dan in zijn Rock periode. En neen, ik had toen geen probleem met zijn koerswijziging: een artiest gebied ik niet, een artiest verbied ik niets. Artistieke vrijheid.
Wat mij wel opvalt, is dat er bij de gastgitaristen geen enkele archetypische axeshredder zit want wijlen Gary Moore kon ook flink van jetje geven of het nu Blues was of Rock. Het is een Blues tribute waar de snelheid iets lager ligt, waar niets hoeft te worden bewezen en dat is goed zo want een aantal Moore nummers voelen meer en meer aan als standaarden: Still Got the Blues for You, Story of the Blues, Parisienne Walkways en dan kleur je best niet te veel buiten de lijntjes. Er is geen nood aan mannetjesputters op een eerbetoon aan een artiest die ons op 58-jarige leeftijd verliet.
* denotes required fields.
* denotes required fields.