Laserdance - Trans Space Express (2018)

Hoewel het niveau van de eerste 2 platen niet wordt gehaald, is Trans Space Express een slag beter dan het in 2016 verschenen comeback-album Force of Order. Sterker nog, Trans Space Express is de beste Laserdance-plaat sinds Fire on Earth uit 1994.

Het mooie is, dat de nieuwe plaat dit keer geen leentjebuur speelt bij het debuut Future Generation. Dit is met Force of Order wel het geval. Er word op Force of Order namelijk erg teruggegrepen op de sound van het debuut-album in die zin dat zelfs muzikale passages van het debuut opnieuw verweven zijn binnen de composities. Iets wat niet per se nodig is in mijn optiek. Zeker als men prima in staat is om gewoon gloednieuwe composities te schrijven die overigens prima in de sfeer van het debuut kunnen liggen. Zonder de herkauwde thema's van het debuut eraan toe te voegen.

En dat is gelukkig niet zo middels Trans Space Express, de opvolger van het overigens wél succesvolle Force of Order. Want het succes van Force of Order heeft het mogelijk gemaakt, dat Michiel van der Kuy en Erik van Vliet, twee jaar na hun comeback, een prima opvolger hebben weten te fabriceren.
Hoorbaar is het ook duidelijk, dat beide heren de juiste klik hebben gevonden. Was dat nog een beetje af tasten op de vorige plaat, daar is op dit album niets meer van te merken.

In een uur tijd komen tien spacesynth-tracks voorbij in die zo herkenbare Italo Disco-stijl uit de jaren '80. Stuk voor stuk klinken ze goed en lekker in het gehoor.
Echt stijl achterover geslagen ben ik niet, maar ze zijn hoorbaar beter en boeiender om naar te luisteren dan het leeuwendeel van de tracks van het vorige album.
Toppers zijn o.a. album-opener, die goede melodieën in meerdere lagen ten gehore brengt.
"Colonize All Planets" had stiekem het album moeten openen, omdat ik van mening ben, dat je met een vlot nummer meteen de volle aandacht trekt.
"Point of No Return" is een leuk klinkende bewerking van G. F. Handel's "Sarabande" en gezien Michiel's klassieke piano-achtergrond, was het eigenlijk wachten op een bewerking van een klassiek stuk. Alhoewel ik eerder iets van Chopin had verwacht, gezien Michiel Chopin beschouwd als de grootste componist allertijden.
Andere nummers als "It's Over" (gave vocoder) en het geweldig energieke "Andromeda Overture" zijn ook zeker het vermelden waard.
Het album sluit af met het opvallende "Galaxy Choir" wat een combi zou kunnen zijn van Enigma met Vangelis meets Laserdance. Erg opvallende en originele afsluiter.

Laserdance is terug. Definitief! Trans Spaxe Express (een verwijzing naar Trans-Europe Express van Kraftwerk), is een heerlijk, herkenbaar en nostalgisch klinkend synthdance-album waarmee het duo bewijst dat het genre anno 2018 nog steeds springlevend blijkt te zijn.
Misschien niet het meest memorabele Laserdance-album, maar wel één om nog eens geregeld op te zetten.
Een vooruitgang is het in ieder geval wel. Dus bij deze...laat de opvolger maar komen!