Poets of the Fall - Ultraviolet (2018)

Nog een paar daagjes geduld heb hier toch wel zin in hoor. De eerste singles mogen er zeker zijn.

Ik moest er even aan wennen, de singles vond ik te overgeproduceerd. Het vorige album, Clearview, kon me over het algemeen niet zo bekoren, en op basis van de singles vreesde ik voor deze plaat iets soortgelijks. Na een aantal luisterbeurten staat deze plaat echter bij mij op repeat. Ik moet zeggen dat ik de eerste drie nummers nog steeds niet boeiend vind, maar daarna wordt het alleen maar beter. Meer ballads en dat blijft toch waar de Poets goed in zijn. Hoogtepunt vind ik wel Standstill en In A Perfect World. Maar het geheel heeft iets heel moois en dromerigs, waar ik graag naar blijf luisteren.

Deze Finnen brengen met de regelmaat van de klok een nieuwe schijf uit. De muziek is per definitie goed verzorgd, de productie is uitstekend en qua richting zit het ergens tussen vreemd genoeg een band als Toto en Queensryche in. De zanger heeft een erg prettig in het gehoor liggende stem en dat is ook de sterkste troef van deze band. Het is echter jammer dat de heren af en toe kiezen voor een wel erg zoete invalshoek, zoals opener Dancing on Broken Glass. Opvolger My Dark Disquiet kent een beetje hetzelfde euvel. Bij False Kings veer ik pas echt op, wat een fantastisch sfeervol nummer, de sterkste punten van de band komen hier goed naar voren, zanger Marko zingt dit nummer naar een ongekend niveau, daarnaast kent het nummer een mooie opbouw. Maar jammergenoeg kakt de boel hierna weer flink in, en dan komt wat de heren wel erg vaak overkomt ook weer terug op deze schijf; hier en daar een prachtige track maar te vaak is het net niet, komen nummers niet echt los of kleuren de heren keurig binnen de lijntjes. Dat is zonde want het moet toch eens lukken om een spannend album te maken waarin de grenzen eens worden opgerekt.

heel wat luisterbeurten verder en kan alleen maar zeggen dat de heren veel beter terug gekomen zijn dan de laatste twee iets wat tegenvallende albums. Onvervalste rockers hoor je niet snel meer bij ze, maar dit is gewoon drie kwartier heerlijk wegdromen, en weer opnieuw, en weer opnieuw, en weer ... ... .. ...

Een mengelmoesje van matige en sterke songs, vergelijkbaar met het vorige album. Zo is opener Dancing On Broken Glass erg zoet en vlak, terwijl het daarop volgende My Dark Disquiet lekker melancholisch en dreigend is. Genoeg afwisseling derhalve, maar wat mij betreft zijn er net niet voldoende sterke songs om over de hele linie te kunnen overtuigen. Al met al niet één van de betere albums van de band.

haha soms zet je wel eens wat neer ofzo ... ik had hem vanwege het aankomende concert nog eens aangezet maar vond niet zo sterk als ik in mijn hoofd had. Tuurlijk zetten de mannen gewoon weer een goed album neer (zoals altijd) maar ga toch me stem verlagen naar een 3,5.

heerlijk album, wat is het nummer My Dark Disquiet ook mooi verwerkt in de videogame Control!

Meh, Poets of the Fall wordt steeds softer. Erg jammer, want Marko Saaresto heeft nog steeds een geweldige stem. Maar de nummers zijn zo enorm weeïg... De laatste paar albums zijn, op enkele nummers na, dertien in een dozijn en missen de ballen van Revolution Roulette.