Haley - Pleasureland (2018)

Een paar maanden terug deed Spotify de suggestie om Bratt en My Wave te luisteren. Dit bleek Haley Bonar dus te zijn die haar achternaam, haar moeder's familienaam, heeft gedropt. Ergens online stond een wat vage verklaring waarom ze dit gedaan heeft.

Infinite Pleasure, Pt. 2 is de derde single die uit komt, een instrumentaal wat sfeervol donker gitaarwerk - doet muzikaal wat aan Radiohead denken. Een nieuw begin en een ander geluid. Op Bandcamp wordt het album wat vaag aangemerkt als : "Alternative" en de omschrijving "Stark, minimalist, and melodically entrancing". My Wave is sfeervol ingetogen experimenteel met een minimum aan beats/drums en veel soundscapes op de synth. Bratt neigt naar Indie Rock, haar stem klinkt soms alleen wat onzuiver. Drie singles, drie verschillende gezichten. Een album waar het experimenteel wordt opgezocht, benieuwd hoe dat allemaal bij elkaar past en of er ook een echt nummer tussen zit, eentje die blijft hangen.

Haar vorige album Impossible Dream (2016) haalde nog mijn Top 75 van dat jaar, een prima waardering, gezien de 550 a 600 albums uit 2016 die ik had beluisterd. Benieuwd waar deze zal eindigen.

Ja, dit heeft weinig met Rock te maken.

Dit zijn allemaal instrumentale piano gedomineerde stukken met licht romantisch sfeertje. De twee singles Bratt en My Wave met zang die me hier naar lokte, staan niet eens op dit album. Op Bandcamp wordt Brian Eno nog erbij gehaald om bepaalde nummers te plaatsen.

Verrassend is wel de bas van Low's Steve Garrington op het nummer Syrup maar aangezien Low zelf ook op de experimentele toer zijn misschien toch niet vreemd.

Het klinkt prima (ik vermoed dat er een echte vleugel is gebruikt en niet een elektrische piano) maar dus wel anders dan ik had verwacht en had gehoopt op basis van die singles met zang. Dit schuurt meer tegen NeoKlassiek, Ambient. Haley is een experimentele weg in geslagen die meer als score geschikt is of om een lekker boek bij te gaan lezen.