Seven Stars Over Sicily - And Here Comes the Night (2018)
mijn stem
5 stemmen
Nederland
Rock / Folk
Uitgebracht in eigen beheer
-
Undertow (5:58)
-
Smockin' Gun (4:55)
-
Can I Make You Cry (3:36)
-
Sorrowfull Lady (3:42)
-
Alone Again (2:28)
-
More Than a Million Times (5:08)
-
Shooting Star (6:12)
-
Black Raven (5:00)
-
From Your Lips (4:43)
met Tamara Woestenburg en Nasomi
1
geplaatst: 20 oktober 2018, 00:45 uur
Altijd lastig om iets te beoordelen van mensen die je persoonlijk kent. Nog lastiger als één daarvan regelmatig met de meest mooie tips aan komt zetten en mijn smaak feilloos weet aan te voelen. Dat is toch even anders dan de muziek die zelf gemaakt wordt. Toch durf ik het nu dan aan.
Ik heb in het verleden wel vaker geroepen dat Rotterdam momenteel een hoop goede bands herbergt. Seven Stars over Sicily mag daar wat mij betreft best onder vallen.
De band weet psychedelische rock te vermengen met film-invloeden (denk aan Ennio Morricone, zoals te horen op opener Undertow). De zang van Daniël Blokker is niet voor iedereen geschikt, toch is hij het die alle nummers naadloos aan elkaar weet te rijgen met zijn geluid. Donker en melancholisch gaan moeiteloos samen met dansbare rock (Can I Make You Cry). More Than a Million Times heeft wat weg van het eigenzinnige Zita Swoon.
Robert Giesselbach zorgt met zijn toetsen voor een extra fraai randje op dit album. Een album dat ik eigenlijk behoorlijk goed vind. Dat is fijn natuurlijk, want het wordt lastig als het je niks doet. Uiteraard zou ik dan mijn mond gehouden hebben
Nogmaals: Rotterdam is de bakermat voor heel wat moois op muziekgebied. Divers, broeierig en vooral dynamisch. Woorden die ook ingezet kunnen worden voor And Here Comes the Night dat uitermate professioneel klinkt. Mij weten de mannen behoorlijk aangenaam te verrassen, misschien moeten er nu maar eens meer mensen volgen.
Rotterdam kan trots zijn op Seven Stars over Sicily.
Ik heb in het verleden wel vaker geroepen dat Rotterdam momenteel een hoop goede bands herbergt. Seven Stars over Sicily mag daar wat mij betreft best onder vallen.
De band weet psychedelische rock te vermengen met film-invloeden (denk aan Ennio Morricone, zoals te horen op opener Undertow). De zang van Daniël Blokker is niet voor iedereen geschikt, toch is hij het die alle nummers naadloos aan elkaar weet te rijgen met zijn geluid. Donker en melancholisch gaan moeiteloos samen met dansbare rock (Can I Make You Cry). More Than a Million Times heeft wat weg van het eigenzinnige Zita Swoon.
Robert Giesselbach zorgt met zijn toetsen voor een extra fraai randje op dit album. Een album dat ik eigenlijk behoorlijk goed vind. Dat is fijn natuurlijk, want het wordt lastig als het je niks doet. Uiteraard zou ik dan mijn mond gehouden hebben
Nogmaals: Rotterdam is de bakermat voor heel wat moois op muziekgebied. Divers, broeierig en vooral dynamisch. Woorden die ook ingezet kunnen worden voor And Here Comes the Night dat uitermate professioneel klinkt. Mij weten de mannen behoorlijk aangenaam te verrassen, misschien moeten er nu maar eens meer mensen volgen.
Rotterdam kan trots zijn op Seven Stars over Sicily.
* denotes required fields.
* denotes required fields.