John Waite - No Brakes (1984)

Redelijk album van John Waite, met oa de hit Missing You en de Peter Criss cover Tears (geschreven door Vinnie Vincent).

Prima album van topzanger John Waite! Iedereen kent uiteraard de mega hit 'Missing you'. Geweldig nummer maar wellicht ietsje te vaak gehoord. En heel eerlijk gezegd vind ik het nummer een beetje uit de toon vallen op dit album. Het grootste deel van de nummers is namelijk behoorlijk pittige hardrock. Zeker voor zijn doen dan. Euroshima vind ik een hoogtepunt, evenals Dark side of the sun.

Ik heb het idee dat deze plaat omlag gestemd is, omdat niet iedereen deze muziekstijl waardeert.

Goede hardrock afgewisseld met mooie ballads. En Missing You is best mooi, gewoon.

Eens net weer even op de draaitafel gelegd. Euroshima ook best ok. De 4,5 blijft gewoon staan na al die jaren. Missing You, John

Voor zijn tweede soloplaat No Brakes stapte John Waite over van het independant Chrysalis naar major label EMI. Vergeleken met voorganger Ignition vond ik No Brakes nét wat rustiger met wat meer ruimte voor keyboards. Missing You haalde in Nederland in september 1984 slechts de Tipparade, maar klonk regelmatig op Hilversum 3. Kennelijk een favootje van diverse dj’s. Ik was verkocht!

Op de cover bleken zijn rode haren alweer iets korter te zijn geknipt; een prachtige zwart-witfoto. Kant A was pakkend. Het snelle Saturday Night, de megaballade Missing You die ik spoedig helemaal kon meezingen, Dark Side of the Sun en het prachtige Restless Heart, een popliedje met fraaie slidegitaar van Gary Myrick. Het is één van de zeven songs waar Waite (mee)componeerde. Het slot van die kant is Tears, waarvan ik hierboven lees dat dit een liedje van Kiss’ Vinnie Vincent is. Een prima nummer.

Op de B-kant echter is er geen enkel liedje dat me echt pakt. Wel valt me nu pas op dat er in de coupletten op Love Collision enige invloeden van Talking Heads klinken: ik bedoel het gitaartje in het refrein waarmee de plaat ook eindigt. Misschien waren de Britse New Yorker en zijn bandleden fan van de eigenzinnige newwavemeesters uit diezelfde stad.
In de Verenigde Staten brak hij na zijn succesjaren met The Babys wederom door. EMI kon tevreden zijn.

De plaat blijkt transparanter te zijn geproduceerd dan de voorganger, wat wel lekker is. Met die sterke eerste helft toch nog drieëneenhalve ster, die plaatkant is immers heerlijk genieten. En als Waite de komende week tijdens de Nederlandse tournee Missing You en Restless Heart speelt, is deze jongen helemaal content.

sorry maar wat een belachelijk lage score. Moet het wel hard draaien met lekker wel galmende gitaren. Leuk om mee te spelen op gitaar

Op een site als deze zijn we het regelmatig oneens met elkaar. Vandaag maak ik opnieuw mee dat ik van mening verschil en wel met mijzelf.
Laatst dit album op vinyl gekocht en ik snap niet dat ik twee jaar geleden kant 2 zo slecht vond. Het is stevig en melodieus, lekkere gitaarpartijen van Gary Myrik en een band die bruist. Sterretje erbij!

Ik heb nog weleens andere solo platen van 'm geprobeerd maar niet één haalt het niveau van dit 'No brakes' van wat ik me herinner. Ja, de beste man kan zingen, dat zeker. Maar op die andere albums vond ik de nummers lang niet allemaal even sterk. Misschien nog eens in de herkansing gooien. Want zoals wel vaker is gebleken hebben sommige albums dan wel genres even tijd nodig

We zijn het weer eens helemaal eens: "Maar op die andere albums vond ik de nummers lang niet allemaal even sterk."