Tyrone Davis - Turn Back the Hands of Time (1970)

Uitstekende sfeervolle soulplaat. Er is één maar.....
....hij duurt veel te kort.

Vooral de blaasinstrumentatie heeft een duidelijke vinger in de pap als het aankomt bij de sfeer van het album. In positieve zin welteverstaan.
Daarbij is Tyrone Davis ook nog eens een uitstekend vocalist en weten vooral de meer uptempo songs te boeien. Mooie ontdekking dus!

Ben ik het helemaal mee eens. Vind ik sowieso belangrijk bij een goeie soulplaat. Brengt altijd een energieke vibe met zich mee.
Tyrone is verder ook een fijne zanger om naar te luisteren.
Dit soort soul heb ik vaker gehoord maar is absoluut niet verkeerd. Blijft lekker om naar te luisteren

Tyrone Davis is op korte tijd uitgegroeid tot één van mijn favoriete soulzangers en vermits ik dit album nomineerde als SAVDW zal ik me ook maar verantwoorden, zeker?

Voor wie hem nog niet mocht kennen. Tyrone Davis is één van de meest prominente figuren uit de Chicago-Soul. Hij is net als Z.Z. Hill, Rufus Thomas en Johnnie Taylor een Soulzanger die de ene na de andere hit produceerde, bijna uitsluitend bij een zwart publiek, maar door de mainstreammedia compleet genegeerd werd.

Bovenstaande commentaren zeggen eigenlijk al gedeeltelijk waarom ik dit album kies. Dit is een ouderwets lekker soulalbum, 30 minuten kort. Verwacht van Tyrone Davis geen grensbrekende muzikale vernieuwing, geen sociaal relevante teksten. T.D. schrijft deze overigens niet zelf, hij laat dit over aan professionals (o.a. Eugene Record van The Chi-Lites, Johnnie Moore van The Drifters en andere prominente figuren uit de soulscène van Chicago). Ook de musici zijn stuk voor stuk topklasse, made in Chicago.

Ik ben het overigens niet helemaal met Jelmer19 eens wanneer hij zegt dat hij dit vaker heeft gehoord. Tyrone Davis heeft volgens mij wel degelijk een eigen sound. In zijn begindagen (check zijn cover van Knock On Wood, hij maakt er een meeslepende ballad van) probeerde TD het nog als blueszanger naar het voorbeeld van Bobby 'Blue Bland' en nog later als Wilson Pickett soundalike. Dit verandert wanneer TD tekent bij Carl Davis' Dakarlabel en kennismaakt met producer Willie Henderson waarmee hij direct een hit scoort met het fantastische 'Can I Change My Mind'. Dit album is naar mijn mening het hoogtepunt van hun samenwerking. Willie Henderson combineert de warme bluesstem van TD met toeters, bellen, violen en zelfs een harp (WH produceerde ook The Chi-Lites), maar nergens wordt dit album cheesy en het klinkt zeker ook niet 'Motown' of 'Hi'. Dit klinkt 'Chicago'!

Hoogtepunten zijn voor mij de titelsong, de partybreaker 'Something You Got' en 'Keep Coming Back', schitterend gezongen. Mindere songs heb ik niet gehoord.
4.5 op 5 is veel en waarschijnlijk iets te positief voor dit album, maar what the hell, 4 vind ik weer te weinig, daarvoor beluister ik dit veel te vaak.

Mooi gesproken Zinulzki, ik ben het voor een groot deel volledig met je eens. Ik heb er nu een paar luisterbeurten opzitten en ik vind dit een van de betere soulalbums van de week. Tyrone Davis heeft een fraai en eigen stemgeluid ik luister er erg graag naar. Daarnaast is de instrumentatie prima op de zang afgesteld en is het een fraai sfeervol geheel geworden. Ik geef dan wel 4* voor dit album.

Vreemd genoeg was het eerste nummer dat me vast greep de ballad 'Undying Love', en heeft het bij de rest wat langer geduurd eer het mij wist te bekoren. Maar het is dus wel gebeurd. De hele aanloop naar die song is gewoon soul van de bovenste plank, zonder dat er echte topsongs vallen te onderscheiden. Langs de andere kant verveelt het ook geen seconde, omdat men niet in cliché's vervalt.
Dat het maar een klein halfuurtje duurt vind ik ook helemaal niet erg. Liever 30 minuten waar het helemaal goed zit, dan dat er nog een paar stinkers worden tegenaan geplakt gewoon 'omdat er plaats voor is'. En als ik heel eerlijk ben, hadden de laatste tracks er al niet meer bij gehoeven: niet slecht, maar gewoon niet zo goed als de rest.

Ik kan weinig fouts kwijt over dit album, zij het dat ik toch wat minder gegrepen ben dan de anderen hiervoor. Inderdaad is het wel goede soul, weinig cliche´s, en er is afwisseling, maar de briljante song ontbreekt en ik vind toch ook dat zijn eigen inbreng wat persoonlijkheid mist om het tot een topper te maken. Er zijn te weinig momenten dat ik bij een numer iets sprankelends hoor dat lekker in je herinering naklinkt of wat ik wel wil terughoren. Anderszins zou ik dan weer niet zoals Kemm voorstelt de laatste stukken willen laten vallen, want If It's Love That You're After en het slotnummer vind ik juist de twee beste. Het lijkt wel alsof hij daar ook anders zingt, het spreekt me iets meer aan op een of andere manier.
Wel een fijn album dat ik inmiddels al heel wat keren hoorde, maar dat dus met dezelfde gemak ook niet als ontbrekend voelt in mijn collectie.

Ik ben het eens met sq. Na 2x luisteren ging het album wat langs me heen. Het album komt op mij over als een standaard soul album. Een top nummer heb ik nog niet gehoord.

Ik heb best een aantal luisterbeurten nodig gehad voordat ik dit album meer dan redelijk degelijk vond. Nog steeds vind ik het nog steeds niet de status van klassieker of meesterwerk waard, maar ik zou het album nu beschrijven als kwalitatief hoogstaand degelijk. Daarmee bedoel ik dat het niveau hoog is, maar dat Tyrone Davis tegelijkertijd zichzelf niet zodanig kan onderscheiden om tot het allerhoogste niveau soullegendes te behoren (o.a. Sam Cooke, Marvin Gaye, Stevie Wonder, Aretha Franklin etc.). Hiervoor is al eerder gesproken over korte speelduur en ik sluit me erbij aan dat er gelukkig voor is gekozen om alleen sterke nummers op het album te plaatsen. Ik beschouw dit album als een mooie alternatieve luisteroptie naast de voor de hand liggende soullegendes / soulklassiekers.