Ibrahim Maalouf - Levantine Symphony No.1 (2018)

Man man wat een uitbundigheid!
Ik kende de goede man nog niet en dit is dus de 1ste kennismaking. Hij is blijkbaar in "t genre " best een grote naam en waarom dat is kan je ook wel horen.

Maalouf komt hier samen met François Delporte (gitaar), Frank Woeste (toetsen, Fender Rhodes om precies te zijn), Stéphane Galland (drums/percussie), het Paris Symphonic Orchestra en een koor met een fantastische nieuwe plaat. Een perfecte transparante productie met een zeer prettig oog voor het kleinste detail en de muziek? Moeilijk uit te leggen, je moet het vrees ik ondergaan.

Voor mij nu al een grote kanshebber op minimaal het podium van de plaat van het jaar lijstjes.

vigil, ik vind het duo "Illusions" en "Conspiracy Generation" altijd prachtig van dit album. Je vind daar ook direct de youtube links.

Dit album ken ik niet en ga ik meteen maar beluisteren.

Movement I en III zijn echt heerlijk
Veel aandacht voor detail! Fraai gebruik gemaakt van het koor. In Movement I hoor ik soms composities van Snarky Puppy terug. Al heeft Ibrahim Maalouf altijd een prachtige Arabische aanzet in zijn composities.

Ik overweeg de 4,5*

Och och och wat is dit weer prachtig. En wat doet hij dat goed met orkest en koor. Is er ook iets wat hij niet kan? (Misschien gootjes frezen voor elektriciteitsdraden maar daar valt hij ons gelukkig niet mee lastig...)

Deze gaat op de lijst - live is Maalouf de moeite waard; zag hem in TiVre vlak na de release van Red & Black Light en was onder de indruk.

Live zeker de moeite! Zag hem tijdens dezelfde tour in Eindhoven @So What's Next. Spierballenjazz.

Ik had hier veel van verwacht maar valt me toch wat tegen. Dit is me allemaal wat te gelikt en te zoetjes. Wat scherpere randjes worden node gemist. Ook zijn melodieen zijn soms wat voorspelbaar. De meest opwindende momenten zijn toch wanneer er gewoon Jazz wordt gespeeld. Ik hoop dat de volgende weer een echte jazzplaat wordt.