Accept - Symphonic Terror (2018)

Wolf Hofman, de gitarist van de band brengt ook wat klassieke muziek mee van zijn solo album. Wolf Hoffmann - Headbangers Symphony (2016)
En de laatste paar tracks zijn met orkest, wordt er geschreven. Nou, dat ik nog eens een nieuwe Accept zou luisteren is vrij verrassend, maar ik ben toch erg benieuwd. De komende twee uur ben ik dus wel even zoet.

Laat ik Accept het best kennen van de eerste periode met Udo Dirkschneider en ik noem hun muziek soms gekscherend “Teutoonse Metal”, vanwege het sporadisch bombastisch karakter van hun muziek zoals een Metal Heart of een Balls to the Wall.

Spijts een aantal bedenkingen geef ik toch een mooi cijfer, want ondanks de goede bedoelingen ga ik nooit vergeten dat de muziek van Accept nooit symfonische elementen heeft gekend en dat hoor je, daar waar een Dimmu Borgir al jaren symfonische / orkestrale elementen kent die tot in de puntjes zijn uitgewerkt en ik ben dan nog geen Dimmu Borgir fan, zie hun Forces of the Northern Night uit 2017.

Het klinkt als een klok en zanger Mark Tornillo laat nog maar eens horen dat hij een meer dan waardige opvolger is van Udo, maar ik heb te weinig voeling als vroege fan met de eerste helft van het album en soms vind ik het orkest overbodig maar dat is zo persoonlijk natuurlijk.

Voor mij is dit als livealbum annex dvd / blu-ray pakket interessant genoeg als eenmalig project waar ik thuis in mijn knusse zetel het wel uithoud met een goeie Trappist, in de zaal of op het veld daarentegen zou ik me toch niet zo amuseren. En u raadt het al: in 2019 trekken ze op toer ter promotie met “The Orchestra of Death”, verder info: ACCEPT - announce „Symphonic Terror" shows! - Nuclear Blast - nuclearblast.de.

Dit is op zich wel leuk gedaan. Hoe afgezaagd ook. De eerste paar nummers zijn op en top Accept. En daarin is de klassieke tic van Hoffmann al niet ver weg. Morgenstimmung van Grieg domineert de solo van Final Journey waarna de band samen met een aangetreden orkest een aantal zeer bekende stukken bij de hoorns vat.

Zanger Tornillo keert terug als Princess Of The Dawn aanvangt. En dan begint de schoen wat te wringen. Want de orkesten die de bekende krakers gaan opleuken ervaar ikzelf al snel als te druk en te veel. Dat zagen we bij Metallica ook al de mist ingaan. Tegelijkertijd is het ook wel leuk om eens te horen hoe ze dat aanpakken.

Nog even ter aanvulling: ik werd gewezen op de solo-escapades van Wolf Hoffmann. Dat project lijkt toch wel de basis te zijn voor deze show. Ik spotte in de gauwigheid dat het arrangement van Night on The Bald Mountain komt van Headbanger's Symphony uit 2016.
Bottom line: nieuw is het allemaal niet. En het leukste zijn nog de klassieke evergreens in het metaljasje. Fast As A Shark met een meejengelend orkest is vooral vermoeiend.

Twee albums verschenen er van Accept in 2017, waarvan The Rise of Chaos in land van oorsprong Duitsland #3 haalde en liveplaat Restless and Live #9. Toch volgt al het jaar erop dit Symphonic Terror: Live at Wacken 2017.

Het grote verschil is dat het een leuk souvenirtje was voor iedereen die erbij was op het Wacken Festival én dat een klassiek orkest meedoet vanaf track 6, Night on Bald Mountain. Nadat de vijfmansband "gewoon" de eerste vijf nummers van de setlist heeft gedaan, is het concert gedurende het tweede deel instrumentaal, waarmee we terecht komen in de klassieke wereld van gitarist Wolf Hoffmann.

Dit uitstapje met symfonische metal duurt tot en met track 11. Dan keert Tornillo terug van zijn theepauze en versmelten Accept en het orkest enkele klassiekers van de groep in symfonische jasjes. Het publiek is zo te horen enthousiaster dan ik, maar ik kan me voorstellen dat dit meer indruk maakt als je erbij bent. Tegelijkertijd maken de enthousiast meezingende fans tijdens Shadow Soldiers ook op mij indruk. Tja, thuiswedstrijd... Accept won hoorbaar met dikke cijfers.