Accept - Restless and Live (2017)

Onder de naam Dirkschneider bracht ex-Accept zanger Udo Dirkschneider eind oktober 2016 het livealbum Live (Back to the Roots) uit met vierentwintig Accept nummers uit de periode 1979 tot en met 1986, met de plechtige belofte dat het de laatste keer was dat hij ze zong.

Toevallig of niet maar Accept brengt met huidige zanger Mark Tornillo dan maar begin 2017 een livealbum uit, in diverse formaten: Blu-ray of dvd met twee cd's. Het visuele gedeelte bevat 18 nummers, afkomstig van hun optreden op het Bang Your Head Festival in 2015, de cd's bevatten 27 nummers afkomstig van diverse optredens tijdens de tour in 2015.

Mijn kennismaking met Accept. Muzikaal dik in orde, alleen moet ik enorm wennen aan de stem. Klinkt zo een beetje als AC/DC maar dan met een veel lager blues- en humorgehalte. Voorlopig hou ik het niet uit om de twee cd's na elkaar te draaien. Desalniettemin een aangename kennismaking.

. Ik snap dat dit ook wel een btje een enthousiaste kennismaking is met deze Duitse toppers. Mss toch beter om eerst hun studioalbums te luisteren en dan met name de eerste 3 en de laatste 3 albums. Dat is de band in topvorm.

De albums 2 t/m 6 en de laatste 3 bedoelt hij denk ik. De eerste twee ook niet erg representatief

In 2010 keerde Accept sterk terug met nieuwe zanger Mark Tornillo en bracht sindsdien sterk songmateriaal. In hun eigen Duitsland halen de albums hogere noteringen dan voorheen meestal met originele zanger Udo Dirkschneider het geval was. En omdat streaming in die jaren in Duitsland nog geen gemeengoed was, zullen de verkoopaantallen best prima zijn geweest.
Blood of the Nations haalde er #4, Stalingrad #6 en Blind Rage #1. Na driemaal studio achtten ze de tijd rijp voor een liveplaat, opgenomen tijdens diverse optredens van de tour voor Blinde Woede. En dan was daar de dvd-versie, opgenomen bij festival Bang Your Head!!! dat een iets andere trackvolgorde kent.
Bij de timing van deze uitgaven kun je je inderdaad met Sir Spamalot afvragen of het iets te maken had met Udo’s livealbum vol klassiekertjes van zijn oude bandje.

Tegelijkertijd speelt de groep veel werk van de jaren Tornillo, die zich overigens met vlag en wimpel door het werk uit de jaren Udo slaat. Wie zoals ik opgroeide in de jaren '80 heeft meer met het oudere werk, dat in de decennia ingebeiteld raakte in mijn neuronen. Maar die nostalgie leidt niet tot de conclusie dat hun vroegere werk beter was. Het valt juist op hoe goed oud en nieuw samengaan.
En verder: in No Shelter een heerlijk duel tussen gitaar en de bas, wat ik van conculega's van Accept niet zo ken. En verder uiteraard spetterende gitaarsolo's, waarbij nieuweling Uwe Lulis ook meer blijkt te kunnen dan "slechts" slaggitaar.

Een geoliede metalmachine die er hoorbaar plezier in heeft en bovendien knalt het lekker vet de boxen uit. Het dubbelalbum haalde in Duitsland #9 in de albumlijst.