Joep Beving - Conatus (2018)

Kreeg dit album afgelopen week aangereikt door een muziekvriend. “Echt iets voor jou” schreef hij erbij. Mag graag naar Neoklassieke muziek luisteren en via deze site al op veel mooi materiaal gekomen. Enfin, album de afgelopen dagen diverse malen gedraaid en verdorie dit heeft wel iets. Eerste associatie was Nils Frahm, maar dat betreft de opener. Joep laat fantastische muziek horen op een gevarieerd album. Zijn ambitie spat er vanaf. Dat kan soms een rafelig randje krijgen of over the top zijn...maar niks van dit alles. Fantastisch gedaan. Zelfs de zang van Eefje de Visser (kan er solo niet naar luisteren) is te pruimen en levert een prachtig liedje op.

Ik mag ook graag naar dit album luisteren, vanwege de verschillende bijdragen. Wordt een beetje smalend over gedaan over Beving, maar ik denk dat er een grote behoefte is aan dit genre muziek, zie de cijfers op Spotify. Colin Benders levert hier ook een mooie bijdrage,

Ik ken eigenlijk alleen z'n broer Aart.

Het constateren van die "grote behoefte" is wat mij betreft de ODW (opendeurwijsheid) van de dag; ook aan Jan Smit, Anouk en De Toppers is grote behoefte, maar dat betekent niet dat ik me er positief over uit moet laten.

As it stands: op een zomerdag in het Amsterdamse Bos is Joep Beving best te genieten - chillend, koel wijntje erbij. Dit album nog niet beluisterd, dat komt nog wel - nieuwsgierigheid weet u wel. Op zijn best kan je van Joep via Benny Andersson - Piano (2017) en nog wat tussenstations (Bugge Wesseltoft en Olafur Arnalds o.a.) een lijn trekken naar Keith Jarrett - The Köln Concert (1975) - dat album kan me soms echt wel eens fiks de keel uithangen, in de verkeerde stemming, pseudo-creatief getingel denk ik dan, maar toch ..

Een mens heeft meerdere stemmingen, afhankelijk van wat 'em bevangt - en Beving kan daar bij horen, of niet uiteraard. Maar laten we alstemblieft niet doen of dit Kunst is, idd met een grote "K".

.... er zijn ook onderstromen waar wij geen weet van hebben, zelfs jij niet

Als je zo maar denkt hier het derde album van Joep Beving op te zetten, word je wel wat verrast door het resultaat. De eerste twee platen waren solo piano stukken, deze 'verzamelaar' zijn echter bewerkingen van een aantal nummers van de eerste twee platen. Bewerkingen door muzikanten die ik niet allemaal zo maar kan plaatsen, maar het zorgt wel voor een totaal andere Beving plaat. Vanzelfsprekend blijven de wat op het eerste gehoor simpel aandoende melodieën van Beving herkenbaar. Door het soms zoekende pianospel op een wat krakende piano zorgde het voor een geheel authentieke sfeer. Spannend wordt het dan of de nummers in deze bewerkingen stand blijven houden. En dat doen ze. Het is hierdoor een meer ambient achtige plaat geworden dan neo klassiek. Waarschijnlijk is dit Joep Beving goed bevallen want met volgende plaat ging hij wel door op deze voet , enkel nu weer alleen. OP zich een mooie plaat.

Fijn album. Mooie veelal ambient interpretaties, heel sfeervol.