Unknown Mortal Orchestra - IC-01 Hanoi (2018)

Het is een beetje karig in lengte, maar toch vind ik dit een heel fijn plaatje! Echt de UMO sound, maar dan zonder zang. Voor sommige zal dit alleen maar een pluspunt zijn.

Fascinerende plaat van Unknown Mortal Orchestra, waarbij een deel van de 'aanhang' zal afhaken.

Volledig instrumentaal. Echt de UMO sound? Die is gek. Dit lijkt op geen enkele manier op wat UMO eerder heeft gedaan. Ik moest even kijken of ik niet per ongeluk een LP van Gong of de latere Soft Machine en misschien zelfs wel wat instrumentale passages van Magma heb opgelegd. Wat dat betreft treedt Unknown Mortal Orchestra hier ver van het poppy geluid, dat her en der zelfs een beetje naar R&B ging neigen, dat zich langzaam ontwikkelde vanaf 'II' tot wat wij op Sex & Food te horen kregen (maar wel altijd door dezelfde soort phaser wordt gehaald, waardoor het langzaam allemaal een beetje alike gaat klinken).

Voor sommige zal deze radicale koerswijziging zeker een pluspunt zijn, maar ik vermoed dat het publiek wat de laatste (voorgaande) twee platen mooi vond, dit helemaal niks zal vinden. Het piepknor saxofoon zal ook zeker niet iedereen liggen. Maar meer zulks, a.u.b.

OK, deze ga ik checken!

Hanoi 6 is het hoogtepunt van de plaat. Ik vind American Guilt van Sex & Food qua sound niet zoveel afwijken van wat je hier hoort.

fijne Jam, Miles Davis in de fusion-seventies.

Het Nieuw Zeelandse Unknown Mortal Orchestra uit Portland met Ruban Nielson als stuurman heeft een veelzijdig karakter. Ze mixen hun psychedelische rock met alles wat voor handen is tot steeds weer een andere cocktail. IC-01 Hanoi is alweer hun vijfde album.

2018 is een zeer productief gebleken, na Sex & Food verschijnt nu de tweede release dit jaar. De inspiratie hiervoor is ontstaan en vorm gegeven in het Vietnamese Hanoi, waar de plaat is opgenomen tijdens de sessies van hun vorige album. Doordat IC-01 Hanoi tijdens de opnames van Sex & Food zijn oorsprong heeft, geeft het een gevoel van een lange jamsessie. Het trippy geestverruimende karakter roept herinneringen op met de toptijd van Ozric Tentacles in de jaren 90. Blijkbaar is Unknown Mortal Orchestra zo tevreden over het resultaat, dat gekozen wordt om deze als volwaardige release uit te brengen.

Unknown Mortal Orchestra heeft een net zo eigenzinnig karakter als een band als Mogwai, je weet niet goed wat je moet verwachten, maar toch blijft het uiteindelijk erg herkenbaar, ook al wordt er hier gekozen voor een geheel instrumentaal geheel. Zelf heb ik de zang nooit beschouwd als een sterk element in de sound, dus echt gemist wordt deze niet. Nog steeds is het een mix tussen vooral jaren zestig retro-psychedelica vermengt met de nodige funk en hier en daar een vleugje fusion als aanvulling, mede door een prominente saxofoon, bespeeld door Chris Nielson, jawel, de vader van Ruban. Zijn bijdrage maakt Hanoi 6 het hoogtepunt van de plaat.

Maar eerst terug naar het begin. Hanoi 1 trapt af als een ware krassende geluidsexplosie, de studio lijkt vakkundig verbouwd, niet door een binnenhuisarchitect maar door de inspannende combinatie van niet hedendaagse Fusion en Funk. Aangenaam gevolgd door het mediterende Hanoi 2, waar de hoofdrol wordt opgeëist door de eigenzinnige klanken van het gitaarspel, voortgestuwd door het repeterende ritme. Hanoi 3 is exotischer van aard, en hier ervaar ik de invloed van Vietnam in het Oosters klinkend stukje muziek. Ze hadden dit net zo goed Halong Bay kunnen noemen, want het roept beelden op van de baaien en duizenden rotsen in dit gebied ten noordoosten van de hoofdstad Hanoi. Hanoi 4 heeft de sfeer op van jaren 70 B-films, gebaseerd op gevechtssporten, niet parallel nagesynchroniseerd voor de Westerse markt, mede door de nu iets wat fout klinkende vette funk. Hanoi 5 is onheilspellend, een dub met daarin de saxofoon van Chris Nielsen toegevoegd; alsof hij even zijn longen mag opwarmen voor wat hij verder zal brengen.

Wat volgt bij Hanoi 6 is eigenlijk een mooie uitgebreide samenvatting van wat we gehoord hebben. We bevinden ons in de zijsteegjes van Vietnam, met allemaal paadjes die als een adernetwerk in een menselijk lichaam elkaar verschillende malen kruizen. De duistere zelfkant, niet het hart van de stad, maar eerder de lever waar alle verteerde en overbodige elementen samen klonteren om vervolgens uitgespuugd te worden. De saxofoonsolo verwoord de toerist, die dit schouwspel van een gepaste afstand op een objectieve manier in tonen probeert te vangen. Tegen het einde wordt hij zo mee gevoerd in het geheel, waardoor het opeens een subjectieve gewaarwording is. Zo zacht en smooth als hij begint, zo krijsend en gillend zoekt hij een ontsnappende weg naar het einde. Hanoi 7 heeft een verdovend effect, de echo wordt los gelaten op het geheel, met een vertragende werking, waardoor het lijkt alsof je het geheel in slow motion aan het volgen bent.

IC-01 Hanoi kan zeker gezien worden als een volwaardige plaat, tevens als een ode aan Vietnam, waar stil wordt gestaan bij het culturele heden en verleden. Unknown Mortal Orchestra wijkt af van hun toch al niet hedendaagse sound met deze geslaagde sfeercollage gebaseerd op de jamsessies die uiteindelijk de inspiratie vormden voor Sex & Food, waar er een huwelijk lijkt plaats te vinden tussen de geschiedenis van Nieuw Zeeland en Vietnam; een zeer geslaagd huwelijk trouwens.

https://writteninmusic.com/albumrecensie/unknown-mortal-orchestra-ic-01-hanoi/

Ja deze richting/sound ligt me op zich ook wel, al komt het niet helemaal van de grond, beetje kort ook. Benieuwd wat Ruban Nielson nog meer gaat doen..