Jon Anderson - Earth Mother Earth (1997)

Het is altijd maar afwachten wat je als Jon Anderson liefhebber in de schoot geworpen krijgt. De kwaliteit van het gebodene kan sterk wisselen en bovendien is Anderson een eigengereid man. Hij laat zich niet leiden door commerciële motieven en poogt vooral geen albums te brengen die als een kloon van Yes kunnen worden aangemerkt.

De inmiddels ex-zanger van deze band heeft zijn schaapjes uiteraard allang op het droge en kan in zijn solo-albums muziek, teksten en thema's onderbrengen waar zijn hart het meeste ligt.

De oude hippie is begaan met het welzijn van de gehele wereld en trekt zich hier het lot aan van moeder aarde.
Ik vind teksten in de regel meestal maar bijzaak. Dan mag het van mij onbeperkt gaan over bomen, walvissen, onbekende bevolkingen, daar zul je mij niet over horen. Bovendien, Jon Anderson volgers zullen er geen onbekend patroon in zien.

Waar het uiteraard wel om draait is de muziek, de stem van Anderson en hoe verzorgt e.e.a. klinkt. Natuurgeluiden (vogels in een bos, onweer, de zee) die er op Earth mother earth voorkomen zijn op zich niet nieuw. Een van Yes' meest bewierrookte albums, Close to the edge, begint daar uiteraard ook al mee.

De instrumentatie bestaat veelal uit een akoestische gitaar en een harp, beiden door Anderson bespeeld. Waarbij het gebruik van een electrische gitaar, bas en drums naar achteren is gebracht en maar weinig op de voorgrond worden geplaatst. Ze zijn alleen funtioneel aanwezig, op twee, drie nummers na, o.a. het aardigste nummer van de cd, Concerto Due.

Dat geeft een bepaalde sfeer aan het album dat recht moet doen aan het thema Aarde. En dat doet het ook, in mijn beleving.

Ergo, het is eigenlijk helemaal geen slecht album hoewel, eerlijk gezegd, de vonken nergens van af spatten. De kreet die mij zo te binnen schiet is "aangenaam" waarbij de nimmer falende stem van Jon Anderson natuurlijk onmiskenbaar aangeeft dat we hier te maken hebben met een werkstuk van zijn hand.

Dat achteraf wel meer zou hebben verdiend. Maar u ziet het, drie stemmen en ik ben de eerste die hier wat schrijft. Vanaf de datum van verschijnen al tot de vergetelheid veroordeeld. Jammer.

Dank aan musician voor zijn mooie omschrijving van deze sympathieke, authentieke en beetje naïeve poging nummer zoveel van Anderson.
Slecht is het inderdaad niet, misschien wel een van eerlijkste albums sinds Olias.
Omdat de instrumentatie niet veel verder komt dan een niet al te best opgenomen akoestische gitaar maken een aantal op zich aardige nummers de indruk in het demo stadium te blijven steken en had er meer van gemaakt kunnen worden. Aan de anders kant blijft het zo nu ook wel aangenaam simpel maar een beetje saai na een tijdje luisteren.