Bruce Hornsby and The Range - The Way It Is (1986)

35 jaar na aanschaf van deze plaat, en na de installatie van mijn man cave (of audiocave), was ik heel benieuwd om The way it is te beluisteren via mijn Marantz versterker en B&W s.
En ja, viel dat even mee, de piano was nog indrukwekkender dan ik me herinnerde. Prachtig nummer, nog steeds.
Ik luisterde dan side 2 verder en tot mijn verrassing was er geen enkel nummer dat ik herkende.

Blijkt dus dat ik in 1986, als studentje, deze plaat amper in zijn geheel heb beluisterd. En ik begrijp waarom.
De commentaren hier zijn mijn inziens dus terecht.
Dure single geweest

Op live-opnamen uit die tijd hoor je een veel bevlogenere - en betere - Bruce Hornsby dan op deze plaat (en op de opvolger). Op dit album is alles veel te veel gepolijst en de gedateerde productie doet het geheel ook geen goed. Het titelnummer blijft wel een klassieker.

Toch geen onaardige plaat . Het is allemaal niet hemelbestormend , maar het is kundig en degelijk gedaan. The Way It Is is een evergreen geworden. Voor de rest cirkelt het er allemaal wat omheen, zonder dat nummer te toppen. De piano is prominent aanwezig hier en dat geeft het geheel wat frisheid. Prima plaatje op de zondagochtend. 3 en halve ster.

Bij spullenhulp uit de bakken gevist.
Onderhoudende plaat met dito pianospel maar ik had er echter wat meer van verwacht.
The Way It Is blijft een wereldnummer, Mandoline Rain is erg fraai, de rest voldoende.
Dit album geeft mij nou niet direct een prikkel om andere albums van de band te gaan beluisteren.

In 1986 bleek dit precies te zijn waar de popwereld op zat te wachten: echte muziek van echte muzikanten geen synthpop maar een organisch geluid, met een sympathieke boodschap verpakt in de wereldwijde hitsingle. Het album is zeker nog de moeite waard alhoewel het geheel wel wat gedateerd klinkt. Vooral Mandolin Rain is naast de hitsingle nog steeds ontroerend mooi en de stem van Hornsby vind ik toch zeer aangenaam klinken op het hele album. Geen echte missers, 3,5 ster.

Geen wereldschokkend album. Jammer, want de eerste twee singles vond ik toen en nu tof. Zeker Every Little Kiss, toch wel de topper van het album. The Way It Is is door 2Pac's Changes (op zich geen verkeerde track) wel wat in waardering gedaald. Kan dat niet meer afzonderlijk beluisteren. Daarnaast zijn de stevigere tracks The Wild Frontier en The Long Race prima tracks. Ook ballad Mandolin Rain kan er mee door. De rest is niet bijzonder, zeker On the Western Skyline (derde bij de voorkeursstemmen ) en The River Runs Low vind ik ondermaats.

Gemiddeld een 3,39. Door het algehele gevoel, afgerond naar beneden.

Ah, goede reminder dat er bijna veertig jaar geleden ook al werd geklaagd over elektronische muziek. Hoe werden boomers eigenlijk in 1986 genoemd?

Dertigers.

Hahahaha. Deed me aan deze klassieker denken.