menu

Bruce Hornsby and The Range - The Way It Is (1986)

mijn stem
3,01 (80)
80 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: RCA

  1. On the Western Skyline (4:42)
  2. Every Little Kiss (5:48)
  3. Mandolin Rain (5:19)
  4. The Long Race (4:25)
  5. The Way It Is (4:58)
  6. Down the Road Tonight (4:26)
  7. The Wild Frontier (4:04)
  8. The River Runs Low (4:27)
  9. The Red Plains (5:03)
totale tijdsduur: 43:12
zoeken in:
avatar van fish
3,5
Natuurlijk, The way it is, de grote hit, is ook een mooi nummer met de beste bedoelingen. Niets mis mee.

Voor de rest vind ik het een album dat wat vreemd aandoet, wat mij betreft. Is het muziek voor de idealistische intellectuelen (te weten degenen die in staat zijn om veranderingen die nodig zijn te herkennen en die veranderingen kunnen bewerkstelligen om de wereld een betere plaats te maken), is het juist een album voor de 'blue collar' generatie van de jaren tachtig (zie het nummer over het olieboorplatform), is het een album voor de middenklassen die gewoon van mooie maatschappij betrokken liedjes houden, maar liever niet daadwerkelijk zelf betrokken raken?

Of is het dan een album dat niet zo goed een rechte weg weet te volgen en daarom allerlei thema's mixt en hoopt op een goed resultaat?Een album dat luisterplezier geeft. Want dat doet het wel, al is de sound wat gedateert.

Waarschijnlijk is het een album voor de mix van de bovenbeschreven personen, de Universele Mens, wij allemaal. Niets mis mee dan en knap gedaan, als het de bedoeling was.

2,5
Ooit eens gekocht, maar wat was ik aan het denken??? Wat een bagger.. Toch nog eens opgelegd of er niet één positief puntje aan te vinden is.. Maar goed, deze kan bij de vuilnis.. Ruimt lekker op...

3,5
He Fucker (what's in a name...), als je Barbara Streisand op 1 zet, en Bruce Hornsby bagger vindt, neem je jezel dan serieus? Ik jou in ieder geval niet! Ik vind het zelf niet zijn sterkste plaat, dat vind ik namelijk Spirit Trail uit 1998, die gek genoeg nog niet op MM staat, maar jij houdt je zelf een beetje voor de gek. Jammer dat je op zo'n manier meedoet aan dit leuke forum.

avatar van musicfriek
3,0
En The Way It Is blijft een juweel van een nummer.

avatar van narva77
Ach, "The Way It Is" is wel een aardig nummer.
Bruce Hornsby heeft trouwens in de jaren '80 een tijdje bij Dead Can Dance gezeten.

avatar van dynamo d
4,5
The Way It Is vind ik een magnifiek mooi nummer. Ofschoon de andere nummers ietsje minder dan The Way It Is zijn, is de kwaliteit van dit album over de gehele linie best behoorlijk. Every Little Kiss en Mandolin Rain zijn ook lekkere nummers. Vooral de piano van Hornsby maakt zijn muziek zo kenmerkend. Ik verhoog van 3,5* naar 4*. De gemiddelde score tot dusverre voor dit album vind ik overigens wel erg laag voor deze klassieker.

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
dynamo d schreef:
De gemiddelde score tot dusverre voor dit album vind ik overigens wel erg laag voor deze klassieker.

ik had me eigenlijk nog nooit gerealiseerd dat dit gezelschap nog meer gemaakt zou kunnen hebben dan dat ene nummer...

avatar van Premonition
narva77 schreef:
Bruce Hornsby heeft trouwens in de jaren '80 een tijdje bij Dead Can Dance gezeten.


The Greatful Dead, bedoel je.

Pieter Paal
Grateful Dead.

Pieter Paal
Aan deze plaat heb ik nog wel goede herinneringen.
Mijn halfzusje was toen een jaar of zes. Ze zong vaak mee met de hits op de radio. Ik herinner me een keer dat ze meezong met 'The way it is' en dat ik erg moest lachen toen ze in plaats van 'Is the line on the color bar' 'D'r is een lijk in de kofferbak' zong.

even nog ter illustratie:

Well they passed a law in '64
To give those who ain't got a little more
But it only goes so far
Because the law won't change another's mind
When all it sees at the hiring time
Is the line on the color bar

avatar van musician
2,5
Behalve Just the way it is, bespeur ik geen andere positieve muzikale hoogtepunten.

Sterker nog, de nummers zijn allemaal behoorlijk zwak te noemen en de populariteit, gezien de verkoopcijfers er van, heeft mij altijd verbaasd.

Maar het lage bovenstaande gemiddelde van deze cd (ver onder de 3 sterren) is niet meer dan terecht. Futloze, niet vooruit te branden rock. Slecht gezongen, hele magere composities.

Destijds ooit nog gekocht op muziekcassette, daarna uiteraard niet meer vervangen op cd, zelfs niet ingebrand van cassette naar cd. Gelukkig horen we al geruime tijd niets meer van Hornsby en zijn beperkte Range.

Hendrik68
Met het titelnummer bracht Hornsby voegde Hornsby op dat moment een nieuw element toe aan de muziek. Gewone radio rock met een heel nadrukkelijke piano op de voorgrond en dat nummer is natuurlijk geweldig. Ik mocht ook altijd graag naar Every little kiss luisteren en Mandolin rain mocht er ook nog wezen, maar dan houdt het ook zo ongeveer wel op. Had hem op LP destijds en nooit de behoefte gehad deze op CD te nemen. Het was even hip, maar net zo snel weer uit. Maar genoemde songs blijf ik graag horen.

4,5
Ja ik had 'm zowel op lp en later cd. The Way It Is sloeg indertijd in als een bom en werd bijna kapotgedraaid op de radio. De rest van het album deugd gewoon ook. Zijn tweede lp heb ik ook nog gehad, maar daarna was de koek inderdaad op. Hij bleef maar op één deun doordrammen en en ga je onherroepelijk de mist in bij het grote publiek.
Hij schijnt nu zo'n beetje in het jazz-circuit te zitten en da's mijn pakkie niet an

Fedde
In 1986 was The Way It Is een welkome verrassing. Hornsby (1954) was net te jong om een rol gespeeld te hebben in de rockrevolutie van eind jaren '60 en begin jaren '70. Een frisse aanpak dus. Muzikaal zeer goed onderlegd, muziek gestudeerd aan de universiteiten van Richmond, Boston en Miami en redelijk talentvol. Dat hoor je er ook wel vanaf. Dit debuutalbum, met zijn begeleidingsgroep The Range zit goed doortimmerd in elkaar en is uiterst radiovriendelijk.

Geen kritiek nodig deze plaat? Het zit goed in elkaar, maar is ook wel wat gemakkelijk. De drijvende piano-beat is prachtig maar als je drie nummers hebt gehoord weet al zo'n beetje hoe het verder gaat. Daarbij komt dat deze Bruce een beperkt stembereik heeft en vaak rond dezelfde noten blijft hangen. Dat hoeft op zich niet zo'n heel groot bezwaar te zijn. Veel zangers hebben dat probleem, ik denk aan James Taylor bijvoorbeeld. Toch had het hier een daar een tikje expressiever gekund. Op volgende albums horen we hem groeien op dit punt.

De meningen over dit album zijn nogal verdeeld, lees ik hierboven. Het stemgemiddelde ligt laag. Toch zou ik graag een lans willen breken voor deze man. Beslist goede nummers zijn:

Mandolin Rain, Down the Road Tonight, The River Runs Low en slotnummer The Red Plains .

Het was 1986 en we zaten echt te wachten op een plaat als deze. Daar veerde ik tenminste wel even van op te midden van het geweld in die tijd. Sympathiek geluid, geen hoogvliegerij, maar warm en menselijk met goede teksten (The Way It Is over racisme en de burgerrechtenbeweging) En dan die Steinway ...

avatar van LucM
3,5
Dit album is het enige dat ik van deze band bezit, dit kocht ik door de uitstekende single The Way It Is dat een terechte evergreen is geworden vooral door de kenmerkende drijvende piano en de tekst. De overige songs mogen er ook zijn maar halen niet dat hoge peil. Soms lichtjes neigend naar AOR maar niettemin nog steeds fris klinkend al lijken de songs op de duur wat teveel op elkaar en is de zang vrij vlak.

Fedde
Opvolger Scenes from the Southside uit 1988 is minder hitgevoelig, maar wel een stukje beter dan dit album.

avatar van Boermetkiespijn
3,0
Fijn gitaarwerk op deze plaat, ook de stem van Bruce Hornsby kan ik altijd erg waarderen! Toegankelijke muziek, dat komt de kwaliteit van de muziek alleen niet altijd ten goede.

Favorieten op deze plaat zijn "The Way It Is" (die ik eerlijk gezegd leerde kennen door Tupac), en "The Wild Frontier".

WPE
Als ik naar dit album luister dan valt me op dat de mega hit "The Way It Is" prachtig blijft, ook nog na al die jaren en heel vele keren dat ik dit nummer gehoord heb. Het gaat niet vervelen. Maar...de keerzijde: de rest van de cd is niet zo geweldig, hoort thuis bij de middenmoot. Geen enkele uitschieter, geen bijzondere nummers, niets. Jammer. Dan is de opvolger (Scenes from the Southside) veel beter.

avatar van Cor
3,0
Cor
De overbekende hit was ook voor mij de reden om dit album in 1986 aan te schaffen. Met name Frits Spits (De Avondspits) was helemaal idolaat van dit nummer. De LP weer eens herbeluisterd. Het is allemaal erg MOR en kleurt braaf en netjes tussen de lijntjes.

avatar van iggy
3,0
Geen slechte plaat van de Hornsby mannen. Een behoorlijk gedateerde Jaren 80 productie. Die de plaat dus absoluut geen goed doet.
Bruce heeft een prettige stem en komt met enige regelmaat leuk om de hoek met zijn pianospel.
Helaas blijft het me allemaal veel te braaf.
Toch staan er een paar geinige nummers op.

avatar van LucM
3,5
Gedateerd zou ik het nog niet noemen - anno 1986 hadden vele albums nog meer te lijden onder die typische jaren '80 productie - en syndrums komen hier gelukkig niet in voor. Maar het is wel wat gladjes en ook een tikkeltje vlak. Het pianospel is inderdaad de grote troef op dit album.

Hendrik68
Er zat wel een kerel achter de drums op TV, maar op de plaat is gewoon een drumcomputer gebruikt.

Fedde
Hendrik68 schreef:
Er zat wel een kerel achter de drums op TV, maar op de plaat is gewoon een drumcomputer gebruikt.
Huh, hoe kom je daar nou bij. Drummer was John Molo. Niet de eerste de beste.

Hendrik68
Heeft Hornsby jaren later zelf toegegeven dat op het titelnummer niet echt wordt gedrumd. Op de plaat tenminste. Lijkt me ook wel vrij duidelijk te horen. Molo zal verder wel zijn nummertjes gedrumd hebben, maar op het titelnummer zeker niet en op Every Little Kiss zo te horen ook niet.

Fedde
Ah, zo zit het dus. Valt me toch wat tegen van Bruce. Staat niks van op de hoes...

avatar van gaucho
2,5
Nou, het klinkt op die twee singles inderdaad niet echt als een live-drummer. En als het wel zo is, zit-ie zich behoorlijk in te houden achter de kit.

Toegegeven, in het van dominante synthesizers en drumcomputers vergeven tijdperk dat die tweede helft van de jaren tachtig nu eenmaal was, ervoeren veel mensen 'dat nummer met die piano-riedel' als een zuchtje frisse lucht. Maar als je deze plaat anno 2016 terugluistert, valt op dat het toch wel een behoorlijk steriel geproduceerd album is geworden.
Op het tweede album Scenes from the southside was dat niet veel anders, al vond ik daarop de nummers door de bank genomen wel wat sterker. Maar na die twee platen had ik het wel gehad met Bruce Hornsby & the Range. Tot ik er jaren later toevallig eens op werd geattendeerd dat Hornsby's beste werk toen nog moest komen. Ik heb nog 2 andere CD's van hem, die ik een stuk beter vind, niet in de laatste plaats omdat ze ook een stuk levendiger klinken, als een echte band. Veel jazzier dan dit werk, met meer nadruk op piano-improvisatie, maar toch...

Als pop-album is dit niet onaardig, maar als je die hit wegdenkt, blijft het toch een tamelijk vlakke plaat, die je nergens bij de kladden grijpt. Maar mensen die toch nog wat meer van Hornsby willen horen (en vooral ook anders) raad ik aan om toch zijn trits albums uit de jaren negentig eens te beluisteren.

Fedde
Hornsby is solo goed op dreef op Harbor Lights (1993) bijvoorbeeld. Heb daar nog eens een hele pagina schrijverij aan gewijd. Talent heeft de man zeker, al kan ik niet helemaal meegaan in zijn jazzrichting.

avatar van Wandelaar
3,5
Aardige plaat waarop Hornsby zijn hard aangeslagen pianogeluid etaleert als handelsmerk. The Way It Is heeft een duidelijke politieke lading en gaat over de Burgerrechtenbeweging in de VS. De rest van het album luistert lekker weg maar kan niet over de hele linie boeien.

avatar van DeWP
2,5
The Way It Is....
dat blijft echt een prachtig nummer, gaat me nooit vervelen.Maar de rest van het album, nee, daar blijft niets van hangen, klinkt vlak en zijn geen sterken nummers. Hij heeft later beter gedaan. Veel beter. Bijvoorbeeld Halcyon Days. Maar goed, dit is een plaat waar je wel naar kunt luisteren, maar die je ongetwijfeld niet vaak zult draaien.

avatar van Heer Hendrik
Openingsnummer On the western Skyline heb ik altijd een mooi nummer gevonden. Die steekt er samen met het titelnummer bovenuit. Voor de rest is het mij te veel van hetzelfde.

avatar van vinejo
35 jaar na aanschaf van deze plaat, en na de installatie van mijn man cave (of audiocave), was ik heel benieuwd om The way it is te beluisteren via mijn Marantz versterker en B&W s.
En ja, viel dat even mee, de piano was nog indrukwekkender dan ik me herinnerde. Prachtig nummer, nog steeds.
Ik luisterde dan side 2 verder en tot mijn verrassing was er geen enkel nummer dat ik herkende.

Blijkt dus dat ik in 1986, als studentje, deze plaat amper in zijn geheel heb beluisterd. En ik begrijp waarom.
De commentaren hier zijn mijn inziens dus terecht.
Dure single geweest

Gast
geplaatst: vandaag om 00:48 uur

geplaatst: vandaag om 00:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.