Martin Barre - Roads Less Travelled (2018)

Heerlijke rockplaat van Martin Barre en band. Daar waar hij bij Jethro Tull op sommige platen niet helemaal los kon/mocht gaan, is zijn solowerk veel meer gitaargericht, zonder de roots van blues en folk los te laten.

Deze plaat is echt waanzinnig netjes geproduceerd. Het klinkt vet zonder te vol te klinken. Het klinkt warm en direct, en alle instrumenten zijn goed gebalanceerd gemixt. Of het nu een mandoline of een scheurende leadgitaar is.

De band rond gitarist Barre bestaat uit: Dan Crisp (zang), Darby Todd (drums), Alan Thomson (bass).
Het is een fantastiche band, en als dit niet van Barre was geweest, had ik het alsnog geprezen. Zelden zo een strakke band gehoord. Beter dan waarmee Anderson aan het rommelen is de laatste jaren.

Ik blijf het opmerkelijk vinden hoe weinig animo er is voor het solowerk van Martin Barre. Voor verstokte Jethro Tull-fans is dit zeker wel geschikt. Voor rockliefhebbers in het algemeen ook zeker wel. De band klinkt op sommige momenten frisser en gretiger dan de moderne versie van Jethro Tull. Maar de bands kunnen prima naast elkaar bestaan zonder te hoeven te vergelijken. Ik vind zowel Martin Barre Band als de actuele Jethro Tull erg goed. Al is zanger Dan Crisp vocaal wel tot veel meer in staat dan Ian Anderson.

Op één song zingt zangeres Alex Hart ('You Are An Angel'), die ik een beetje flauw vind, maar de twee songs die zijn ingezongen door zangeres Becca Langsford ('Badcore Blues' en 'And the Band Played On') vind ik een stuk gaver. Becca vind ik ook een krachtige zangeres. Ze heeft zelf ook één solo-bluesplaat uitgebracht, maar die ken ik verder niet.

Na Back to Steel uit 2015 is hier het tweede achtereenvolgende album van de voormalig gitarist van Jethro Tull met eigen werk. Zanger is nog steeds Dan Crisp en waarom ik niet enthousiast ben over zijn stem en uitvoeringen legde ik daar en bij Order of Play van een jaar eerder uit. Met Barres spel daarentegen is bepaald niets mis.

Op Roads Less Travelled iets - iets! - meer prog, maar in blues gedrenkte rock domineert nog steeds. Omdat op opener Lone Wolf en On My Way de elektrische gitaar wordt gecombineerd met banjo of mandoline, levert dat prettige arrangementen op.
Kleine hoeveelheiden progrock klinken dankzij enkele breaks in Out of Time en dankzij de bescheiden toetsenbijdragen van ene Josiah J in Roads Less Travelled.

Becca Langsford krijgt de microfoon in Badcore Blues, wat aangename variatie brengt. Toegankelijke rock in Seattle mede dankzij de akoestische gitaar, opnieuw als tegenwicht voor een stevig elektrisch geluid, For No Man is een ballade met jazzinvloeden in Barres gitaarspel, opnieuw diens veelzijdigheid bewijzend.
Stevig en progachtig is (This Is) My Driving Song, mijn favoriete nummer van het album, waar Hammondorgel en mandoline goed bij passen. You Are an Angel biedt de microfoon aan zangeres Alex Hart, met akoestische gitaar en fretloze dubbele basgitaar van Buster Cottam.

Het blijft akoestisch in het instrumentale Trinity dat door diverse delen gaat; mijn tweede topfavoriet: Barre excelleert weer op de diverse snaarinstrumenten. Slotlied And the Band Played On bevat jazzgitaar, progelementen, veel Hammondorgel (een pakkend lang slot met lange noten) en de stemmen van zowel Langsford als Hart. Qua zang ligt mijn voorkeur bij de nummers met deze twee dames.

In deze zelfde jaren brengt de actief tourende Martin Barre enkele livealbums uit. Na zijn muzikantenjubileum met Back to Steel vierde hij in 2020 een volgend jubileum met 50 Years of Jethro Tull.