Martin Barre - 50 Years of Jethro Tull (2020)

Deze liveplaat is mij geheel ontgaan. Omdat Jethro Tull nu eigenlijk uit twee kampen bestaat en Barre niet de moeite neemt om zichzelf anders te noemen dan gewoon zijn eigen naam (dus niet bijvoorbeeld Martin Barre's Jethro Tull), komen dit soort platen ook moeilijk boven drijven.

Toch ben ik liefhebber van het solowerk van de sympathieke gitarist. Ik ga deze dan ook uitvoerig en op mijn gemak luisteren. Recensie volgt!

Omdat Barre geen deel meer uitmaakt van de nieuwe Tull-band, besloot hij om eigen houtje een eerbetoon aan zijn voormalige band te brengen. Hij maakte deel uit van Tull van 1969, en viert middels deze dubbelplaat het 50-jubileum.

Tot en met nummer 13 is het een hardrockend feestje waarbij Martin Barre en band flink van leer trekken. Geen keyboards, geen fluit, gewoon twingitaar, drums en bas. Een beetje zoals Wishbone Ash, maar dan anders. "Live' opgenomen in de Factory Underground Studio.

Barre koos expres voor de wat minder bekende Tull-songs en kwam met nieuwe arrangementen.
Bezetting: Martin Barre (gitaar), Dan Crisp (gitaar, zang), Alan Thomason (bas) en Derby Todd (drums).

Vanaf nummer 14 tot en met 24 is het een akoestisch feestje waarbij Martin Barre en band het wat rustiger aan doen, met een totaal andere line-up dan de eerste 13 songs, met vrouwelijke zang, fluit, contrabas en toetsen. Erg fraai en erg anders dan de originele Tull-songs, maar wel heel mooi.

Bezetting: Martin Barre (gitaar, fluit, mandoline, orgel), Alex Hart, Becca Langford en John Carter (zang), Paddy Blight (contrabas), Josiah J (toetsen) en Frank Mead (fluit)

Dan volgen nog 4 live songs van de laatste jaren, waarschijnlijk ook met Crisp/Thomason/Todd.

Omdat hierboven al haarfijn is uitgelegd wat de 2cd 50 Years of Jethro Tull van Martin Barre behelst, kan ik kort zijn. Met zijn eigen groep maakte hij een eigenzinnige samenvatting van het werk van Jethro Tull, herkenbaar klinkend als de Martin Barre Band. Daarbij is het genieten van zijn gitaarspel. Het nieuwe geluid klinkt mede door het stemgeluid van Dan Crisp op cd 1 Live At Factory Underground (zonder publiek) en op cd2 Studio Tracks met akoestisch werk dankzij zangeressen Becca Langsford en Alex Hart.

Op YouTube enkele leuke filmpjes van Barre. Allereerst is te zien hoe hij 50 Years of Jethro Tull introduceert, zie hier.
Elders vertelde hij over hoe hij bij Jethro Tull kwam, zie daar. Nooit geweten dat Barre al dwarsfluit speelde toen hij en Ian Anderson elkaar voor het eerst ontmoetten. Hetgeen hij over Jimi Hendrix vertelt, is ook leuk.
Minder leuk voor Barre was diens afscheid van Jethro Tull. Als de interviewer hem ernaar vraagt, is hij er kort over: het was vooral Anderson die praatte, aldus Barre en verder wil hij vooral vooruit kijken.

De hoes is naast de versie die MuMe toont (2020) ook met deze voorzijde (2019) verschenen. Op alle hoesfoto's zien we foto's van een jonge Barre, maar het zijn dus wel degelijk nieuwe opnamen. Dit album staat niet op mijn streamingplatform, wel op YouTube. Op de 2020-versie staan bovendien vier livebonussen, eveneens op JijBuis te vinden.

Dan ben ik bijna klaar met de discografie van en rond Jethro Tull. Ik realiseerde me echter plotseling dat de eerste gitarist van Jethro Tull 51 jaar eerder (!) de groep verliet om zijn eigen pad te gaan en dat had ik nog niet beluisterd. Op naar Mick Abrahams en diens Blodwyn Pig.