Martin Barre - Back to Steel (2015)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Blues / Rock
Label: Garage
-
Back to Steel (3:36)
-
It's Getting Better (3:30)
-
I'm a Bad Man (3:13)
-
Skating Away (3:24)
-
Chasing Shadows (0:58)
-
Hammer (3:13)
-
You and I (2:54)
-
Moment of Madness (3:06)
-
Calafel (1:52)
-
Eleanor Rigby (3:16)
-
Peace and Quiet (3:58)
-
Sea of Vanity (2:55)
-
Smokestack (4:02)
-
Without Me (3:12)
-
Slow Marching Mand (3:28)
Links
Last.fm
0
Mssr Renard
geplaatst: 27 april 2023, 09:06 uur
Nu heruitgegeven via Purple Pyramid met nieuw artwork:
Back To Steel | Martin Barre - martinbarremusic.bandcamp.com
Back To Steel | Martin Barre - martinbarremusic.bandcamp.com
0
geplaatst: 10 april, 07:11 uur
In bijna dezelfde bezetting als voorganger Order of Play (nieuw is bassist Alan Thomson) speelt gitarist Martin Barre deze keer vooral eigen werk op Back to Steel, zijn zesde reguliere soloalbum. Dit omdat hij het jaar erop 50 jaar in het vak zou zitten, zo legt hij zelf uit.
Uit de dagen met Jethro Tull stammen Skating Away en Slow Marching Band, van The Beatles komt Eleonor Rigby in een geheel andere aanpak voorbij en van Howlin' Wolf een door Barre sterk aangepast Smokestack. Dan resteren er elf eigen nummers, meestal gemarineerd in blues en rock. Het is dus een vrij stevig album. Een enkele keer houdt hij het klein, namelijk in het elektrische Chasing Shadows en het akoestische en prachtige Calafel, beide instrumentaal.
Net als bij de voorganger heb ik minder met de stem van Dan Crisp, die expressie ontbeert. Het is me te keurig binnen de lijntjes, zeker als je werk in andere uitvoeringen kent.
Dat geldt echter niet voor de muziek van de elf eigen nummers, zodat er volop valt te genieten - zeker met de fraaie gitaarlijnen die Barre steeds weer tevoorschijn tovert. Waar hij bij Jethro Tull meestal het werk van Ian Anderson speelde, zij het met grote invloed op de arrangementen, blijkt hij zelf prima werk te kunnen schrijven. Zoals titel en openingsnummer Back to Steel aangeven is het stevig, waarbij zijn gevoel voor melodie even duidelijk is. Anders dan bij Tull is dat het meer rechttoe rechtaan in - de blues is dominant, niet progrock.
Instrumentaal en luid is Hammer, waar Barre aansluit bij de stijl van de shredders die in de jaren '80 opgang maakte. Het wordt gevolgd door het akoestische You and I, waar de onbekende zangeres Elani Andrea bij de microfoon staat in folksfeer. Moment of Madness zet de boel dan weer in de hoek van stevige rock.
Al met al een sterk album, mede omdat Barre met nieuw eigen werk op de proppen komt en nog eens bewijst welk een gitarist hij is.
Uit de dagen met Jethro Tull stammen Skating Away en Slow Marching Band, van The Beatles komt Eleonor Rigby in een geheel andere aanpak voorbij en van Howlin' Wolf een door Barre sterk aangepast Smokestack. Dan resteren er elf eigen nummers, meestal gemarineerd in blues en rock. Het is dus een vrij stevig album. Een enkele keer houdt hij het klein, namelijk in het elektrische Chasing Shadows en het akoestische en prachtige Calafel, beide instrumentaal.
Net als bij de voorganger heb ik minder met de stem van Dan Crisp, die expressie ontbeert. Het is me te keurig binnen de lijntjes, zeker als je werk in andere uitvoeringen kent.
Dat geldt echter niet voor de muziek van de elf eigen nummers, zodat er volop valt te genieten - zeker met de fraaie gitaarlijnen die Barre steeds weer tevoorschijn tovert. Waar hij bij Jethro Tull meestal het werk van Ian Anderson speelde, zij het met grote invloed op de arrangementen, blijkt hij zelf prima werk te kunnen schrijven. Zoals titel en openingsnummer Back to Steel aangeven is het stevig, waarbij zijn gevoel voor melodie even duidelijk is. Anders dan bij Tull is dat het meer rechttoe rechtaan in - de blues is dominant, niet progrock.
Instrumentaal en luid is Hammer, waar Barre aansluit bij de stijl van de shredders die in de jaren '80 opgang maakte. Het wordt gevolgd door het akoestische You and I, waar de onbekende zangeres Elani Andrea bij de microfoon staat in folksfeer. Moment of Madness zet de boel dan weer in de hoek van stevige rock.
Al met al een sterk album, mede omdat Barre met nieuw eigen werk op de proppen komt en nog eens bewijst welk een gitarist hij is.
* denotes required fields.
* denotes required fields.