Mumford & Sons - Delta (2018)

Mumford & Sons borduurt hier verder op de sound en richting die ze sinds hun vorige album Wilder Mind zijn ingegaan. Of te wel, de banjo blijft aan de muur hangen en daarvoor in de plaats is een algemener band geluid te horen. Toch zijn er nog wel typische Mumford & Sons dingetjes gebleven zoals de zang, opbouw en thema's van nummers bijvoorbeeld.

Eigenlijk heb ik de band al een tijdje geleden links laten liggen, maar toch was ik ergens benieuwd omdat ik toch het idee heb dat de band het nog wel in zich moet hebben om een paar lekkere nummers te maken. Toch bevestigt dit album mijn gelijk om de band links te laten liggen. Niet omdat de nummers perse slecht zijn, maar omdat er niks spannends gebeurt en er ook geen nummers meer zijn waarvan je opveert. Vrijwel het gehele album speelt zich af op het zelfde en bij vlagen gezapige tempo, waardoor de zit van meer dan een uur wel erg lang gaat aanvoelen. Zo af en toe weten ze sommige nummers nog mooi op te bouwen naar een mooi einde, maar dit gebeurt te weinig. Nogmaals, slecht is het ook niet dus vandaar dat ik het toch op 3* houd, maar wat meer variatie en spanning mag wel.

Ik was een fan van de eerste twee albums. Ik heb geprobeerd van Wilder Mind te houden. Het is niet gelukt. ik hoopte dat ze zich met Delta zouden revancheren. Helaas niet. Eentonig, saai, zonder uitschieters. Geen spanning in de nummers. Ja, ik mis de banjo.

Onmogelijk dat ze ooit nog een Sigh No More-album gaan maken. Dat album staat ook gewoon nét niet in mijn top 10 maar zou er altijd nog wel eens in terecht kunnen komen. Een echte klassieker.

Dit album kent zijn hoogtes en laagtes, maar bevat toch weer enkele topnummers en lijkt me niet zoveel minder te zijn dan het eveneens meer dan behoorlijke Wilder Mind. Beetje gelijkaardig qua hoogtes en laagtes.

Het duo'tje Picture You en Rose of Sharon is allicht het dieptepunt imo, maar dit komt gelukkig na een absoluut hoogtepunt met Slip Away.

Verder heb ik 42 en Delta als favorieten aangeduid. Altijd slim als je het album zeer goed kan beginnen en dito eindigen. Slim gedaan van Marcus en zijn (halve goden)zonen.

4 albums ver en hoewel ze dus absoluut niet meer het niveau van SNM halen, blijven ze het meer dan behoorlijk doen en verdienen ze wat mij betreft hun (semi-)headlinerspots op de grote festivals.

Commercieel gericht genoeg, maar toch een heel pak beter dan de Bastilles en Imagine Dragons van deze wereld.