Mono - Nowhere Now Here (2019)

After You Comes the Flood is al te beluisteren op Spotify.

Live in Utrecht al een voorproefje voor het nieuwe album

Mono - Breathe @ De Helling Utrecht
Mono - Sorrow @ De Helling Utrecht

En op Breathe wordt er zowaar gezongen. Dat is nieuw voor Mono.

Het is weer een prachtig album geworden. Ideaal voor de buien van weemoed en melancholie. Dat kunnen ze echt heel goed (Parting).

Pracht van een hoes weer
Breathe klinkt ook adembenemend mooi, hopelijk is dit een voorbode van het gehele album!
Meteen de coloured vinyl versie in de pre-order gezet.

Album nummer tien van dit gezelschap en voor mij de kennismaking. Waarom ik niet eerder ben aangehaakt? Waarschijnlijk omdat ik voor mijn gevoel altijd wel genoeg had aan de post-rock die ik al kende. Sigur Rós, Explosions in the Sky, Mono, Godspeed You! Black Emperor en in mindere mate Mogwai (mag ik Alcest er ook onder scharen?!) vond ik wel genoeg. Elke keer als ik dan overging op een andere naam vond ik het meer van hetzelfde. Dat is niet terecht weet ik ook heus wel, maar het is me soms wat vermoeiend allemaal.

Waarom dan toch aan MONO beginnen terwijl ze al zo lang bezig zijn?! Het nummer Breathe, waarvan ik begreep dat zang op MONO-albums niet gebruikelijk is. Prachtig nummer.
En blijkbaar was ik wel in de stemming voor lang uitgesponnen, sferische rocknummers.

Breathe is een pareltje en de overige nummers zijn eigenlijk een beetje wat ik verwacht van bands als deze. MONO weet een prachtige sfeer neer te zetten, melancholie all over en je zou er flink weemoedig van kunnen worden. Perfecte soundtrack voor de saaie, grauwe maanden die januari, februari en maart vaak wel zijn.

Misschien ben ik niet genoeg fijnproever op dit vlak om er enorm groots van te kunnen genieten. Maar het is zeker geen straf om dit van tijd tot tijd te beluisteren. Of ik nu een inhaalslag ga maken voor wat betreft hun oudere werk? Ik denk dat ik Godspeed You! Black Emperor dan wel weer opzet, of Explosions in the Sky en mijn fan-zijn behoud ik voor Sigur Rós (die ik altijd een wat aparte eend in het post-rock genre heb gevonden, en daardoor van een heel andere categorie).

Ik moet zeggen dat de twee vrijgegeven nummers mij best wel positief stemmen. Ze brengen een urgentie die ik al een tijdje niet meer bij Mono heb gehoord. Breathe is echt prachtig, de vocalen zijn heel succesvol, de track voelt als iets dat Angelo Badalamenti zou doen voor een David Lynch-film. After You Comes the Flood vaart in wat meer standaard post-rockwateren, maar doet dat met verve en souplesse. Ben benieuwd naar de rest van de plaat!

Tamaki Kunishi zingt op Breathe. Voor het eerst dat er op een Mono album wordt gezongen. Klinkt niet helemaal zuiver maar toch past het wel. After You Comes the Flood is een stevig postrock nummer. Verder vind ik goed: Far and Further, Sorrow, Meet Us Where the Night Ends en het titelnummer.