Mono - Nowhere Now Here (2019)

Album nummer tien van dit gezelschap en voor mij de kennismaking. Waarom ik niet eerder ben aangehaakt? Waarschijnlijk omdat ik voor mijn gevoel altijd wel genoeg had aan de post-rock die ik al kende. Sigur Rós, Explosions in the Sky, Mono, Godspeed You! Black Emperor en in mindere mate Mogwai (mag ik Alcest er ook onder scharen?!) vond ik wel genoeg. Elke keer als ik dan overging op een andere naam vond ik het meer van hetzelfde. Dat is niet terecht weet ik ook heus wel, maar het is me soms wat vermoeiend allemaal.

Waarom dan toch aan MONO beginnen terwijl ze al zo lang bezig zijn?! Het nummer Breathe, waarvan ik begreep dat zang op MONO-albums niet gebruikelijk is. Prachtig nummer.
En blijkbaar was ik wel in de stemming voor lang uitgesponnen, sferische rocknummers.

Breathe is een pareltje en de overige nummers zijn eigenlijk een beetje wat ik verwacht van bands als deze. MONO weet een prachtige sfeer neer te zetten, melancholie all over en je zou er flink weemoedig van kunnen worden. Perfecte soundtrack voor de saaie, grauwe maanden die januari, februari en maart vaak wel zijn.

Misschien ben ik niet genoeg fijnproever op dit vlak om er enorm groots van te kunnen genieten. Maar het is zeker geen straf om dit van tijd tot tijd te beluisteren. Of ik nu een inhaalslag ga maken voor wat betreft hun oudere werk? Ik denk dat ik Godspeed You! Black Emperor dan wel weer opzet, of Explosions in the Sky en mijn fan-zijn behoud ik voor Sigur Rós (die ik altijd een wat aparte eend in het post-rock genre heb gevonden, en daardoor van een heel andere categorie).