Douwe Bob - The Shape I'm In (2018)

Natuurlijk kende ik Douwe Bob nog van zijn deelname aan het Songfestival in 2016. Ik vond dat hij dat destijds verdienstelijk deed en Slow Down was een fijn nummer. Na het horen van het aanstekelijke Consider, een nummer dat wat mij betreft kan doorgaan voor het perfecte 'feelgood nummer', maar eens besloten een heel album van hem te luisteren.

Ik heb het album twee keer volledig beluisterd en vind het een erg aangename zit. Ondanks dat het album zeker uitschieters heeft, wil het nergens echt inzakken. Nummers als Out on the Road, Let You Go en afsluiter I'll Be Here zijn liedjes die niet meteen willen beklijven, maar zijn toch allerminst vervelend te noemen wanneer ik ze hoor langskomen. Mijn absolute favorieten zijn het schitterende I Do en (nog steeds) Consider, maar ook Shine, The Shape I'm In, Make Believe en Velvet Generation zijn nummers die ik nog wel eens vaker tussendoor zal draaien. Het klinkt allemaal heel lekker. Ook zo'n synthesizer op bijvoorbeeld Shine past gewoon heel goed bij dat nummer.

Ik twijfelde even tussen twee cijfers, omdat er nergens écht een 'wow-moment' voorbij komt, maar ik geef het album het voordeel van die twijfel vanwege de afwezigheid van een vervelend nummer. De nummers liggen vaak nogal in het verlengde van elkaar, maar dat zorgt er tegelijkertijd wel voor dat het daadwerkelijk aanvoelt als een album en niet als een verzameling bijeengeraapte nummers. Ik houd wel van de sound van Douwe. Hij heeft een erg aangename stem. Mogelijk dat ik zijn eerdere werk in de toekomst ook eens opzoek.

4*