And Also the Trees - And Also the Trees (1984)

een meesterwerkje tja hoe zal ik het noemen? in ieder geval een echte new wave plaat! voor zover je deze heren in een hokje kunt duwen! voor mij een prachtplaat en jammer dat zo weinig mensen hier deze geweldige band kennen!!!! een 5.0 en met stip!!
ik heb zelden een band gehoord die zo muzikaal en technisch begaafd is!!!! een aanrader voor iedereen die muziek maken serieus neemt!

Dit ligt mij een stuk minder dan de eerste plaat die ik van deze heren hoorde (Farewell to the Shade). Deze plaat is veel donkerder en zit meer in de hoek van Pornography van The Cure, waar Farewell to the Shade meer richting Disintegration gaat (hoewel ik vind dat AATT op die plaat al een stuk meer een eigen sound heeft ontwikkeld). Deze debuutplaat zal ik niet zo snel weer opzetten in elk geval, het zal ongetwijfeld mooi en goed zijn, maar ik word er een beetje naar van. Pornography is voor mij dan ook zelfde laken een pak. Ik kom helaas niet verder dan 2*.

Farewell to the shade is inderdaad een stuk akoestischer, en ik kan me voorstellen dat jou dat meer aanspreekt, als oude(!) Cure fan heb ik meer met dit album misschien omdat het ook meer lijkt op The Cure(oude stijl) wat overigens ook niet zo verwonderlijk is omdat dit album geproduceerd is door Laurence Tolhurst (The Cure)

Ik ben een groot liefhebber van deze eigenzinnige band. Het doet mij daarom deugd dat een mede-user dit debuut met 5* waardeert. Dat had ik tot voor kort niet voor mogelijk gehouden. Toch kom ik zelf niet verder dan 3,5*. Ik heb de CD niet eens in bezit, maar moet het met een oude Maxell tape doen. Ik heb dit altijd beschouwd als hun eerste probeersel (een soort valse start), waarin overduidelijk hun post punk roots doorklinken. Met de opvolger Virus Meadow vinden ze hun volstrekt eigen identiteit. Een stijlbreuk die bijvoorbeeld ook zo opvallend aanwezig is bij Talk Talk, tussen hun eersteling The Party Is Over en de opvolger It's My Life. Gevoelsmatig is Virus Meadow voor mij hun echte debuut dat zich kenmerkt door poetisch-romantische beschouwingen over het leven op het Engelse platteland vervat in songs vol melancholie en dramatiek. In de drie daaropvolgende albums (The Millpond Years, Farewell To The Shade en Green Is The Sea) bouwen ze deze stijl steeds verder uit door middel van meer variëteit in instrumentatie en creatievere arrangementen. Daarna zou je weer kunnen spreken van een stijlbreuk. Een tour door de VS leidt een nieuw hoofdstuk in met 3 platen (The Klaxon, Angelfish en Silver Soul), die door de fans worden aangeduid als de hardboiled crimmy trilogie. The Klaxon kun je nog beschouwen als een overgangsplaat, maar vooral op Angelfish en Silver Soul hebben de landschappelijke typisch Engelse invloeden plaats gemaakt voor een meer donker Amerikaanse feel, over het leven "on the road", in de grimmige grote stad, in de nachtclubs, enz. Het oeuvre van deze band is al met al tamelijk uniek te noemen. Ik krijg er in ieder geval al 20 jaar lang geen genoeg van.

mmmm dan moet ik maar eens op zoek naar Angelfish en Silver Soul want ik vind juist hun eerste album het beste, ik heb daarnaast nog Virus Meadow, wat ik al minder vind en The Klaxon en Farewell to the Shade draai ik bijna nooit. Ben eigenlijk meer op zoek nog naar hun vroegere werk omdat dat wat steviger is en meer electrisch gitaarwerk bevat, maar ja smaken verschillen hé, ik vind het vanaf Virus Meadow allemaal wat TE rustig en akoestisch worden.

Ik betwijfel of je dan met Angelfish en Silver Soul meer aan je trekken komt. Op sommige nummers kom je inderdaad wat meer scheurend elektrisch gitaargeluid tegen, maar de nummers zijn toch overwegend op sfeer gebaseerd en krijgen ruimte om te ademen.

Je opmerking dat je meer op zoek bent naar vroeger werk, begrijp ik niet helemaal. Volgens mij is er niets anders meer dat op hun debuut lijkt. Uiteraard hebben ze wel demo's gemaakt in hun beginperiode, maar dat zijn inmiddels uiterst zeldzame items in het bootleg circuit geworden.

ik vind wel de verzamelaar(1980-2005) die ze hebben uitgebracht prachtig ze hebben in 1985 nog een album uitgebracht met die Franse titel, daar staat ook het nummer a room lives in lucy op, daar ben ik eigenlijk nog naar op zoek

Dat was een zeldzame release speciaal voor de Franse markt (Et Aussi Les Arbres = And Also The Trees in het Frans vertaald). Er staan 2 nummers van hun debuut op en voor de rest wat vroege non-album singles. Op Ebay kom ik 'm af en toe nog wel eens tegen, want hij vertegenwoordigt nog wel wat collector's value. Ik heb er echter geen interesse in. Ik heb al de latere verzamelaar From Horizon to Horizon, die een compleet overzicht heeft van alle singles en tussen 1983 en 1992.

Eerste album van And Also The Trees uit 1983 (opgenomen in november 1983) waarop ze nog niet het uitgesproken eigen geluid hebben dat ze later ontwikkelden, maar aansluiten op de andere post-punk en new wave bands uit die periode. Wat rauwer dan hun latere albums, maar toch zeker een sterk debuut. Eigenlijk een album dat je gewoon absoluut niet mag missen als je van post-punk en new wave houdt.
Soms schemert er al wat door van hoe ze in de toekomst zouden gaan klinken zoals bijv. het nummer Shrine met de rustige vertellende zang en meer zweverige sferische begeleiding.

Nouw nouw, nog geen eigen geluid. Ik vind Impulse of Man anders toch wel erg AATT-achtig klinken hoor
Een prachtalbum van deze band. Ik ben verslaafd aan de zang, en instrumentaal zit het ook geweldig in elkaar.

Nog geen uitgesproken eigen geluid zoals ze later zullen hebben, vind ik. Ik zeg ook niet dat ze anderen kopiëren! Ze zijn op dit album gewoon heel duidelijk post-punk, van latere albums kun je dat echt niet meer zeggen. Uniek bandje blijft het sowieso!

Een prachtig begin met het nummer So This Is Silence, er word meteen een duidelijke sound gecreëerd. Helaas valt deze sound bij het 2e nummer compleet weg en zakt zelfs naar het dieptepunt van deze cd. Maar zoals ik al zei, het dieptepunt is geweest, het gaat nu alleen nog maar beter worden. Nummero 3 ; Midnight Garden. Goed verder gegaan met de sound verder te ontleden. Het klinkt allemaal goed bij dit nummer, stem, instrumenten, klopt allemaal. Geen uischieter maar gewoon een goed nummer.

The Tease the Tear. Wat een geweldig begin, een vlotte zang, die haast akoestisch beginnen. Geen lang intro, geen overbodige instrumentale stukken. Weer gewoon een goed nummer. Hier komt al een beetje hét sterke punt van AATT in voor. De soms wat schreeuwerige zang.

Het enige nummer wat ik op dit album kende toen ik het kocht. Maar ik wist zeker dat het een hoogtepunt zou zijn want als alle nummers deze kwaliteit hadden....
Hier komt het langgerekte en uitbundige zang in voor waar ik zo van houd. Woorden die in mij opkomen als ik het luister ; kracht, pijn, verdriet, chaos, pure schoonheid.

Shrine. Een intro dat zo van het nummer Catch van The Cure genomen zou kunnen zijn ; of andersom
De eerste keer dat ik het beluisterde deed het nummer mij niets. Maar het groeit uit tot een meer dan goed nummer. Het heeft ook weer iets van wat de toekomstige AATT zou worden met de sprekende zang zoals eerder al genoemd was.

Twilights Pool; HÉT nummer van de cd
Het begint fenomenaal, alsof iets groots wordt aangekondigd. Dan daalt het geluidsnivea en is zacht gefluister hoorbaar. En de zang begint. Het heeft al meteen een ritme wat zich helemaal in je brein nestelt en alsmaar doorgaat. Het is dichtbij perfectie, in ieder geval een nummer dat in mijn AATT top 10 staat.

Out of the Moving Life of Circles; een typisch nummer om mee af te sluiten. Het voegt weinig toe aan de rest maar is wel een aangenaam nummer om te beluisteren.

Slechts één klein kritiekpuntje op dit debuutalbum van AATT. Het duurt zo kort Ik heb een cd die slechts 31 minuten duurt. Weet iemand daar meer over?

Nooit van gehoord, van deze band, maar wat een heerlijk originele bandnaam!

Die tijden kloppen gewoon niet. Ik heb een correctie doorgegeven.

edit: inderdaad dus 31 minuten bij elkaar

4 of 4.5 ****
Even nadenken

Neem je tijd.

Onderschat album van deze eigenzinnige Britten. Beetje vergelijkbaar qua status met het debuut van Dead Can Dance, "aardig maar een opmaat van wat nog gaat komen".
Ik vind deze eigenlijk beter dan het alom genoemde "meesterwerk" Virus Meadow. Dit album is nog geworteld in de postpunk, er zijn lijnen naar The Cure (niet verwonderlijk, Lol produceerde dit album) en Echo & the Bunnymen, maar het is bovenal een eigen interpretatie. De hang naar melancholie en Victoriaanse romantiek zijn al aanwezig, maar stevig gebed in een fundament van postpunk (bas)gitaren.

Absoluut een ondergewaardeerd werkje maar hier ga je toch een brug te ver. Het debuut van DCD laat dit album namelijk verweesd in de zilte ochtendstond achter. Er is geen vergelijken mogelijk. Zelfs niet qua 'status'. (al begrijp ik wel een beetje waar je heen wilt hoor, ik ben de kwaadste nog niet )

Ik kwam destijds in 84/85 met dit album in aanraking via een vriend van mij die zo in The Cure zat dat hij zelfs kon voorspellen wanneer The Cure op de radio werd gedraaid. (origineel waar hoor!) Dit album hakte er behoorlijk in, ik was destijds behoorlijk verslingerd aan albums als Faith en Pornography en dit sloot daar lekker bij aan. Donkere Engelse post-punk/wave in de beste zin van het woord. Wat betreft bovenstaande opmerking dat dit niet in de buurt van DcD komt, kop ik dit weer terug, DcD is op geen enkele plaat zo doomy/gloomy als het nummer So This Is Silence, daarmee vegen ze het debuut van DcD compleet van tafel. Maar het is ook geen vergelijk die 2 bands imho. De broers Jones blijven een bijzonder duo en deze line-up van de band is mijn favoriete AATT line-up, met Havas op drums en Burrows op bas. Dit is dit poëzie op muziek op zo'n manier dat je het bijna kunt proeven. Met het vervolg album sloegen ze een home run met het prachtige Gone Like The Swallow en het prachtige artwork, maar ik luister het debuut nog steeds met veel post-punk plezier. Ik laat Impulse Of Man nog maar een keer door de kamer schallen vanavond.

True or false, the life of man
Beneath her dress, so soft so thin
Not wicked thoughts, explains he shakes
For God's sake hold the key
Locks in this agony