And Also the Trees - And Also the Trees (1984)

Dit ligt mij een stuk minder dan de eerste plaat die ik van deze heren hoorde (Farewell to the Shade). Deze plaat is veel donkerder en zit meer in de hoek van Pornography van The Cure, waar Farewell to the Shade meer richting Disintegration gaat (hoewel ik vind dat AATT op die plaat al een stuk meer een eigen sound heeft ontwikkeld). Deze debuutplaat zal ik niet zo snel weer opzetten in elk geval, het zal ongetwijfeld mooi en goed zijn, maar ik word er een beetje naar van. Pornography is voor mij dan ook zelfde laken een pak. Ik kom helaas niet verder dan 2*.

Een prachtig begin met het nummer So This Is Silence, er word meteen een duidelijke sound gecreëerd. Helaas valt deze sound bij het 2e nummer compleet weg en zakt zelfs naar het dieptepunt van deze cd. Maar zoals ik al zei, het dieptepunt is geweest, het gaat nu alleen nog maar beter worden. Nummero 3 ; Midnight Garden. Goed verder gegaan met de sound verder te ontleden. Het klinkt allemaal goed bij dit nummer, stem, instrumenten, klopt allemaal. Geen uischieter maar gewoon een goed nummer.

The Tease the Tear. Wat een geweldig begin, een vlotte zang, die haast akoestisch beginnen. Geen lang intro, geen overbodige instrumentale stukken. Weer gewoon een goed nummer. Hier komt al een beetje hét sterke punt van AATT in voor. De soms wat schreeuwerige zang.

Het enige nummer wat ik op dit album kende toen ik het kocht. Maar ik wist zeker dat het een hoogtepunt zou zijn want als alle nummers deze kwaliteit hadden....
Hier komt het langgerekte en uitbundige zang in voor waar ik zo van houd. Woorden die in mij opkomen als ik het luister ; kracht, pijn, verdriet, chaos, pure schoonheid.

Shrine. Een intro dat zo van het nummer Catch van The Cure genomen zou kunnen zijn ; of andersom
De eerste keer dat ik het beluisterde deed het nummer mij niets. Maar het groeit uit tot een meer dan goed nummer. Het heeft ook weer iets van wat de toekomstige AATT zou worden met de sprekende zang zoals eerder al genoemd was.

Twilights Pool; HÉT nummer van de cd
Het begint fenomenaal, alsof iets groots wordt aangekondigd. Dan daalt het geluidsnivea en is zacht gefluister hoorbaar. En de zang begint. Het heeft al meteen een ritme wat zich helemaal in je brein nestelt en alsmaar doorgaat. Het is dichtbij perfectie, in ieder geval een nummer dat in mijn AATT top 10 staat.

Out of the Moving Life of Circles; een typisch nummer om mee af te sluiten. Het voegt weinig toe aan de rest maar is wel een aangenaam nummer om te beluisteren.

Slechts één klein kritiekpuntje op dit debuutalbum van AATT. Het duurt zo kort Ik heb een cd die slechts 31 minuten duurt. Weet iemand daar meer over?

Ik kwam destijds in 84/85 met dit album in aanraking via een vriend van mij die zo in The Cure zat dat hij zelfs kon voorspellen wanneer The Cure op de radio werd gedraaid. (origineel waar hoor!) Dit album hakte er behoorlijk in, ik was destijds behoorlijk verslingerd aan albums als Faith en Pornography en dit sloot daar lekker bij aan. Donkere Engelse post-punk/wave in de beste zin van het woord. Wat betreft bovenstaande opmerking dat dit niet in de buurt van DcD komt, kop ik dit weer terug, DcD is op geen enkele plaat zo doomy/gloomy als het nummer So This Is Silence, daarmee vegen ze het debuut van DcD compleet van tafel. Maar het is ook geen vergelijk die 2 bands imho. De broers Jones blijven een bijzonder duo en deze line-up van de band is mijn favoriete AATT line-up, met Havas op drums en Burrows op bas. Dit is dit poëzie op muziek op zo'n manier dat je het bijna kunt proeven. Met het vervolg album sloegen ze een home run met het prachtige Gone Like The Swallow en het prachtige artwork, maar ik luister het debuut nog steeds met veel post-punk plezier. Ik laat Impulse Of Man nog maar een keer door de kamer schallen vanavond.

True or false, the life of man
Beneath her dress, so soft so thin
Not wicked thoughts, explains he shakes
For God's sake hold the key
Locks in this agony