Joe Jackson - Fool (2019)

Een nieuw album van Joe en meteen een single uit Fabulously Absolute uptempo en klinkt zeer vertrouwd.

Ook Strange Land is uitgebracht, ingetogen en met de piano centraal, doet denken aan de nummers van zijn vorige album.

Kom maar op met dat album... wordt weer genieten.

Het is een behoorlijk toegankelijk popalbum geworden.

Dit klinkt heel fijn. De eerste mening ben ik aan het vormen. Wordt vervolgd.

Een pop-plaat in en prog-hoes?

Joe Jackson is veel dingen, maar de Joe Jackson die ik graag hoor produceert voor de tweede maal op rij een top plaat. Nee, veel nieuwe dingen of muzikale inzichten vallen er niet te horen op Fool, maar de man is op dit album acht songs lang in topvorm. Laverend tussen zijn eerste twee albums en 'Night And Day' produceert hij nummers die kunnen wedijveren met de nummers die op die platen staan, zonder de impact die die platen hadden. Toen was het immers vernieuwend.

Bovenal was Jackson in 1978 een angry young man. De woede over het leven en de maatschappij knalde van zijn debuutplaat af. Van opkropping had de man geen last. De stiff upper lip in geen velden of wegen te bekennen. Vervolgens verraste hij de wereld met een jazz plaat en daarna met 'Night And Day' en 'Body And Soul'. Daarna werd het nooit meer zoals het was, voor mij althans.

Daar bracht 'Fast Forward' verandering in en nu 'Fool' opnieuw. De angry kant is natuurlijk geheel verdwenen. Joe Jackson is 64 en bedaagder. Dat is zeker te horen, maar tegelijkertijd weet hij muzikaal zo volledig de juiste snaren te raken. In de felle up tempo nummers zit de pit die de nummers nodig hebben, terwijl de ballades rijker zijn qua arrangement. Nee, de kwaliteit van 'Slow Song' zal voor mijn gevoel nooit meer gehaald worden, maar dat komt omdat het mijn eerste slow song was. Luisterend naar het slotnummer van Fool, 'Alchemy', merk ik echter dat Joe Jackson alles goed doet hier en een ballade van wereldklasse neer zet.

Muziek van Joe Jackson is op een zeer bepaalde manier direct herkenbaar. Er zit altijd die vlaag weemoed in. Altijd tref je iets heel serieus in de achtergrond aan. Zelfs bij 'Happy Ending', de jaren 80 single, weet je dat dat er niet in zit.

Wat mij bevalt aan Fool is dat het album muzikaal rijk is. Daarin brengt Jackson alles samen wat hij de afgelopen jaren vergaard heeft. Prachtige arrangementen, subtiliteit en felheid, schoonheid. Met nog een Steely Dan tip of the hat als toetje. Joe Jackson staat opnieuw op de top van zijn kunnen en die top ligt akelig hoog.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post opWoNoBloG.

Nu met de eerste luisterbeurt bezig. Deze heeft meer pit dan de voorganger fast forward; ander concept. Het lijkt terug grijpen op zijn begin periode als artiest. Dit past meer in mijn straatje; komt misschien ook omdat ik daar in opgegroeid ben. Stem volgt.

Erg lekker dat Latin Piano-spel op het titelnummer Fool, altijd heerlijk als Joe Jackson een nummer maakt waar de piano een hoofdrol krijgt, ongeacht of dit up- of downtempo is.

Gewoon weer een dijk van een plaat, misschien nog wel aantrekkelijker dan voorganger Fast Forward.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Joe Jackson - Fool - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fool is in alles een Joe Jackson plaat en het is een Joe Jackson plaat die natuurlijk niet kan tippen aan zijn klassiekers, maar uiteindelijk toch verrassend dicht in de buurt komt

Tussen 1979 en 1986 was Joe Jackson een van mijn muzikale helden en maakte hij met Night And Day en Big World platen die ik zou overwegen voor het koffertje dat mee mag bij verbanning naar een onbewoond (en Internet-vrij) eiland. Joe Jackson maakte na Big World vooral platen waar ik niets mee kon, maar met Fast Foward wist hij de liefde voor zijn muziek weer aan te wakkeren. Dat doet hij nog veel trefzekerder met zijn nieuwe plaat Fool, die klinkt als vintage Joe Jackson, maar die ook sprankelt, intrigeert en hopeloos vermaakt. Het is een plaat vol flarden uit het verleden, maar het is ook een plaat die met beide benen in het heden staat en de concurrentie met alle andere releases van deze week aan kan.

Joe Jackson viert dit jaar alweer de veertigste verjaardag van zijn debuut Look Sharp! Het is een debuut dat inmiddels is toegevoegd aan het rijtje zeer memorabele en invloedrijke platen uit 1979.

De Britse ‘angry young man’ leverde met Look Sharp! een plaat af die wordt gerekend tot de hoogtepunten uit de eerste golf van de Britse new wave en het is een plaat die nog steeds fris en urgent klinkt.

Lange tijd zag het er overigens naar uit dat Joe Jackson niet zou kiezen voor de pop, maar voor de jazz of voor de klassieke muziek. Joe Jackson speelde al vanaf zijn tienerjaren in jazzbands, was klassiek geschoold en had weinig op met popmuziek.

Dankzij Look Sharp! werd Joe Jackson echter een gevierd popmuzikant en het is een status die hij wist te consolideren met het eveneens in 1979 verschenen I’m The Man. Het zijn platen waarop nauwelijks plaats was voor de jeugdliefdes van Joe Jackson, maar op Beat Crazy (1980) en Jumpin’ Jive (1980) was een prominentere plek ingeruimd voor invloeden uit onder andere de jazz (en hiernaast invloeden uit de reggae, ska en bigband muziek). Het zijn platen waar ik destijds niet al teveel mee kon, al heb ik ze later zeker leren waarderen.

Ik kon wel heel veel met het in 1982 verschenen Night And Day, dat ik schaar onder de allerbeste platen in mijn platenkast. Op Night And Day verraste Joe Jackson met geweldige popsongs met een vleugje jazz en een vleugje Latin. Night And Day is een plaat die ik tot op de dag van vandaag vaak draai en dat geldt ook voor opvolgers Body And Soul (1984) en met name Big World (1986).

Na Big World nam Joe Jackson afstand van de popmuziek. Hij maakte een aantal lastig te doorgronden platen met invloeden uit de klassieke muziek of de jazz en wilde niet herinnerd worden aan zijn jaren als icoon in de popmuziek. Het veranderde pas in 2004 toen hij de Joe Jackson band tot leven wekte en met Volume 4 de echte opvolger van zijn eerste drie albums uitbracht. Het overtuigde me niet en dat veranderde eigenlijk pas met het in 2015 verschenen Fast Foward, dat Joe Jackson in een ouderwetse topvorm liet horen.

Fast Forward riep associaties op met Night And Day en Big World en precies dezelfde associaties heb ik bij beluistering van het deze week verschenen Fool. Ook op Fool grijpt Joe Jackson nadrukkelijk terug op de platen die hij in zijn eerste jaren als popmuzikant maakte. Op Fool hoor ik wat van Look Sharp! en van I’m The Man en hoor ik heel veel van zijn meesterwerken Night And Day en Big World. Het zijn platen waarmee Joe Jackson de lat voor zichzelf op onneembare hoogte heeft gelegd. Fool ga ik dan ook niet vergelijken met de platen uit het verleden, ook al is dat verleidelijk.

Het is knap hoe de Britse muzikant na al die jaren nog steeds platen kan maken die je binnen enkele noten herkent als een Joe Jackson plaat. Het is voor een belangrijk deel de verdienste van zijn uit duizenden herkenbare stem, maar ook de songstructuren en instrumentatie hebben iets unieks dat op Fool nog steeds urgent klinkt.

Ook op Fool laat Joe Jackson zich niet in een hokje duwen, flirt hij met jazz en Latin, bespeelt hij de piano op een manier die alleen hij beheerst en zet hij je nog net zo vaak op het verkeerde been als in zijn beste dagen. Op hetzelfde moment maakt Joe Jackson nog steeds popliedjes die je na één keer horen niet meer wilt vergeten en die ook na talloze keren horen nog fris en avontuurlijk klinken. Op het eerste gehoor was Fool vooral een herinnering aan een roemrucht verleden, maar de acht songs op de plaat groeien en groeien maar door.

Nog meer dan Fast Forward is Fool een plaat die herinnert aan de hoogtijdagen van Joe Jackson en een plaat die verrassend dicht in de buurt komt bij zijn klassiekers. Deze klassiekers gaan het uiteindelijk winnen van Fool, maar voorlopig laat ik ze in de kast staan en laat ik me steeds iets meer verrassen en vermaken door een hele goede Joe Jackson plaat. Erwin Zijleman

Topplaat!! Mooi begin van een, hoop ik, mooi muzikaal jaar.

Het muzikale palet van Joe Jackson is altijd vele maten breder geweest. Hij speelt, combineert en maakt er iets eigens van, als componist en als songwriter. De alchemist bewijst dat weer opnieuw, de kunst niet verleerd, always comeback.
Deze plaat is nog meer to the point dan Fast Forward, een voltreffer wat mij betreft, een muzikale achtbaan.

Wat een album weer! Ik volgde Joe Jackson al vanaf het begin van zijn loopbaan. Ik ben hem vanaf de 90er jaren een beetje kwijtgeraakt, totdat hij met Rain kwam. Een fantastisch coherent album, wat tot mijn favorieten behoort.

De albums daarna bevielen mij wel, maar misten wat. Met dit album is dat opgelost. Wellicht niet "angry" meer, maar in dit album zitten wel elementen vanuit die eerste succesvolle jaren, maar hij mixt dit met de muzikale verrijkingen van bijvoorbeeld het album "Rain"

Big Black Cloud is nu al een nummer wat hoog gaat eindigen in mijn eindejaarslijstje van songs over 2019.

Veel verschillende stijlen, luister bijvoorbeeld maar naar het titelnummer, maar als hij in rustiger vaarwater komt (met bijvoorbeeld Strange Land of Alchemy) is hij op zijn best!

Een heerlijk album!

Recent nog een aantal keer Night & Day opgelegd (nee, gestreamd natuurlijk), hoewel ik de elpee lang geleden wel in mijn bezit had, althans 'mijn': gevalletje jouw CD, mijn CD van Acda & De Munnik.

Anyhow, gelijk gaan luisteren en vanaf de eerste klanken prettige herkenning, de man heeft zo'n prachtige stem

Na het briljante album “FAST FORWARD” uit 2015 heeft het een tijdje geduurd alvorens David Ian “Joe” Jackson (11 augustus 1954) weer met een nieuwe plaat zou komen. Nu is het dan zover en de vraag die boven “FOOL” hangt is, of dit album de kwaliteit van “FAST FORWARD” kan benaderen, dan wel overtreffen. Dat laatste is niet het geval, maar “FOOL” heeft het in zich uit te groeien tot één van de beste albums uit de carrière van Joe Jackson. Die carrière begon in 1979 met zijn prachtige debuutalbum “LOOK SHARP!”, dat uitgegroeid is tot een klassieker. Dat geldt ook voor het in 1982 uitgebrachte schijfje “NIGHT AND DAY”, dat met de single “REAL MEN” ook een hit in zich heeft. Vanaf de jaren ’90 komt er minder nieuw materiaal uit van Jackson, hij heeft net zoals zoveel jaren ’70 en jaren ’80 toppers last van de opkomst van de grunge en de eurodance. In 2000 verschijnt “NIGHT AND DAY II”, maar die plaat kan niet aan het niveau van nummer 1 tippen. Met “VOLUME 4” grijpt de in Burton Upon Trent, Staffordshire geboren Brit weer terug op de wijze van musiceren van het begin van zijn carrière, puntige rockers onder de naam Joe Jackson Band, de eerste release sinds 1980. “RAIN” uit 2008 is een album dat gemaakt is volgens hetzelfde principe als “NIGHT AND DAY”, zonder gitaar. “FAST FORWARD” was het eerste album sinds jaren dat van het begin tot het einde een superalbum is en dat geldt ook voor “FOOL”. Volgens zijn eigen website is het nummer 20 uit zijn lange carrière. Jackson grijpt terug naar de tijd van “LOOK SHARP!” als het gaat om de energie en tempo dat in enkele songs zit, de variatie in stijlen zoals op “NIGHT AND DAY”, dwingende en prominente piano bijdragen en de teksten zijn ook weer prachtige. En als je op je 64e nog een werkelijk schitterende ballad als “ALCHEMY” kunt schrijven, dan behoor je tot de allergrootsten in de popmuziek. Je bent een “FOOL” als je dit album geen luisterbeurt geeft!

Lachen, weer 1 van mijn oude held. Hij zong eens Fools In Love, maar is nu zelf een Fool. Ik ben heel benieuwd!

Foei!

Ik wil niks zeggen maar dit zo'n beetje het beste dat de man maakte. Het Joe Jackson gevoel is weer helemaal terug. Minder angry dan look sharp, minder kitscherig dan zijn songfestivaldeuntjes ten tijde van body and soul, minder alle kanten opschietend dan beat crazy, maar een perfecte mix van dat al, incl. zijn handelsmerk, melancholie in pakkende melodieën.

De beste man is het gewoon weer gelukt. In mijn opinie zit er voor de eerste keer geen laagvlieger bij. Aan de andere kant staat er ook geen potentieele klassieker op. Herkenbaar, toegankelijk en tekstueel vooral bemoedigende nummers. Chapeau voor Joe als je je 40 jaar lang onder de meest getalenteerde muzikanten mag scharen.

Fijne hernieuwde kennismaking met Joe Jackson. Meteen met genoegen weer enkele oude klassiekers terug beluisterd. Wat mij betreft schuurt Fool tegen 's mans hoogtepunten (voor mij debuut Look Sharp, opvolger I'm the man en uiteraard Night and Day) aan. Fool is en bevat geen klassieker, maar is wel van een constant niveau met de nodige afwisseling. Lekker.

Het album opent sterk maar zakt daarna wat mij betreft toch wel ver weg. De eerste drie songs zijn van hoog niveau.

Goed album.
Maar € 18 voor 42 minuutjes muziek vind ik wel veel geld.
Joe had beter nog wat extra nummers geschreven en dit album wat later uitgebracht.
#datvindik

Een patente popplaat van Joe Jackson, routinier in het vak. De geweldige opener zet meteen de toon, maar daar komt niets meer overheen, naar mijn mening. Naar het einde zakt het wel wat in en kunnen de liedjes me een pak minder boeien, wat jammer is, maar al bij al hoor je me niet klagen, hoor.

3 sterren

Ouderwetse Joe Jackson plaat. Een prachtige afsluiter Alchemy. Ook live is Joe en z'n band nog steeds genieten en top of the bill. The Four Decade Tour ! ga het beleven is mijn advies.

Fijne verrassing dit album, vond voorganger Fast Forward uit 2015 ook erg goed. Dit zal wel een aanvulling voor mijn platenkast gaan worden.

Prima album met goede nummers als Strange Land, Dave, Alchemy en Big Black Cloud. Toch knap van Joe Jackson om na al die jaren nog steeds een sterk album te kunnen afleveren.

Dit is een heerlijk album met virtuoos pianospel en krachtige vocale uithalen.

inderdaad , een klein jaar na het aanschaffen van deze schijf, is deze nog steeds heel fris en muzikaal. Verdient voor mij een plaatsje in Top 10 2019.

Zag een losse single Night by Night op Spotify verschijnen, een cover van Steely Dan's Pretzel Logic.

Blijkt dat deze op dezelfde dag uit kwam als dit album. Met als b-kantje Peter Gunn van Henry Mancini, die dan weer niet te streamen is.

Joe Jackson, de angry young man die het televisie kijkend publiek shockeerde door in 1980 vanuit Pinkpop piss off toe te roepen. Dezelfde persoon die op dat festival in 1991 ons trakteerde op een broeierige zomerse set, waar ondertekende aanwezig was. In de tussentijd was veel gebeurd. Die verbitterende punkhouding paste niet echt bij hem, en met de muzikaal meer gevarieerde albums Body and Soul en Night & Day werd hij omarmt door het grote publiek, en scoorde flink met de hits Real Men en Is She Really Going Out With Him?

In interviews minder boos, eerder sarcastisch en vol humor, getuige ook zijn biografie A Cure For Gravity waar hij juist zijn leven beschrijft tot aan zijn eerste album Look Sharp!, en dus niet de daarop volgende carrière. Typerende Joe Jackson zelfspot. Bij Fool lijkt de cirkel rond te zijn. Op zijn debuut stond al het bekende Fools In Love, en blijkbaar is hij nog steeds zo’n liefhebbende idioot als veertig jaar geleden. Terug naar de basis, geen dan wel minimale uitstapjes naar andere genres. Dat Joe Jackson op muzikaal gebied een grote bagage mee draagt is bekend, Fool is echter een van zijn toegankelijkste albums geworden. Geen ruis op de stem van deze kettingrokende zanger, en is de zang hoger dan op het oudere werk. Al hoor je een heesheid welke het geheel wel een mooi randje mee geeft. De op leeftijd rakende vocalist klinkt nog steeds bijzonder goed.

Donderwolken symboliseren het begin van Big Black Cloud, vervolgt door het kenmerkende geluid van Joe Jackson, al mist het wel wat diepte. Het is allemaal een stuk minder laag gezongen, maar de kenmerkende sneer, het bijna knauwende is absoluut nog aanwezig. De piano heeft dezelfde stemming als wat hij voorheen bij Happy Ending en Real Man liet horen. Hier in de rol van beginnende regendruppels, die in hun weg naar beneden worden ingehaald en bijna vermorzeld door boze buien, vorm gegeven in mooi dreigend gitaarspel. Boogie Woogie is dan wel als basis genomen, maar hier kun je spreken van een echte popsong, waar voor de afwisseling eens niet een bepaald genre het geheel bepaald. En het valt verrassend goed uit. De scherpte die voorheen vooral in de teksten te vinden was, is hier vooral muzikaal aanwezig. Big Black Cloud zou voor de verharde buitenwereld kunnen staan, blijf niet binnen, maar ga in vertrouwen naar buiten, hopend op een betere toekomst. Op het eind krijg je nog als extraatje de donkere bas van Graham Maby voor het nadrukkelijke effect, en dan is dit nog maar de verwoording van de eerste track. Een verrassend sterke binnenkomer, waar hij schaamteloos zijn tournee mee zou kunnen beginnen, om gelijk de aandacht van het publiek volledig op te eisen.

Dan hakt Fabulously Absolute er lekker hard in met het gitaar intro van Teddy Kumpel, waardoor hij terug grijpt naar de punkroots die als basis gelden voor het debuut Look Sharp! Om de sfeer nog meer te benadrukken krijgt vervolgens ook drummer Doug Yowell vrij spel, en straalt er een frisheid vanaf waar menigeen beginnend indierock band jalours op kan zijn. De waanzin van Jackson vind de uiteindelijke vorm in de weirde keyboardpartijen van de meester himself. Perfect gekozen als introducerende single van Fool. Dave is een verhalende ballad, en hiermee benadrukt hij heel goed dat zijn roots Brits zijn. Want als ze daar ergens goed in zijn, dan is het wel de beschrijving van het leven van een ordinairy man, verschillende hits zijn in het verleden succesvol met dit uitgangspunt geschreven. Zijn wat treurige, klassiek aandoenlijke piano vult de rest in, zoals we gewend zijn.

Hoge flatgebouwen met een overschot aan veel, heel veel ramen, turend over de skyline van een in avondlicht verdwijnende metropool met de overheersende neonreclames. Strange Land zou prima passen op Night and Day, al heerst daar meer het enthousiasme, hier het meer realistische gevoel van heimwee. Alleen in een appartement, waar de straten geen naam hebben, en de buren ook niet meer dan een nummer zijn. De onbegrepen eenzaamheid van een popartiest. Friend Better lijkt geïnspireerd op het ontvluchten van het jachtige leven, drank als betrouwbare metgezel. Ondanks de luchtige toon, sluit deze perfect aan op de voorganger. Ook hier een vleugje jaren 80 sentiment, als een kers in een Martini cocktail.

Het titelnummer Fool heeft een spannend, scary Oosters beginstuk, vervolgt door een lawaaierige harde percussie, om het meer op te zwepen, waar Joe Jackson vervolgens vet versterkt overheen galmt. Hij is het nog niet verleerd, want met een kleine toevoeging van de piano betovert hij het geheel tot een lekker, nog meer swingend salsa geheel. Wat er allemaal in zijn hoofd omgaat is een groot vraagteken, maar de kracht om dit muzikaal zo om te zetten is nog steeds uniek. Daarna is er weer de terug schakeling naar het rustige 32 Kisses, een ode aan de ouderdom? Niet gekozen om angstig terug te kijken, maar het als een mooie rijkdom te ervaren, iets waar men juist vaak huiverig voor is. Niet een van de beste songs van Fool, maar hier wel ervaren als de meest herkenbare tekst. Met het nachtclub achtige Alchemy maken we ons klaar om de te genieten van het leven in een grote stad, als deze zich eigenlijk in een diepe slaap hoort te bevinden. Beelden van de clip van Stepping Out versterken als een feedback dit beeld.

Wat is dit een geweldige plaat geworden, welke niet onder doet voor zijn jaren 80 klassiekers Body and Soul en Night & Day. Een mooiere nieuwjaarsborrel om de start van een muzikaal 2019 te vieren kan ik mij niet voorstellen.

Joe Jackson - Fool | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Joe Jackson gaat terug naar de muziekstijl van zijn beginjaren. De eerste songs zijn zeer goed maar daarna vind ik de songs wat minder. Het is jammer want deze plaat is de beste die hij gemaakt heeft in de laatste tien jaar.

Joe Jackson is gewoon een klasbak. De beste man draait al zoveel jaar mee en vaart stoïcijns zijn eigen koers. Met ondersteuning van vaste bassist Graham Maby levert dit weer een smaakvol geheel op, voorzien van zeer fraai artwork. Dit album is een listener & looker. Knap hoor, zoveel jaar al zoveel kwaliteit. Ik heb hem verschillende malen live gezien en het is elke keer weer feestje, van rustig, tot rock tot jazz, tot blues, Joe Jackson beheerst het hele spectrum. De man verdient een standbeeld voor zijn oeuvre!

Wederom weer een heerlijke plaat van Joe Jackson.
De tijd heeft gelukkig nog geen vat op zijn stem gekregen.
Van het ingetogen Strangeland naar het pakkende Friend Better en dan zijn wat mij betreft de 2 mooiste nummers genoemd, hoewel dat morgen weer het dreigende Big Black Cloud & het opzwepende Fool zou kunnen zijn.
Fraai album.

Echt een sterk album.
Veel beter dan de voorganger Fast Forward, die me niet kan bekoren.