Joe Jackson - Rain (2008)

Eens!

Ik ben toch wel heel gelukkig met dit album.
Doet weer aan de eerdere lp's van hem denken al moet ik toegeven dat het een tikkeltje matter geworden is.
Maar dat zal ook bij mij wel het geval zijn.

Mijn kennismaking met Joe Jackson. Ik vind het prachtig. De piano klinkt heerlijk, drums subtiel en de bas is schitterend. Joe heeft dan ook nog eens een formidabele stem. Dit is popperfectie!

Zo te zien heeft de man heel uiteenlopende stijlen in zijn carriere ik ben wel benieuwd naar de rest.

Weer een prachtig album van Joe Jackson, en hij heeft al zoveel mooie muziek gemaakt! Mijn favouriete nieuwe cd van 2008, uitgevoerd door 3 topmuzikanten. Vooral het openingsnummer Invisible Man is heeel mooi.

Joe Jackson kan wat geen ander kan. Al jaren albums afleveren van soms verschillende stijlen, maar altijd van hoog niveau. Ook dit album is daar geen uitzondering op. Bij de eerste noten van het album hoor je al, echt een Jackson klassieker. Hij keert met dit album terug naar de roots met zichzelf achter de vleugel. Het levert mooie klassiekers op met als hoogtepunten het openingsnummer "Invisible Man", het rusige "Wasted Time", het mooie "Rush Across The Road" en het ruigere "Good Bad Boy", wat doet terug denken aan albums van lang geleden zoals "Beat Crazy". Al met al een album, wat niet in je Joe Jackson collectie mag ontbreken.

dit is een goed album maar na een half jaar valt hij toch wat tegen , sorry kan er ook niks aan doen

ik vind het zijn beste album sinds 20 jaar of zo ...

niks mis mee met dir album!
In oktober komt Joe weer naar Nederland.

Bijzonder goed album. Pas onlangs kennis mee gemaakt nav een te bezoeken concert (het concert in Eindhoven). Ben weer helemaal "om", wat is Joe Jackson toch een rasartiest!

Prachtige plaat, snelle en rustige nummers wisselen elkaar af en daarnaast die teksten! Het gaat echt ergens over en spreekt mij ook aan.

Ook live was het heel mooi.

4*

Deze begint me na een aantal keer best goed te bevallen. Joe houdt toch altijd dat tikje jazzy in zijn melodieën en pianospel. Dat maakt dat deze plaat boven de middelmaat uit stijgt. Ik heb me nog niet zo in de teksten verdiept, maar puur op grond van de muziek geef ik alvast 4*. Kan nog meer worden

En nog steeds vind ik het album erg goed. Hier en daar mixt Joe er op zijn piano ook enkele klassiek klinkende loopjes doorheen. Gezien zijn liefde voor Beethoven en Strawinsky niet verrassend natuurlijk. Het jazzy The Uptown Train is momenteel mijn favoriet. Maar ook The Invisible Man en natuurlijk het melancholieke Solo (So Low).
Joe speelt op deze cd alleen piano, met een sobere begeleiding van bas en drums. Het werkt! De sound is helder zoals we van hem gewend zijn, maar heeft niet het cleane van bijvoorbeeld een album als Blaze of Glory.

Net als op alle werk van Joe Jackson sinds de vroege jaren negentig ontbreken de gitaren. Mag ook wel eens vermeld worden, want er zijn weinig popartiesten die dat durven.

Mijn favoriete Jackson album, na Body and soul en Night and day. Zonder meer vier sterren waard.

Ik ben het daar wel mee eens.

Qua composities, vocalen, instrumentatie en zelfs de productie, doet het mij inderdaad ook sterk denken aan Jackson's erkende meesterwerkjes van begin jaren '80.

Hij is hier toch maar verreweg het beste in, deze vorm van muziek maken en uitvoeren. Zijn pianowerk is weer onnavolgbaar en uiterst herkenbaar.

Ik was nogal teleurgesteld in The Duke (2012), een eerste aanschaf na het zeer slechte Night & day 2 (2000). Na Laughter and Lust (1991) was ik Joe Jackson een beetje uit het oog verloren en met Night & day 2 (een hoopvolle titel) had ik e.e.a. weer willen oppikken. Maar dat album is dus bepaald geen reclame voor de zaak.

Maar zijn voorlaatste vrucht is dan weer van een ouderwetse gedrevenheid. Het is dan jammer, dat hij al enkele jaren veel fans enigszins van zich vervreemd heeft en dat dan ook een klein pareltje als Rain ook niet meer als vanouds wordt opgepikt.

Zeven jaar geen berichten meer bij dit album. Ik ben momenteel bezig met een inhaalslagje Joe Jackson. Mijn verging het zoals sommige MuMe'ers hierboven: groot fan sinds de man zijn debuut en ik ben hem lang blijven volgen op zijn nogal wisselende muzikale paden. Maar na een paar tegenvallers was ik hem toch een beetje uit het oog verloren.

Na bemoedigende commentaren op onder meer deze site heb ik me toch maar eens gewaagd aan het beluisteren van zijn recentste albums. En dat is een mooie herontdekking, in elk geval de trits Rain / Fast forward en Fool. Ik heb de indruk dat Fast forward het beste van de drie is, maar deze doet er weinig voor onder.
Joe jackson schuwt het experiment niet (ik ben ook een bewonderaar van zijn instrumentale Willpower- en zijn semi-klassieke Heaven and hell-album), maar op deze trits albums keert hij terug naar de stijl die hem wereldberoemd maakte: de dagen van Night & day en Body & soul. Deze komt daar dicht bij in de buurt: sprankelend pianospel, muzikaal top en vocaal nog steeds sterk, ook al hoor je dat hij wat ouder is geworden. Mooie melodieën ook, met Rush across the road, A place in the rain en The uptown train als uitschieters. Zo mag-ie ze blijven maken.

Mooie gitaarloze plaat van Joe wat in het verlengde ligt van zijn magnum opus Night & Day.
Niet alle nummers beklijven maar opener Invisible Man, King Pleasure Time & afsluiter A Place In The Rain reken ik tot zijn betere werk.