Avantasia - Moonglow (2019)

Ik ben zelf niet de grootste fan van Avantasia. De creaties van Tobias hebben voor mij een te hoog Iron Maiden gehalte. Maar het nieuwe album is een aangename verrassing op het oeuvre. Duidelijk na het eerste nummer is wel dat hij een groot liefhebber is van Meat Loaf. Waar de opener van Ghostlights geschreven was voor de beste man (die het nummer weigerde en daardoor op het album belande), daar heeft hij nu direct het nummer zelf opgenomen. Het nummer is het iets genuanceerder, waardoor het smaakvoller klinkt.

Sowieso klinkt het album iets minder hard. De metal invloeden zijn nog zeker te horen. De dubbele drums in Book of Shallows druinen lekker door. Maar de Metallica/Volbeat vibe zit hoger dan de originele bands van de gast vocalisten. Hansi Kürsch (Blind Guardian), Mille Petrozza (Kreator), Jørn Lande (Masterplan) en Ronnie Atkins (Pretty Maids) hebben allemaal op hardere nummers hun vocalen gegeven. Maar op een "rustiger" nummer komen ze zeker goed uit de verf.

De titeltrack is een rock duet met Candice Night van Blackmore's Night. Ritmisch en melodisch zit het erg goed in elkaar. Op dit punt was de verbazing al allergrootst. Word dit dan toch het meesterwerkje waar hij jarenlang naar zwoegde.

En dan komt de prijswinnaar van het album: The Raven Child. Op dit nummer zijn de Keltische invloeden duidelijk te horen. Hij heeft zelf al aangegeven dat hij een iets toegankelijkere plaat wilde opnemen en dat is zeker gelukt met deze magnus opus van de beste man. Kürsch klinkt als het juiste contrapunt in deze pop/rock combi. Het zorgt voor een heerlijke track van 11 minuten, die echt elke kant op schiet. Van ballad tot hard rock. Tot een waar vuurwerkspektakel op het einde, waar in de laatste minuten het gaspedaal nog word ingedrukt.

Dit ritme word aangehouden voor Starlight. Het nummer voelt als een filler waarbij het echter nergens verveeld. Maar vernieuwend klinkt het nergens. Snel door naar de ballad van de plaat. Invincible is de tranentrekker die op elk Avantasia album verschijnt. Geoff Tate mag in dit "Door elke storm zullen we varen" track laten horen. Het nummer kabbelt voorbij maar loopt vlekkeloos over in de andere topper van de plaat. Bij Alchemy mogen de drums en gitaren weer even uit de kast. Hier mag Tate de kracht van zijn stem tentoon stellen en blaast iedereen weg. Echt verrassend is het niet meer sinds het begin maar het nummer mag wel worden gerekend op één van de sterkere Avantasia nummers. Op drie kwart komen de strijkers lekker donker in en geven meer diepte aan de track. Op het einde mag Sascha Paeth nog een heerlijke solo uitgooien. Dit nummer laat horen dat de oude Avantasia zeker niet verdwenen is.

De vreemde eend is toch wel The Piper at the Gates of Dawn, die begint met een electro synthesizer. Het is een verandering die wel aanslaat. De synth verdwijnt echter weer na een minuutje en verschijnt her en der weer terug in de plaat. Het zorgt voor een variatie in de sound, wat de plaat op dit moment nodig heeft. Het blik gastvocalen is echter nog niet leeg want onderuit komt nog Bob Catley (Magnum) en Eric Martin (Mr. Big) gekropen. Het nummer duurt naar mijn smaak net te lang, maar gelukkig word het nergens slaapverwekkend.

Voor de laatste twee nummers word het orkest weer tevoorschijn getoverd. Waar ze bij Lavender op de achtergrond mogen meespelen, daar hebben ze in de intro van Requiem for a Dream de hoofdrol. Als het nummer start word echter de snelheid verviervoudigd en voelt het als je in een raceauto zo snel het einde wilt halen. Kiske mag de hoofdrol nemen in dit nummer en doet dit met verve. Zijn unieke stemgeluid klinkt als een klok op dit eindnummer.

Als bonus heeft Tobias een rock versie opgenomen van Maniac. Het nummer van Flashdance is onder handen genomen met Eric Martin op zang. Deze popknaller komt goed tot zijn recht met hardere gitaren. Maar als het nummer nodig was op het album valt te discussiëren. De tweede bonustrack valt beter in de smaak. Heart is een 80's poprocksingle, gespeeld door Avantasia en sluit het volledige album af. Tegen deze tijd zijn we 70 minuten verder. Een tweestrijd is ontstaan in mijn hoofd. Zijn de bonustracks die standaard op elke versie van het album staan, extraatjes die je zou kunnen overslaan of moeten ze meegerekend worden in het totaal. Ik had ze liever gezien dat de nummers niet op de plaat hadden gestaan. Later op een EPtje hadden de nummers goed gestaan maar een draaibeurt duurt naar mijn tien minuten te lang.

Rest van het album is waarschijnlijk het beste album dat hij heeft geschreven. Ook de keuze om de A-lijst gastmuzikanten achterwegen te laten, heeft er voor gezorgd dat het gehele album een betere algehele sfeer heeft. Ook staan zijn beste creaties op dit album. Je kunt dus stellen dat ik onder de indruk ben. Iets wat ik niet had verwacht. Alleen jammer, dat hij het niet gedurft heeft om het album net iets korter te houden. Maar als conclusie, misschien wel de hardrock verrassing en album van het jaar.

Ik vind deze iets minder dan het sterke Moonglow. Het is een dun lijntje tussen clichématig oubollig zelfplagiaat en degelijke bombastische originele rock die subtiel afwisselt tussen AOR en powermetal. Het eerste nummer valt duidelijk aan de positieve kant van de medaille in de vorm van originele Meatloaf-Disneyrock. Je denkt haast dat Sammet definitief afstand heeft gedaan van de metal. Maar dan is daar het prima furieuze Book of Shallows, hoewel ik dat thrashende gedeelte met Petrozza iets te cheesy en misplaatst vind. Ook de Nightwish-achtige titelsong met de excuustruus Candice Night is in orde.

Dan wordt het minder. The Raven Child is aardig, maar wil te graag de grootste epic ooit zijn en kent duidelijk holle quasi-indrukwekkende elementen die zijn afgekeken van andere epics. Jorn kan ook af en toe een beetje vermoeiend worden met zijn overdaad aan ad-lips en dat zichzelf overschreeuwende. Kürsch vind ik wel een erg prettige zanger en leuke nouveauté voor Avantasia. En de kettingrookstem van Ronnie Atkins vind ik ook erg goed werken op het verder toch ietwat zoet-christelijke Avantasiageluid, en het nummer Starlight is ook gewoon een prima hitje. Alchemy vind ik dan weer een misbaksel. Wat een suffe compositie en een schandalig slechte riff. De drie minuten die eraan voorafgaan moeten het geheel natuurlijker wat verhalender en epischer maken, maar er gebeurt voor mijn gevoel simpelweg niets. Jammer, want ik vind Geoff Tate wel een spannende stem hebben; Seduction of Decay op het vorige album vond ik dan ook een stuk beter werken.

Dan komt er nog powermetal in de vorm van The Piper at the Gates of Dawn en Requiem for a Dream. Over de zangerkeuze niets te klagen hoor, maar de kwaliteit ligt domweg te laag. Ik vind de AOR-lijn die Sammet is ingegaan toch wat leuker, en zo is daar het prima Lavender, die het overigens prima op de EO-jongerendag zou doen denk ik zo. Maar in dat soort nummers hoor je een artiest die zijn eigen weg gaat en niet stijlvast aan de Helloween-adoratie blijft vasthouden.

Maniac had van mij niet zo gehoeven. Het origineel is sterk; ik snap eigenlijk niet zo waarom dit gecoverd moet worden, nota bene met de zanger van Mr. Big. Het laatste nummer kan ik even niet meer voor de geest halen, maar volgens mij bleef het dan ook niet zo hangen. Al met al dus jammer genoeg een lichte tegenvaller, maar ik richt me gewoon lekker op het sterke begin, Starlight en Lavender.

Laatste album uit een erg leuke marathon! Waar Ghostlights niet op alle fronten overtuigde, hoor ik hier net zoals bij The Mystery Of Time het geval was een album dat een echt geheel vormt, maar dan net iets steviger is. The Raven Child is voor mij een van de mooiste, zo niet DE mooiste, songs die Sammett ooit heeft neergepend. Gouden zet ook om Hansi Kürsch uit te nodigen, want zijn engelenstem wil ik altijd en overal blijven horen. De wisselwerking tussen hem, Sammett en Lande is werkelijk om van te smullen en de hele melodielijn doet me aan de Elder Scrolls spellen denken. Ook het furieuze Book Of Shadows (Mille van Kreator, ook een gouden zet), het catchy Moonglow en het bewijs dat Geoff Tate echt nog wel kan zingen, Alchemy, behoren ook tot de gouden songs. De cover van Maniac is daarnaast echt een hilarische afsluiter.

Avantasia had een kleine dip na de Metal Opera's, maar is sterk teruggekomen. Sammett mag van mij nog lang doorgaan met zijn kitscherige, maar oh zo aanstekelijke power metal.

Eindstand:
1. The Metal Opera pt. 1 4.5*
2. The Wicked Symphony 4.5*
3. Moonglow 4.5*
4. The Mystery Of Time 4.5*
5. The Metal Opera pt. 2 4*
6. Ghostlights 4*
7. Angel Of Babylon 4*
8. The Scarecrow 4*
9. Lost In Space (Part 2) 3.5*
10. Lost In Space (Part 1) 3.5*
Gemiddelde: 4,10*

En weer terug op het oude niveau. Dat Avantasia het niveau van het debuut niet meer gehaald heeft, is jammer, maar de laatste tien jaar heeft Sammet veel indrukwekkende platen uitgebracht. Het klinkt na al die jaren nog steeds erg fris. Er heerst nog steeds een bepaalde energie die je vooral bij jonge bands hoort en dat in combinatie met de kwaliteit is bewonderingswaardig. Ik ben ook vooral blij met de gastrol van Hansi Kürsch. De nummers waarin hij meezingt, hebben een heerlijke Elder Scrolls sfeer. Even mijn ogen dichtgedaan en ik speelde weer Morrowind.

Ten opzichte van de voorganger klinkt dit album weer wat meer oldschool. Het bombast spat wel uit de speakers, maar het geluid vind ik heel fijn. Goed album met een aantal erg goede songs. Hopelijk gaat Sammet hier nog een tijdje mee door.


Eindstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Mystery Of Time
3. The Wicked Symphony
4. Moonglow
5. The Metal Opera pt. 2
6. Ghostlights
7. Angels Of Babylon
8. The Scarecrow
9. Lost In Space pt. 2
10. Lost In Space pt. 1