Triumph - Never Surrender (1982)

Persoonlijk vind ik dit het beste album van Triumph. Mooie uitgebalanceerde nummers, melodieus met het geweldige gitaarwerk van Rik Emmet.

Ik denk dat ik het met je eens ben Rinus. Een geweldig album met toppers als Never surrender, When the lights go down, Battle cry en Too much thinking. De produktie is ook top trouwens!

Goede cd van dit canadese trio. Mooie stem dito guitaarwek van emmet. Reken daar nog eens bij dat er sterke nummers op deze cd staan. Waarbij enkele uitschieter. Deze was het hoogtepunt mijn inziens van deze band. Hoewel ze er nog een aantal gemaakt hebben die zeer te pruimen waren/zijn

Kanjer van een rockplaat en een van de beste van Triumph. Ik hou erg van het stemgeluid van Rick Emmet en zijn gitaarwerk is eveneens van een zeer hoog niveau. Too Much Thinking is een lekkere vette opener, Battle Cry en Never Surrender zijn pareltjes van rocknummers en de overige nummers zijn ook van een hoog niveau.

Persoonlijk vind ik de voorganger nog net wat beter en vooral avontuurlijker, maar dit album is ook erg goed. Het geluid word voornamelijk door zowel de zang als het gitaarspel van Emmett bepaald, maar wat een fantastische muzikant is hij! Het lekker rockende Never Surrender en het mooie When the Lights Go Down bevallen hier prima.

Elke Triumph plaat wordt overheerst door of Moore of Emmett.

Deze plaat is meer een Emmett-plaat. Hij is melodieus en staat vol met wat meer progrock dan normaal.

When the Lights Go Down is wel weer zo'n typische energie Gil Moore-song.

Na wat typemachine geratel hakt Too Much Thinking er gelijk al lekker in maar de power ballad A World of Fantasy krijgt bij mij de handen niet op elkaar. Zo wisselt Triumph ook hier de sterke met radiovriendelijke songs af.
Dat Rick Emmet een potje gitaar kan spelen is menigeen niet onbekend en dat laat hij hier dan ook niet achterwege. Best stevige riffs en solo's sieren de plaat. De drumsound is ook wel erg dik wat de expressie ten goede komt (Battle Cry) . Op (voormalig) kant B begint een ietwat pompeuse prelude die overgaat in een lichtvoetige titeltrack, althans zo lijkt het, maar wat een break en solo. Ja, kant B nadert de perfectie wat betreft de hardrock scene in 1983. Lekker hoor.
Writing on the wall (incl de epiloog) en Battle Cry krijgen de vinkjes.

Net zoals de voorganger Allied Forces een album dat vooral veel Emmett heeft en dat doet het altijd goed. het album is iets minder goed dan die plaat en mist een kraker als Ordinary Man, maar wederom laat Triumph zien dat de band een hoge en constante kwaliteit aan kan. Moore heeft zichzelf een stemgeluid aangemeten dat daarnaast doet denken aan Klaus Meine (Scorpions) en waar hij wonderbaarlijk goed mee wegkomt. Battle Cry en When The Lights Go Down zijn stoere anthems, terwijl A World Of Fantasy, Never Surrender en Writing On The Wall weer meer van de Emmett-romantiek hebben in de sound. Verveelt me allemaal nog steeds niet!

Tussenstand:
1. Allied Forces
2. Triumph
3. Never Surrender
4. Progressions Of Power
5. Rock & Roll Machine
6. Just A Game

Ik vrees dat dit de afhaakplaat gaat zijn. Na een mooie opleving op Allied Forces, mis ik hier weer de sterke songs. Triumph heeft zoals altijd een goed geluid en het is absoluut niet vervelend om ernaar te luisteren. Het is me alleen wel te vrijblijvend. Ik kan me voorstellen dat de band in dit stadium het behoorlijk ver geschopt zou hebben als stadionband. Een band voor de massa toen hardrock nog een echt populair genre was. De muziek is melodieus. De nummers hebben kop en staart, maar het onderscheidt zich verder niet van de middenmoot. 3,5* zijn nog wel op z'n plaats, maar de beoordeling is krap.


Tussenstand:
1. Triumph
2. Allied Forces
3. Rock & Roll Machine
4. Just A Game
5. Never Surrender
6. Progressions Of Power

Ik zie dat Ruud en Lennert zich zijn gaan storten op Triumph, wat ik ze bijna wilde tippen, maar ik zie ook dat Ruud niet zo enthousiast zijn over deze band als ik.

Nou ja, ik kan wel erg blij worden van hun muziek: de partyrockers van drummer Gil en de symfonische filosofische werkjes van Emmett. Soms is de balans niet helemaal lekker, maar op deze plaat klopt het allemaal wel.

Hier staat toch wel één van de mooiste Emmett-songs op: Never Surrender (ik heb die song altijd een broertje van Fight the Good Fight gevonden) en A World of Fantasy. De intro naar Never Surrender mag er ook wezen trouwens. Dat is wat deze plaat ook wat meer naar progrock doet neigen (ik moet maar even denken aan de intro naar When the Crowds are Gone van Savatage).

Maar Emmett gaat op gitaar ook lekker los op de Gil Moore-songs zoals Too Much Thinking, lekker hoor die Wah-Wah, het had zomaar Mick Box kunnen zijn. When the Lights Go Down is een lekkere hardrocker, maar Writing on the Wall vind ik dan weer een zwakkere Emmett-song (helaas).

De lyric-sheet gooit wel de songs een beetje door elkaar, dus het is even opletten als je wilt meezingen. Het sowieso lastig meezingen met Emmett, maar ik doe het gewoon.

De opvolger van het ijzersterke Allied Forces mag er ook zeker zijn. Alle tracks zijn van bovengemiddelde kwaliteit, waarvan Battle Cry, Never Surrender en When The Lights Go Down de absolute klappers zijn. Never Surrender is zo'n typische lyric song; het nummer is opgebouwd rond de teksten (zonder coupletten wel refreinen) waardoor ruimte ontstaat voor muziekale krachtpatserij ...... heerlijk!
Battle Cry en When The Lights Go Down zijn typische harde bluesrock nummers, lekker meeslepend waar Rik zich als klasbak gitarist kan uitleven. Maar ook de drums en bass zijn prominent aanwezig in de productie die voor de rest vrij sober is. Rik Emmett doet deze keer zowat alle zangpartijen waar ik niet zo weg van ben omdat hij qua zang vrij hoog zit.
Als afsluiter wordt er wederom gekozen voor een layed back blues instrumentaaltje ( Epilogue), smaakvol maar ik zie het liever als intermezzo dan als afsluiter.
Zonder verder te zeuren is dit werkstuk wel een "must have" voor iedere (hard, blues en vleugje prog) rockfan!

Nooit geweten dat er een muziekvideo voor Never Surrender was. Leuk om te zien. Ze kunnen goed playbacken: Triumph - Never Surrender - YouTube