Triumph - Never Surrender (1982)

Net zoals de voorganger Allied Forces een album dat vooral veel Emmett heeft en dat doet het altijd goed. het album is iets minder goed dan die plaat en mist een kraker als Ordinary Man, maar wederom laat Triumph zien dat de band een hoge en constante kwaliteit aan kan. Moore heeft zichzelf een stemgeluid aangemeten dat daarnaast doet denken aan Klaus Meine (Scorpions) en waar hij wonderbaarlijk goed mee wegkomt. Battle Cry en When The Lights Go Down zijn stoere anthems, terwijl A World Of Fantasy, Never Surrender en Writing On The Wall weer meer van de Emmett-romantiek hebben in de sound. Verveelt me allemaal nog steeds niet!

Tussenstand:
1. Allied Forces
2. Triumph
3. Never Surrender
4. Progressions Of Power
5. Rock & Roll Machine
6. Just A Game

Ik vrees dat dit de afhaakplaat gaat zijn. Na een mooie opleving op Allied Forces, mis ik hier weer de sterke songs. Triumph heeft zoals altijd een goed geluid en het is absoluut niet vervelend om ernaar te luisteren. Het is me alleen wel te vrijblijvend. Ik kan me voorstellen dat de band in dit stadium het behoorlijk ver geschopt zou hebben als stadionband. Een band voor de massa toen hardrock nog een echt populair genre was. De muziek is melodieus. De nummers hebben kop en staart, maar het onderscheidt zich verder niet van de middenmoot. 3,5* zijn nog wel op z'n plaats, maar de beoordeling is krap.


Tussenstand:
1. Triumph
2. Allied Forces
3. Rock & Roll Machine
4. Just A Game
5. Never Surrender
6. Progressions Of Power

De opvolger van het ijzersterke Allied Forces mag er ook zeker zijn. Alle tracks zijn van bovengemiddelde kwaliteit, waarvan Battle Cry, Never Surrender en When The Lights Go Down de absolute klappers zijn. Never Surrender is zo'n typische lyric song; het nummer is opgebouwd rond de teksten (zonder coupletten wel refreinen) waardoor ruimte ontstaat voor muziekale krachtpatserij ...... heerlijk!
Battle Cry en When The Lights Go Down zijn typische harde bluesrock nummers, lekker meeslepend waar Rik zich als klasbak gitarist kan uitleven. Maar ook de drums en bass zijn prominent aanwezig in de productie die voor de rest vrij sober is. Rik Emmett doet deze keer zowat alle zangpartijen waar ik niet zo weg van ben omdat hij qua zang vrij hoog zit.
Als afsluiter wordt er wederom gekozen voor een layed back blues instrumentaaltje ( Epilogue), smaakvol maar ik zie het liever als intermezzo dan als afsluiter.
Zonder verder te zeuren is dit werkstuk wel een "must have" voor iedere (hard, blues en vleugje prog) rockfan!